“Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν” [*]

 

«Η Πολιτεία θα φροντίσει να έρθει με ασφάλεια απ’ τα Ιεροσόλυμα (το Άγιο Φως), γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι αυτό για τους πιστούς», δήλωσε ο πρωθυπουργός…

Αν ο Βάρναλης ξανάγραφε σήμερα τους ‘Μοιραίους’, ίσως να πρόσθετε κι αυτόν το στίχο:

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι

Χρεοκοπημένοι, επιλεκτικά ξεγελασμένοι και μονίμως ντροπιασμένοι

αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”

Γιατί σ’ έναν τόπο που είναι χρεωμένος ως το λαιμό, που οι νέοι ξενιτεύονται μαζικά και οι συνταξιούχοι στενάζουν απ’ τη φτώχεια, με σχολεία ετοιμόρροπα και νοσοκομεία που λειτουργούν με τριτοκοσμικές συνθήκες, σ’ έναν τόπο με άδεια τα δημόσια ταμεία, αλλά παραφουσκωμένους τους προσωπικούς λογαριασμούς των γαλάζιων τρωκτικών, ή των «σφιχτών νοικοκυραίων» πάλι κατά τον Βάρναλη…

…σ’ αυτόν τον ολότελα ρημαγμένο τόπο λοιπόν, ο “φύλαρχος” επικαλείται το θρησκευτικό αίσθημα και πετάει τη μπάλα (των σκανδάλων) στην εξέδρα. Το τρίπτυχο του «Πατρίς–Θρησκεία–Οικογένεια» ήταν ανέκαθεν αλάνθαστο εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Είναι αθέμιτο να ασχολούμαστε με τους πνιγμούς των προσφύγων («καλά να πάθουν, έπρεπε να πνιγούν όλοι»*), αλλά είναι θεμιτό να υποδεχόμαστε το Φως απ’ τα Ιεροσόλυμα με τιμές αρχηγού κράτους και να πληρώνουμε τα υπέρογκα έξοδα απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό. Μέχρι πρόσφατα, χρεωνόμασταν και τα έξοδα μεταφοράς της κουστωδίας των επισήμων (γιατί ως γνωστόν, το Άγιο Φως δεν μπορεί να ταξιδεύει ασυνόδευτο). Φέτος, λόγω πολέμου, ίσως μάς έρθει οικονομικότερο το πακέτο. Λες και στα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν αεροπορικές συγκοινωνίες, οι Χριστιανοί ανασταίνανε με ανίερο φως και δεν ήταν το ίδιο πιστοί με τους νεότερους που διέθεταν το φως το αγιασμένο.

Πώς το είχε γράψει ο μεγάλος μας Γκάτσος:

«Πάντα στον κόσμο θα ‘ρχεται
Παρασκευή Μεγάλη
και κάποιος θα σταυρώνεται
για να σωθούν οι άλλοι…»

Στην εσχατιά των καιρών μας, αυτά που σταυρώνονται είναι τα παιδιά του πολέμου, είναι τα εκτοπισμένα προσφυγόπουλα και τα ορφανά που βιώνουν μια γενοκτονία. Είναι τα παιδάκια που παίζουν στα χαλάσματα της Γάζας, αναπαριστώντας μια κηδεία.

Kαι για όσους καρδιοχτυπούν αν θα καταφτάσει και φέτος το Άγιο Φως, για όσους περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων τη φλόγα που ανάβει ένας αναπτήρας, τους αξίζει να ζουν στο μόνιμο σκοτάδι της υποκρισίας τους. Κι όλοι οι προβολείς του κόσμου ν’ ανάψουν, τίποτα δεν θα φωτίσει το μέσα τους. Είναι αυτοί που, αν ξαναερχόταν ο Χριστός στον κόσμο μας, θα τους απόδιωχνε κλωτσηδόν μακριά του. Θα μάζευε σιμά του τους απανταχού κατατρεγμένους και θα τα πίνανε παρέα σε μια σκοτεινή ταβέρνα. Σκυφτοί και πικραμένοι, θα οραματιζόντουσαν μια δίκαιη κι ανθρώπινη κοινωνία. Κι ας ήξεραν όλοι τους πως οι «ντυμένοι στα μαλάματα, επίσημοι κι ωραίοι» νοικοκυραίοι, θα ετοιμάζανε ξανά τα καρφιά και το σταυρό.

Καλή Φώτιση να έχουμε!

[*Δηλώσεις ντόπιων στα Μεστά Χίου, μετά τον πνιγμό 15 μεταναστών στο ναυάγιο ανοιχτά του νησιού - Φεβρουάριος 2026]

ëΟ τίτλος της ανάρτησης είναι απ’ τους «Πόνους της Παναγιάς» του Κ. Βάρναλη

ëΟι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους.