Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Τα μάτια πίσω απ’ τις μάσκες


Όλως παραδόξως, οι προστατευτικές μάσκες που φοράμε αυτή την εποχή, "ξεσκεπάζουν" το αληθινό μας πρόσωπο. 
Παραπλανητικά χαμόγελα, λευκασμένες οδοντοστοιχίες και ζουμερά χείλια, τελούν υπό καραντίνα και παραμένουν αθέατα (το λες και η “εκδίκηση του υαλουρονικού”).

Και κάπως έτσι, μαζί με πολλές άλλες δεξιότητες που -αναγκαστικά- επιστρατεύουμε, μαθαίνουμε ν’ ανιχνεύουμε τους άλλους απ’ τις ματιές τους.

Να ξεχωρίζουμε τα συμπονετικά βλέμματα, να συντρέχουμε μ’ ένα νεύμα στα κουρασμένα και να χαμογελάμε συνθηματικά στα συντροφικά.
Να γυρνάμε την πλάτη στα ανέκφραστα και σ’ αυτά που υποφέρουν από μόνιμη ξηρότητα συναισθημάτων.

Το ζητούμενο των καιρών είναι να μην κολλήσουμε τον ιό.
Και το απαιτούμενο της -μετά κορονοϊού- εποχής, είναι να έχουμε κρατήσει άθικτα τα αποθέματα της ανθρωπιάς μας.
Εκεί θα μετρηθεί η ανοσία μας.
Ή η ανοησία μας

[Art Photography by Tytia Habing]


Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ


[αλλά σεβασμός στις ώρες της κοινής ανησυχίας των θνητών]

Αν δεν μπορείτε να συνδράμετε έμπρακτα στη δοκιμασία αυτή, τουλάχιστον, σταματήστε τη διασπορά αναρτήσεων με το «Πόσο ουάου περνάτε που μένετε σπίτι». Δεν βοηθάτε στην υιοθέτηση του σλόγκαν, τουναντίον, γίνεστε προκλητικοί για όσους δεν είμαστε σελέμπριτις και, σίγουρα, δεν διαθέτουμε τα γυαλιστερά τετραγωνικά και την πανοραμική θέα που εσείς έχετε καβατζάρει στη ζωή σας.

Παντελώς αδιάφορο για το πόσο δημιουργικά περνάτε το χρόνο σας με τα παιδιά, κάτι που, για τον απλό κόσμο, είναι ούτως ή άλλως αυτονόητο και καθημερινώς επιδιωκόμενο.

Κι αντί να αυτοφωτογραφίζεστε "άνευ ρετούς και μακιγιάζ", όπως με στόμφο γράφουν οι λεζάντες σας, προσπαθήστε να βοηθήσετε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας σας, τον πλησίον σας. Αυτόν που με δυσκολία «θα μείνει σπίτι», γιατί το σπίτι του είναι ένα τσιμεντένιο κλουβί και γιατί ο εγκλεισμός θα τον γλυτώσει, ενδεχομένως, απ’ τον ιό αλλά δεν θα τον προφυλάξει απ’ την κατάθλιψη.

Κι απ’ τον πανικό της απόλυσης και της αιφνιδιαστικής απώλειας των ελάχιστων που είχε καταφέρει με κόπους να εξασφαλίσει για την οικογένειά του.

Κι απ’ την απόγνωση για την επερχόμενη φτώχεια.

Αν δεν μπορείτε να «Μείνετε σιωπηλοί στο σπίτι», τουλάχιστον μην ενοχλείτε τους αποκάτω. Έχουμε άγριο κουπί να τραβήξουμε. Δίχως ρετούς, με το χέρι στην καρδιά -για να μετράμε τις ταχυπαλμίες- και με όλο το σεβασμό στους κυβερνητικούς αντιπροσώπους που εξαγγέλλουν διαρκώς νέα μέτρα. Ας είχαμε κι εμείς την ασφάλεια της θέσης, το μισθό ακέραιο και στην ώρα του, την ιατρική κάλυψη -ο μη γένοιτο- εξασφαλισμένη και θα μέναμε σπίτι μας αδιαμαρτύρητα και χαμογελαστά. Και θα λιώναμε στους κοιλιακούς, όπως μια γνωστή αοιδός κάνει αυτές τις μέρες, στο γυμναστήριο της βίλας της.

Κι αν σας διαφεύγει -που δεν θα έπρεπε- υπάρχουν και  τα παιδιά των στενών μπαλκονιών και των ανήλιαγων διαμερισμάτων που συνθλίβονται απ’ την ψυχολογική ομηρία και την άτυπη αιχμαλωσία. Κι άντε να μαντρώσεις ένα ή περισσότερα παιδιά που λαχταράνε τρεχαλητό και παιχνίδι, στα στενά πλαίσια ενός τοξικού διαμερίσματος. Εδώ σε θέλω Σπύρο μου!...

