Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Η παρουσίαση και οι [ακριβές] παρουσίες

Το ραντεβού ήταν για την Τετάρτη που μας πέρασε στο Περαχώρι της Μεταμόρφωσης. Με την ασφυκτική ζέστη των ημερών, σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να διακτινιζόμασταν ξαφνικά όλοι μαζί στο Περαχώρι των Ανωγείων. Να πιούμε τις ρακές μας στη σκιά του Ψηλορείτη και να δροσιστούμε στο φυσικό κλιματιστικό που αναβλύζει απ’ τα πανάρχαια μονοπάτια του. Ωστόσο, μια χαρά αποδείχτηκε και το Περαχώρι της Μεταμόρφωσης• η παρέα είναι που μετράει άλλωστε.

Όλοι οι φίλοι τίμησαν και τήρησαν με το παραπάνω την προτροπή της πρόσκλησης  [ελεύθερη είσοδος μόνο με  την επίδειξη καλής διάθεσης].
Ο φιλόξενος χώρος του Φώτη πλημμύρισε από νωρίς με παρέες, χαμόγελα, συστάσεις, αγκαλιές, συγκίνηση, τρακ, αμηχανία και τα πρώτα ποτηρο-τσουγκρίσματα.

Ο Γιώργης έκανε πρόβα στο μαντολίνο του. Ο Θάνος στο φωτογραφικό του εξοπλισμό. Οι εθελοντές «φωτογράφοι» που προσφέρθηκαν να καταγράψουν τη βραδιά, έστηναν τα τρίποδα και τους φακούς τους.
Κάτι ξέμπαρκοι πελάτες που έτρωγαν ήδη στο μαγαζί, ενώθηκαν στην παρέα μας, παρακολούθησαν την παρουσίαση κι ήρθαν στο τέλος για βιβλία και ευχές. 

Ομολογώ πως η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο, έπαθα ένα ωραιότατο τρακ και η παρουσία του μικρόφωνου κορύφωσε τον πανικό μου.

Τέλος καλό, όλα καλά. Είχα δυνατούς «συμπαρουσιαστές» και μια υπέροχη εξέδρα να μας τυλίγει προστατευτικά στις ματιές τους. Πότε χαρούμενες και πότε μια ιδέα υγραμένες. Η προσδοκία πάντως επετεύχθη. Αφήσαμε για λίγο στην άκρη το άχθος της καθημερινότητας κι αφεθήκαμε στο παιχνίδι του λόγου και στην ταλάντωση μεταξύ συγκίνησης και χαράς. 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αφανείς φωτο-ρεπόρτερς που αποθανάτισαν τις στιγμές που μοιραστήκαμε. Στον καλό συνάδερφο Άντζελο Καρβούνη και στον εκλεκτό φίλο Στέφανο Ξηρουχάκη. Σύντομα θα έχουμε ετοιμάσει και το βίντεο για να το μοιραστούμε και με τους φίλους που είναι στην επαρχία. 

Το βιβλίο έχει πάρει  πλέον το δρόμο του και είναι σε πολύ καλά χέρια.
Εκφράζω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου στους φίλους που με τίμησαν με την παρουσία τους. Ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια προσέλευση και τόσο τιμητική υποδοχή. 

Ξανασμίξαμε μετά από χρόνια με παλιούς-καλούς φίλους, αγκάλιασα πολυαγαπημένα πρόσωπα απ’ τη μπλογκογειτονιά μας, το Κατερινάκι, την Ελένη, την Μαρία-Νικόλ και  η απόλυτη έκπληξη ήταν η παρουσία του Νίκου Πιλάβιου με την γλυκύτατη Στεφανία μας. Ξαφνιάστηκα με την παρουσία εκλεκτών συνδημοτών που δραστηριοποιούνται στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας, καθώς και γνώριμων προσώπων που δεν περίμενα ότι θα ανταποκριθούν στην πρόσκληση. Από συναδέρφους, μέχρι παλιές συμμαθήτριες απ’ τις σχολές γονέων, καθώς  και συν-γυμναζόμενες στο αθλητικό τμήμα του δήμου μας, συμπεριλαμβανομένης και της γυμνάστριας μας. Όπως έμαθα αργότερα, είχαν αλλάξει το πρόγραμμα της μέρας για να προλάβουν να έρθουν. 