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2020

Πίτσα ντι Ρουφιάνο


Τηλεφώνημα για παραγγελία φαγητού:

- Γεια σας! "Πίτσα Mario" εκεί;

- Όχι κύριε." Είμαστε το "Google Pizza".

- Κάλεσα λάθος αριθμό;

-  Όχι κύριε Μυλωνά. Η Google αγόρασε το κατάστημα "Πίτσα Mario".

- A, καλά. Τότε θα ήθελα να παραγγείλω μία πίτσα.

- Εντάξει, κύριε Mυλωνά. Ως συνήθως;

- Ως συνήθως; Ξέρετε τι παραγγέλνω "συνήθως";

- Σύμφωνα με τα στοιχεία μας, τις τελευταίες 15 φορές, είχατε παραγγείλει πίτσα 12 τεμαχίων με διπλό τυρί, λουκάνικο, χαλούμι, πιπεριά, μανιτάρια και παχιά ζύμη.

- Xμ... Λοιπόν, ναι. Αυτό θα ήθελα να παραγγείλω κι αυτή τη φορά.

- Μήπως μπορώ να προτείνω για σας και τη φίλη σας την Μαρία από τα Βριλήσσια, αυτή τη φορά, να πάρετε μικρότερη πίτσα με 8 φέτες με ρικότα, ρόκα και ντομάτες ;

- Όχι, μισώ τα λαχανικά.

- Έχετε όμως υψηλή χοληστερόλη.

- Πώς το ξέρετε;

- Έχουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων αίματός σας στον ΕΟΠΥΥ, τα τελευταία 7 χρόνια.

- Ίσως είναι κι έτσι, αλλά δεν θέλω πίτσα με λαχανικά. Παίρνω ήδη φάρμακο για υψηλή χοληστερόλη.

- Ναι, αλλά παίρνετε το φάρμακο ακανόνιστα. Πριν από 4 μήνες αγοράσατε από το φαρμακείο μια συσκευασία μόνο με 30 δισκία. Σύμφωνα με τον γιατρό σας, τον κύριο Παπαδόπουλο, δεν μπορεί να σας έφτασαν, αν ακολουθούσατε τις οδηγίες του φαρμάκου.

- Αγόρασα τα υπόλοιπα, άλλη μέρα, σε άλλο φαρμακείο.

- Η αγορά σας δεν εμφανίζεται στην πιστωτική σας κάρτα, κύριε.

- Πλήρωσα μετρητά.

- Κακώς. Σύμφωνα με τον άδειο τραπεζικό σας λογαριασμό, δεν έχετε κάνει ανάληψη τόσα χρήματα.

- Έχω άλλη πηγή εισοδημάτων. Πήρα αναδρομικά σύνταξης από το έτος 2013.

- Ναι, αλλά δεν κάνατε τροποποιητική δήλωση και φάγατε πρόστιμο από την ΑΑΔΕ.

- Αρκετά! Κουράστηκα με το google, το facebook, το twitter και το whatsapp. Φεύγω για ένα νησί στον Ινδικό ωκεανό, χωρίς ίντερνετ και κοινωνική δικτύωση, όπου κανείς δεν θα με κατασκοπεύει!...

- Καταλαβαίνω, κύριε, αλλά δεν μπορείτε να βγάλετε αεροπορικό εισιτήριο για Μαλδίβες. Σύμφωνα με το ταξιδιωτικό σας γραφείο "Go Wild", πρέπει να ανανεώσετε το διαβατήριο της κουμπάρας σας. Έληξε πριν από 5 εβδομάδες. Και επιπλέον, θυμείστε της να καλέσει τον γυναικολόγο της, γιατί είναι έγκυος. Συγχαρητήρια! 



Υ.Γ. Καλές αντοχές να έχουμε όλοι μας, εντός σπιτιού και εκτός πανικού. Αποθέματα σε τρόφιμα και χαρτιά υγείας, έχουμε όλοι μας. Ας φροντίσουμε για  τις καβάτζες μας σε χαμόγελα, αισιοδοξία και αλληλεγγύη.

(Κείμενο και φωτογραφίες αλιευμένα απ' το διαδίκτυο)

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Να πας ν’ αγαπηθείς ντάρλινγκ!...



Θα μπορούσε να είναι ο επίλογος σ’ ένα αστυνομικό διήγημα. «Στο βαγόνι ενός τραίνου, όλοι οι επιβάτες είχαν ενοχική συμπεριφορά και διέπραξαν, από κοινού, ένα έγκλημα». Κι αν στο θρυλικό μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι “Όριεντ Εξπρές” υπήρχε ο γρίφος του πώς συνδέονται οι -φαινομενικά ετερόκλητοι- χαρακτήρες μέσα στο τραίνο, στην περίπτωσή μας ήταν ολοφάνερο πως ο κοινός κώδικας συμπεριφοράς τους ήταν το μένος και η επιθετικότητα απέναντι σε μια γυναίκα που βαστούσε στην αγκαλιά της ένα μωρό. Για την ακρίβεια, μια γυναίκα που φορούσε μαντήλα, που έπιασε ένα κάθισμα μέσα στο βαγόνι και που το μωρό της κλαψούριζε ανήσυχο απ’ τα εχθρικά βλέμματα των επιβατών. Το κλαψούρισμα γινόταν ολοένα και πιο έντονο, για να καταλήξει σε γοερό κλάμα με αναφιλητά. Η υπεροχή της λογικής παραχώρησε πρόθυμα τη θέση της στην παρόρμηση και κάπως έτσι ξεκίνησε το ομαδικό “έγκλημα”.

Τα πρώτα χτυπήματα ήταν ήπια. Κάποια ειρωνικά σχόλια, δια γυναικείου μάλιστα στόματος  (Tι έχει το μωρό σου και κλαίει; Νηστικό το άφησες;) Ακολούθησε ο βαρύς οπλισμός του βαγονιού. Κραυγές και υστερισμοί και σπρωξίματα να σηκωθεί απ’ το κάθισμα (Ήρθες στο τραίνο μας και θες να κάτσεις κιόλας, παλιοκα@@@λα). Ακόμα κι αυτοί που παρέμεναν σαν ουδέτεροι παρατηρητές, από απάθεια ή από φόβο για την μαινόμενη αγέλη, γύρισαν το κεφάλι τους απ’ την άλλη μεριά και χάζευαν τις οθόνες του κινητού τους. Το έγκλημα ολοκληρώθηκε στην επόμενη στάση, με τη γυναίκα να αποχωρεί τρομοκρατημένη και το μωρό να κλαίει με λυγμούς στον ώμο της. Όλα έγιναν όπως τα ορίζει το πρωτόκολλο της εποχής. Χολή και μίσος. Και μαγκιά στον πιο αδύναμο. Για να συμπληρώσουν την εικόνα με τα καλτσάκια από νεκρά προσφυγόπουλα που επιπλέουν σαν τρόπαια νίκης στον οχετό του διαδικτύου.

Το τραίνο συνέχισε το δρομολόγιό του πάνω στις ράγες. Κάποιες κυρίες άνοιξαν τα παράθυρα «για να ξεβρωμίσει η ατμόσφαιρα», όπως αναφώνησε αγανακτισμένη μία εξ αυτών. Αν υπήρχε ο μικρόσωμος Βέλγος ντετέκτιβ ανάμεσά τους, σίγουρα θα τον έλουζαν κι αυτόν με διάφορα κοσμητικά επίθετα (ένας κοντοστούπης, γελοίος κι ασήμαντος ξένος). Με πεντακάθαρη συνείδηση και πεπεισμένοι ότι έπραξαν στο ακέραιο το χρέος τους προς την πατρίδα, συνέχισαν τη μέρα τους.

Κάποιους θα τους περιμένει μια οικογένεια στο σπίτι. Ένα παιδί, ένας σύντροφος, μια μάνα, ένας ηλικιωμένος γέροντας. Αναρωτιέμαι αν η γυναίκα που ξεστόμισε σε μια νεαρή μάνα τέτοιες κουβέντες, είναι ικανή να αγαπήσει το δικό της παιδί. Να το φιλήσει με στοργή και να του διδάξει κώδικες ηθικής και στοιχειώδους ανθρωπιάς. Κι αν είναι ικανή να το προφυλάξει όταν κι αυτό θα βγει στη ζούγκλα του έξω κόσμου. Κι αν έχει αντιληφθεί τελικά, πως έχει ένα τεράστιο έλλειμμα αγάπης. Και πως ο μόνος εχθρός που απειλεί τα πάτρια εδάφη και τους ένθερμους “πατριώτες”, είναι το θηρίο του φόβου. Κι όπως πολύ σοφά είχε σημειώσει η Άγκαθα Κρίστι:
 «Αν βάλεις το κεφάλι σου στο στόμα ενός λιονταριού, τότε δεν μπορείς να παραπονεθείς αν μία μέρα τύχει να σε δαγκώσει».

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

“Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης”


// Κάποτε είχα πάει σε ένα σχολείο στην Θεσσαλονίκη, στον Εύοσμο. Και μου λέει ένα αγοράκι, της έκτης δημοτικού: «Εμένα δεν μου αρέσει καθόλου όπως τελειώνει το βιβλίο. Σκοτώσατε τον Σωτήρη που ήτανε καλό παιδί, ένα αλητάκι που παίρνει μέρος στην αντίσταση». 
Και του απαντάω: «Πρώτον δεν τον σκότωσα εγώ, τον σκότωσε ο Γερμανός. Και οι Γερμανοί σκότωναν και καλά παιδιά». Τότε μου αποκρίθηκε ότι εκείνος είχε γράψει ένα δικό του τέλος. 
«Να, βγάζει ο Γερμανός το πιστόλι να σκοτώσει τον Σωτήρη και εκείνη την ώρα χτυπάει το κινητό του. Παίρνει ο Γερμανός το κινητό, το σκάει ο Σωτήρης». 
Λέω: «Mα έχει ο Γερμανός κινητό;» 
«Μα, κυρία Ζέη, αν δεν έχει ο Γερμανός κινητό, ποιος θα έχει;» 
Φαντάζεστε, λοιπόν, τι αχταρμάς γίνεται στο μυαλό των παιδιών με την πρόσφατη ιστορία..//
(απόσπασμα συνέντευξης της Άλκης)

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

"Με μολύβι φάμπερ νόυμερο δύο" διαγράφουμε έναν-έναν τους ακριβούς μας δασκάλους. 
"Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης" μόλις ξεκίνησε. 
Σαν ομαδικό φευγιό στην αντιπέρα όχθη.
Η Κατερίνα, η Κική και τώρα η Άλκη. 
Ξεμένουμε από πνευματικά "πολεμοφόδια" όσο πάει... 




Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Στιγμές απ’ την πρώτη βιβλιοπαρουσίαση των “Παπουτσιών” στο Χαλάνδρι


Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2020. Κατά τους μελετητές της αριθμολογίας, η συνεύρεση των δυαριών στην ημερομηνία, αποτελεί έναν πολύ καλό οιωνό για την περαίωση κάποιων δραστηριοτήτων. Όπερ και εγένετο. Κόντρα στο τσουχτερό κρύο, είχαμε σύμμαχους τους αριθμούς αλλά και την θετική ενέργεια των φίλων που βρέθηκαν κοντά μας, στην πρώτη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου μου, στο μέρος που γεννήθηκε. Στον εκδοτικό οίκο 24γράμματα.

Σε παγκόσμια πρεμιέρα το βίντεο απ' τη βραδιά που ζήσαμε στο Χαλάνδρι, δια χειρός (δια φακού μάλλον) του παλαίμαχου φωτογράφου και φίλου Στέφανου Ξηρουχάκη. Πέρα απ' την παρουσίαση του βιβλίου, περιέχει μερικά δείγματα του ταλέντου και της ιδιαίτερης εκφραστικότητας της Όλγας Δαμάνη. Θεωρώ τιμή μου που την είχαμε κοντά μας και την απολαύσαμε να ερμηνεύει, μοναδικά, τα κείμενα που η ίδια επέλεξε απ' το βιβλίο. Στο πλάι της ο μεγάλος δάσκαλος μουσικής Διονύσης Κατινάκης, που κυριολεκτικά μας καθήλωσε με την ευγένεια και την εκτέλεση των μουσικών κομματιών που είχε ετοιμάσει. 
Απ’ τις ωραιότερες στιγμές που έζησα, ήταν όταν διέκρινα κοντά μου φίλους μπλόγκερς, τους οποίους θέλω να ευχαριστήσω και δημόσια για τη στήριξη και τη φιλία τους. Ο Στρατής, η Γλαύκη, ο Γιάννης, που σχολίασε στο τέλος της παρουσίασης και με έκανε να νιώσω απίστευτα υπερήφανη για τη φιλία μας (ακούγεται προς το τέλος του βίντεο, όταν ολοκληρώθηκαν οι ομιλίες). Ο Σινεφίλ φίλος μας, επιβεβαιώνει στην πράξη αυτό που ο ίδιος αναφέρει για τον εαυτό του, στο προφίλ του: “Μια αγκαλιά ανοιχτή στους φίλους και ανθρώπους”. 

Yστερόγραφα αλλά εγκάρδια ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Χρήστο Λαλόπουλο και στον Γιώργο Ζαχαριουδάκη που έστειλαν και το δικό τους οπτικοακουστικό υλικό.
Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και να δημιουργούμε τις συνθήκες για τέτοιες συναντήσεις! 


Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Πρόσκληση για ανταλλαγές “παπουτσιών”


Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, στις 07.00 το απόγευμα, είναι το ραντεβού μας. Σ’ έναν ατμοσφαιρικό χώρο που είναι διάσπαρτος με βιβλία και έργα τέχνης, θα ξεφυλλίσουμε παρέα το νέο μου βιβλίο και θα απολαύσουμε τη συντροφιά σπουδαίων φίλων που θα τιμήσουν με την παρουσία τους τη βραδιά αυτή. Η επιδίωξη, όπως πάντα, είναι η συνεύρεση και η διακίνηση ουσιών.

Κοντά μας θα είναι πέντε αγαπημένοι φίλοι. Από διαφορετικούς ρόλους ο καθένας τους, θα δώσουν την προσωπική τους οπτική για τους ήρωες του βιβλίου.

Η αγαπημένη συγγραφέας Νίνα Κουλετάκη, δημιουργός του blog «Έγκλημα και Τιμωρία» που ασχολείται με εγκληματικές υποθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, με την εγκληματολογία, την αστυνομική λογοτεχνία και την «απεικόνιση» του εγκλήματος μέσω της τέχνης.
Όπως η ίδια αυτοσυστήνεται στο βιογραφικό της: //Απαντάται μεταξύ Αθήνας και Αρχαίας Επιδαύρου. Αντιφασίστρια από κούνια, περήφανη μητέρα διδύμων ξωτικών, πρώην εκπαιδευτικός, συνταξιούχος αντιρρησίας δημόσιος υπάλληλος, εν ενεργεία συγγραφέας, μανιώδης αναγνώστρια, άθλια ποιήτρια, άπληστη συλλέκτρια παιχνιδιών, ερασιτέχνης φωτογράφος, ηθοποιός ελευθέρας βοσκής, φρικτή μουσικός, υποφερτή τραγουδίστρια, εξαιρετική ακροάτρια, ιδιοφυής ψεύτρα, εύγλωττη ομιλήτρια, προκλητικά αθυρόστομη, φανατική ταξιδιώτισσα, ακτιβίστρια ερωμένη. Αηδιαστικά έξυπνη, επίσης.// 


Ο ερασιτέχνης φωτογράφος -και δεινός εξερευνητής παπουτσιώνΘάνος Τσάκαλος που, αφού διάβασε πρώτος το χειρόγραφο, αναζήτησε και δημιούργησε τις συνθήκες για τις λήψεις των εξαιρετικών φωτογραφιών που κοσμούν το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. 


Η σπουδαία μας ηθοποιός Όλγα Δαμάνη που παίζει ασταμάτητα απ’ το 1975, όταν ξεκίνησε με τον Κάρολο Κουν στο «Επτά Επί Θήβας» του Αισχύλου. Με μια πλούσια θεατρική πορεία στο Εθνικό Θέατρο (“Εξορία” του Π. Μάτεσι, “Εκκλησιάζουσες” του Αριστοφάνη, “Βεγγέρα” του Δ. Καπετανάκη, “Η δολοφονία του Μαρά” του Π. Βάις και πολλά άλλα), αλλά και στο ελεύθερο θέατρο όπου συνεργάστηκε  με εξαίρετους ηθοποιούς, όπως: Αλέκο Αλεξανδάκη, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Κώστα Αρζόγλου, Γρηγόρη Βαλτινό, Κώστα Τσιάνο, Γιάννη Μπέζο, Σπύρο Παπαδόπουλο, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Βλάση Μπονάτσο, Πέτρο Φιλιππίδη, Γιώργο Κιμούλη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μίνα Αδαμάκη, Ρένια Λουιζίδου, Γιώργο Αρμένη, Γιώργο Παρτσαλάκη, Στέλιο Μάινα, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Μηνά Χατζησάββα και πολλούς άλλους. 


Με τις μουσικές της θα μας συνοδεύσει  η μουσική μπάντα Jaja Morris που την αποτελούν δυο νέα παιδιά ο Ιάσωνας και η Δανάη. Με τραγούδια που θα ετοιμάσουν ειδικά για τη βραδιά αυτή, θα μας ταξιδέψουν στις μελωδικές ιστορίες των δικών τους “παπουτσιών”.

Να ευχαριστήσω από καρδιάς τον εκδότη Γιώργο Δαμιανό και τις εκδόσεις 24γράμματα για την εμπιστοσύνη και τη φιλία που διέπει τη σχέση μας, αλλά και για την πολύ προσεγμένη έκδοση που δημιούργησε.

Σας περιμένω να τα πούμε κι από κοντά και ευχαριστώ θερμά όλους τους μακρινούς φίλους απ’ την επαρχία για τα συγκινητικά τους μηνύματα. Ελπίζω ότι σύντομα θα ανταμώσουμε με κάποιους, αφού το βιβλίο θα κάνει μια μικρή περιοδεία στα βόρεια, αλλά και στα πάτρια εδάφη του νότου.
Ετοιμάζω ήδη τα “παπούτσια” του ταξιδιού και ανυπομονώ για τις κοινές μας βόλτες… 



Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Η πίτα της Αντουανέτας

[Συνταγές της -γνωστής- Παρέας]

Bansky artwork


//Σε απόγνωση είναι οι καρκινοπαθείς εξαιτίας ελλείψεων σε φάρμακα απαραίτητα για τις χημειοθεραπείες, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα, ακόμη και την ακύρωση θεραπειών, τονίζει σε ανακοίνωσή της η Ελληνική Ομοσπονδία Καρκίνου.
Επικαλείται σωρεία καταγγελιών το τελευταίο διάστημα για ελλείψεις βασικών αντινεοπλασματικών φαρμάκων οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα τη μεγάλη καθυστέρηση και, σε πολλές περιπτώσεις, την ακύρωση προγραμματισμένων χημειοθεραπειών, σε πολλά νοσοκομεία της χώρας//
(πηγή: TA NEA, 22/01/2020)

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░
//Υπάρχει έλλειψη σε ένα φτηνό φάρμακο (κοστίζει λιγότερο από 10 ευρώ) και αυτή τη στιγμή στο ΠΑΓΝΗ δεν γίνονται θεραπείες με πλατίνα, αλλά με φάρμακα δεύτερης γραμμής. Αν παραταθεί η έλλειψη για μεγάλο διάστημα, οι γιατροί θα αναγκαστούν να καταφύγουν σε άλλες θεραπείες. Δεν μπορούν να αφήσουν τους ασθενείς να ‘’πολεμούν’’ τον καρκίνο χωρίς ‘’όπλο’’. Οι γιατροί είναι ανήσυχοι και κινητοποιημένοι. Οι ασθενείς τα βάζουν με το γιατρό και θεωρούν ότι πρέπει να βρει μια λύση. Δεν ξέρουν ποιος ευθύνεται για την κατάσταση, όμως δεν ευθύνονται οι γιατροί. 10 φαρμακευτικές εταιρείες έχουν το ίδιο φάρμακο… Είναι πραγματικές ή τεχνητές οι ελλείψεις, υπάρχει προσπάθεια να αυξηθεί η τιμή του φαρμάκου ή συμβαίνει κάτι άλλο;//
(πηγή: neakriti.gr, 22/01/2020 - απόσπασμα συνέντευξης της Προέδρου του Συλλόγου «Ευ ζω με τον καρκίνο» Καίτης Κουναλάκη

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

Απονενοημένο ερώτημα: Αν βάζαμε τα (πολλά) λεφτά απ’ τις βασιλόπιτες που κόπηκαν αυτές τις μέρες στα σαλόνια των επισήμων. Tις φιέστες, τα ξενοδοχεία, τα δώρα και τα συνοδευτικά εδέσματα. Κάτι δερμάτινες πολυθρόνες για το γραφείο του πλανητάρχη-περιφερειάρχη. Κάτι εκατομμυριάκια που χορηγήθηκαν αβασάνιστα, αβίαστα και αναίτια στην αμερικάνικη θεολογική σχολή (γιατί όλοι είμαστε συγκλονισμένοι με το δράμα των φοιτητών στη Βοστώνη που κυριολεκτικά φυτοζωούν).

Με όλα αυτά τα χρήματα απ’ το δημόσιο προϋπολογισμό, πόσες θεραπείες θα εξασφαλίζαμε για τους συνανθρώπους μας που δίνουν μάχη με το χρόνο; Και με τον πόνο; Και με την αγωνία; Πόσες;


«Εδώ έπρεπε να έχω γεννηθεί! Εδώ έπρεπε να έχω βασιλέψει! Αυτός είναι λαός για να τον κυβερνά μια βασίλισσα και να γίνει ευτυχισμένη! Υπήρχε ποτέ περίπτωση να εξεγερθείτε οι Έλληνες, επειδή ήμουνα σπάταλη; Εσείς μέχρι και παράσημο θα μου δίνατε που θα είχα αδειάσει τα ταμεία!»  

[Απ’ την θεατρική παράσταση “Μαρία Αντουανέτα, Βασίλισσα των Ελλήνων” του Αντώνη Τσιπιανίτη]

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Κάλεσμα σε βιβλιοσύναξη

Η πρόσκληση είναι για να μοιραστούμε καθημερινές ιστορίες, μέσα απ’ τα  παπούτσια των ηρώων τους. Η επιδίωξη είναι να ανταμώσουμε και πάλι, σ’ ένα ζεστό και φιλόξενο χώρο που είναι διάσπαρτος με βιβλία.
«Η μυρωδιά του χαρτιού και της μαγείας που κρύβονται στις σελίδες των βιβλίων, είναι κάτι που κανένας δεν σκέφτηκε να εμφιαλώσει», όπως έχει πει ο Ισπανός συγγραφέας Carlos Ruiz Zafón.

Σ’ αυτόν τον ιδανικό χώρο και με την ευχή να είμαστε όλοι καλά, κλείνουμε το ραντεβού μας για το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2020, στις 19.00. Στον Πολυχώρο των εκδόσεων 24γράμματα, στο Χαλάνδρι. Συντροφιά με εξαιρετικούς φίλους που μου κάνουν την τιμή να μιλήσουν για το νέο μου βιβλίο «Στα παπούτσια των άλλων».

Η αγαπημένη συγγραφέας (και όχι μόνο) Nίνα Κουλετάκη.
Ο φωτογράφος/φίλος/πιστός συνταξιδιώτης και -προσφάτως- εξερευνητής παπουτσιών, Θάνος Τσάκαλος.
Η σπουδαία  ηθοποιός Όλγα Δαμάνη θα επιλέξει και θα διαβάσει αποσπάσματα απ’ το βιβλίο.
Τις μουσικές μας ανάσες αναλαμβάνουν δυο νέα παιδιά, πανέμορφα και ταλαντούχα, που σχηματίζουν τη μουσική μπάντα Jaja Morris. Μέσα από ισπανόφωνα (και όχι μόνο) τραγούδια, θα ταξιδέψουμε σε ιστορίες “παπουτσιών” από άλλους τόπους.

Φορέστε τα πιο χαμογελαστά σας παπούτσια και τα λέμε σύντομα…


Πληροφορίες: Eκδόσεις 24γράμματα – www.24grammata.com
210 6127074, Λεωφ. Πεντέλης 77, Xaλάνδρι
1ος όροφος - Εμπορικό Κέντρο Ερμείον
Σημ.: Υπάρχει πρόσβαση για άτομα με κινητικά προβλήματα

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2020

«Στα παπούτσια των άλλων»


Απ’ τις εκδόσεις 24γράμματα



Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,
Ένα νέο βιβλίο ανοίγει τα φτερά του -για την ακρίβεια δένει τα κορδόνια του- και κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις 24γράμματα. Είναι φτιαγμένο με παλιά αλλά και επίκαιρα “νούμερα” που έχουν σημαδέψει τις ζωές μας και με μοντέλα -ανθρώπων- που αγαπήσαμε για την ποιότητα και την ανθεκτικότητά τους.

Νιώθω ξανά την ανάγκη να σας πω ένα ολόκαρδο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την αγάπη και την υποστήριξή σας στις συγγραφικές μου δουλειές. Ειδικά στο μικρό μας κύκλο των φίλων μπλόγκερς, έχει μια ιδιαίτερη δυναμική αυτή η σχέση. Άγνωστοι οι περισσότεροι μεταξύ μας, αλλά ταυτόχρονα και πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο, σε μια αλυσίδα που αντέχει στο χρόνο και γίνεται ολοένα και πιο πολύτιμη. Ευγνώμων που υπάρχετε στη ζωή μου και για όλα όσα μου έχετε προσφέρει!


Απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
//Ανατομικές ιστορίες παντός καιρού και εδάφους, σε ποικιλία δερμάτων και χρωμάτων, για όλες τις (χ)ώρες και για όλα τα πέλματα. Η νέα τάξη υποδημάτων θέλει έντονες αντιθέσεις και άτολμους βηματισμούς.

Σ’ αυτό το καλαπόδι κατασκευάστηκαν και οι ιστορίες του βιβλίου. Ψηλοτάκουνες γόβες για “φλατ” ήρωες και παπούτσια γδαρμένα για ανθρώπους-λουστρίνια. Ολοκαίνουργια μοντέλα, αλλά και παλιά παπούτσια -μνήμης, πολυφορεμένα βέβαια, αλλά και απελπιστικά διαχρονικά.

Το ταξίδι στα παπούτσια των άλλων, έχει τελικό προορισμό την ενσυναίσθηση. Με ενδιάμεση, και απαραίτητη στάση, την αυτογνωσία ή έστω την παραδοχή πως τα χνάρια που αφήνει η περπατησιά μας είναι αυτά που θα ακολουθήσουν οι επόμενοι περιπατητές της ζωής//

Το ραντεβού μας είναι για την πρώτη παρουσίαση που θα γίνει στον πολυχώρο των εκδόσεων 24γράμματα στο Χαλάνδρι. Θα σας κρατήσω ενήμερους. Ελπίζω να τα πούμε κι από κοντά και πάντα θα περιμένω με ενδιαφέρον τα σχόλια και τις κριτικές σας.

Κλείνοντας, να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στον φίλο Θάνο Τσάκαλο για την υποδειγματική δουλειά που ετοίμασε με φωτογραφικό υλικό, ειδικά για το στήσιμο του βιβλίου. Στην Κλαίρη Μπαρόλα που επιμελήθηκε την γραφιστική δουλειά και στον εκδότη Γιώργο Δαμιανό για την εμπιστοσύνη και τη φιλοξενία του.



Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

Μεθεόρτια…


Αυτό ήταν. Ας ξεστολίζουμε σιγά-σιγά κι ας επιστρέψουμε στους κανονικούς ρυθμούς μας. Κόντρα στις μεγάλες προσδοκίες μας, η νέα χρονιά μάς κρατούσε πεσκέσι έναν Ηφαιστίωνα, μια ανελέητη βαρυχειμωνιά και ένα πακέτο “ευοίωνων” ειδήσεων σε τοπικό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο. Προσπερνάμε διακριτικά ειδήσεις που αφορούν τις γειτονικές κατσίκες· ήτοι, τις φωτιές στην Αυστραλία, το καζάνι που κοχλάζει στη Μέση Ανατολή, τον ψυχοπαθή πλανητάρχη με την πλατινέ φράντζα, τους καλούς μας γείτονες στην Τουρκία και τους χιλιάδες πρόσφυγες που θα ξεχειμωνιάσουν (όσοι αντέξουν) στις ανύπαρκτες υποδομές στα νησιά και στην ενδοχώρα. Τους άστεγους και όσους συνωστίζονται σε μια δημοτική αίθουσα, για να μην παγώσουν στους δρόμους. Είναι μακριά μας αυτά, δεν μας αφορούν.

Δόξα τω Θεώ, στα εσωτερικά μας, πάμε περίφημα. Και 13η σύνταξη είδαμε, και κοινωνικά (δια)μερίσματα πήραμε, και η αγορά ανέκαμψε, και κρατικό μηχανισμό έχουμε, και μια χαρά τον βγάζουμε το μήνα με διακόσα ευρώ, περισσεύει και κατιτίς να βάλουμε στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, που λέει ο λόγος (κι ο κύριος Άδωνις). Να μάς κόβει ο Πανάγαθος μέρες και να τους δίνει διακοπές για χαλάρωση και χειμερινές εξορμήσεις στα ορεινά μας θέρετρα.

Και για όσους νιώθουν αυτή τη… μεθεόρτια κατάθλιψη -που, μεταξύ μας, τη βρίσκω εντελώς αβάσιμη- ας φάνε το τηλεοπτικό παντεσπάνι με τα χλιδάτα ρεβεγιόν των επώνυμων, για να παρηγορηθούν. Τοπ είδηση στα δελτία, το πάρτι οργίων με τους  swingers των Βορείων Προαστίων, οι οποίοι εκτός από χρονιά, άλλαξαν και συντρόφους. Με την ταρίφα να κυμαίνεται στα διακόσα πενήντα ευρώ ανά ζεύγος. Κάτι παραπάνω απ’ το μηνιαίο εισόδημα που θα έχει ένας μέσος άνθρωπος (κατά τον κύριο Άδωνη που λέγαμε παραπάνω). Κι εδώ δεν χωράνε έφοδοι της εφορίας, ούτε ηθικολογίες και θρησκευτικές υστερίες. Το “άσυλο της βίλας” εννοείται πως δεν απειλείται, σε αντίθεση με τα πανεπιστήμια και τα σπίτια απλών ανθρώπων που δεν συγκαταλέγονται στους αρίστους.  Πολιτισμένα πράγματα.
Τώρα, αν δεν έχετε ανταλλάξιμο σύντροφο (ή καθόλου σύντροφο γενικώς), πάτε για ένα σκι, ρε, παιδιά. Για ένα mountain bike, έστω…

Ο γιορτινός διάκοσμος αποκαθηλώνεται μέρα με τη μέρα. Η χρονιά που έφυγε άρον άρον, πήρε μαζί της το συρτάρι με τα τιμαλφή μας. Την ελπίδα μας, την αξιοπρέπεια που μας είχε απομείνει και την επίχρυση καδένα της κανονικότητας. Το ξέραμε πως ήταν τενεκεδένια, αλλά κάποιοι γοητεύτηκαν απ’ την εφήμερη λάμψη της. Είναι σαν να μάς έτυχε το φλουρί στην πίτα. Κι αυτό δεν ήταν παρά  μια κάλπικη λίρα. Και δεν υπάρχει μεταξύ τους, ούτε ένας κύριος Μαυρίδης, που θα συγκινηθεί απ’ το δράμα μιας Φανίτσας, σήμερα. Ούτε ένας!