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους-συμπαρουσιαστές μου, κάτι ανθρώπους-διαμάντια που με μεγάλη επιφύλαξη τους είχα ρωτήσει πριν μέρες, αν θα ήθελαν να βρεθούμε ομοτράπεζοι στην παρουσίαση του βιβλίου. Η ανταπόκρισή τους ήταν πολύ συγκινητική. Στον ελάχιστο χρόνο που είχαμε, γεφυρώσαμε αποστάσεις –αφού η Δήμητρα ήταν εκτός Αθηνών και ο Θάνος εκτός Ελλάδας- και μέσω μηνυμάτων και τηλεδιασκέψεων (ούτε στο γιούρογκρουπ τόση οργάνωση), στήθηκε το πάνελ. Η γνωριμία μεταξύ τους έγινε τη βραδιά της παρουσίασης και σχεδόν όλα κύλησαν αυθόρμητα, δίχως προετοιμασίες και πρόβες. Σαν υστερόγραφο, καταθέτω την άφατη συγκίνησή μου για την ευσύνοπτη παρουσίαση του Γιώργου Δαμιανού, που μου έκανε την τιμή να εμπιστευτεί και να υιοθετήσει στις εκδόσεις του τις «Ιστορίες της διπλανής κρίσης».  Αν και γνωριζόμαστε ελάχιστα, αφηγήθηκε με ακρίβεια τις εσωτερικές μου αναζητήσεις και όλες τις κρυφές μου επιδιώξεις όταν έγραφα αυτές τις ιστορίες. 


Δήμητρα, Γωγώ, Θάνο και Γιώργο… σας ευχαριστώ!



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Πρό[σ]κληση για παρουσίαση

Έκανε τα πρώτα του –δειλά- βήματα στο χαοτικό σύμπαν των εκδόσεων και συνεχίζει την πορεία του αργά αλλά σταθερά . Οι ήρωες των ιστοριών περιμένουν υπομονετικά στα ενδότερα,  να γίνουν οι σελιδοδείκτες στα προσωπικά μας τεφτέρια που έχουμε με τη ζωή. Όχι πως είναι μοιραίοι και γοητευτικοί, έχουν όμως όλη την καλή διάθεση να μας πάρουν απ’ το χέρι και να μας βγάλουν σ’ ένα ξέφωτο.

Χρωστάω ένα τεράστιο «Ευχαριστώ» σ’ όλους τους φίλους που αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή. Η υποδοχή ήταν ομολογουμένως συγκινητική και τιμητική. Κι ας μην έχουν ταρατατζούμ και δημόσιες σχέσεις, είναι απ’ αυτές τις ιστορίες που διαδίδονται από στόμα σε στόμα, όπως γινόταν παλιά ανάμεσα στις ανθρώπινες παρέες.  


Η πρόσκληση είναι για να ξεφυλλίσουμε παρέα ένα βιβλίο.
Η επιδίωξη είναι να βρεθούμε ΜΑΖΙ.
Η προσδοκία είναι να βγάλουμε τα καλά μας ρούχα και να βγούμε συντροφιά για παιχνίδι. Στις λέξεις, στα νοήματα και στα συναισθήματα. Να πάρουμε λίγες ανάσες για να έχουμε αποθέματα αέρα στις ασφυκτικές μέρες που μας περιμένουν.  
Για τους φίλους που είναι  στην επαρχία και δεν θα μπορέσουν να βρεθούν κοντά μας, κρατάω τις ευχές και τα μηνύματά τους ως πολύτιμο φυλαχτό. Μερικές φορές η φυσική παρουσία δεν είναι απαραίτητη για να στηθεί μια συντροφιά. Νοερά έχω την εικόνα τους και τους σφίγγω το χέρι. 
Απ’ την καρδιά μου, σας ευχαριστώ!


Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

“Λυποαναρρόφηση και λυπογλύπτες”

Τέτοιο αντηλιακό δεν έχει βγει ακόμα. Οι δείκτες προστασίας ανύπαρκτοι. Και το δίχτυ ασφαλείας επίσης.  Αρκούν λίγες ώρες πρωινής έκθεσης στην ακτινοβολία της τηλεόρασης και θα έχεις πειστεί ότι έχεις περιττά κιλά, πεσμένο στήθος, πρησμένα πόδια, χαλαρωμένα μπράτσα και ξεχειλωμένη περιφέρεια. Αν δεν ντρέπεσαι ήδη για το σώμα σου, θα πρέπει να ντρέπεσαι που δεν ντρέπεσαι.

Λογικά θα έχεις παρατήσει δουλειά (αν υπάρχει), σπίτι, παιδιά, μαγειρέματα και φροντίδες και θα τρέχεις να παραγγείλεις την αδυνατιστική κρέμα που θα σε σμιλεύει καθώς κοιμάσαι, τις μαγικές τσίχλες που θα σου κόψουν διαμιάς την όρεξη, τα μαγνητικά σκουλαρίκια που θα σου καίνε λίπος όταν τα φοράς, έναν αναζωογονητικό μασαζοκορσέ που θα σου ροκανίζει την κυτταρίτιδα καθώς σφουγγαρίζεις τα πατώματα και το επαναστατικό  συμπλήρωμα διατροφής από ψυχρής έκθλιψης πρωτόγαλα θηλυκιάς χελώνας, που θα σε λιποαναρροφήσει σε λίγες μόνο μέρες!

Κι ύστερα θα ξυπνήσεις. Με τη θλιβερή διαπίστωση πως σε περιμένει ο νεροχύτης, οι παιδικές τσιρίδες απ’ το διπλανό δωμάτιο, ένα ολάκερο σπίτι για να το φέρεις βόλτα και μια σιδερώστρα γεμάτη τσαλακωμένα ρούχα. Ίσως και να δακρύσεις πάνω απ’ την κατσαρόλα, όχι τόσο απ’ το κρεμμυδάκι που ψιλοκόβεις, όσο για τα παραπανίσια σου βάρη. Την αποστροφή για τον εαυτό σου, τη μελαγχολία και την ανασφάλεια. Θα τα σοτάρεις όλα με το φαγητό της μέρας και θα κλείσεις το καπάκι να βράσουν στο ζουμί τους. Όση ώρα τους στύβεις πορτοκάλια σκυμμένη στο νεροχύτη, η καλλίγραμμη τηλεπερσόνα –λες και σε βλέπει απ’ το γυαλί η άτιμη- σου κάνει αντιπερισπασμό, κάνοντας ρεκλάμα την «Πανμέγιστη-Επαναστατική-Ζούπερ Αδυνατιστική Κρέμα» που θα σου εξαφανίσει την όψη φλοιού πορτοκαλιού στα μπούτια σου. Χωρίς κουκούτσια η πορτοκαλάδα του Νικόλα, χωρίς έγνοιες η τηλεπαρουσιάστρια, χωρίς ρετούς η ζωή σου, «Χωρίς ενοχές για το σώμα, δε γίνεται να ξεκινήσει καλοκαίρι»Αλισβερίσι να γίνεται δηλαδή, για να βγει και σήμερα το καθόλου κοπιαστικό –μα ούτε και ευκαταφρόνητο- μεροκάματό της.



Κι αν δεν πείστηκες ακόμα, μπαίνει σ’ εφαρμογή ο βαρύς οπλισμός της. Ειδικοί διατροφολόγοι , ψυχολόγοι, αισθητικοί και πλαστικοί χειρουργοί, πάσης φύσεως λιποεξαφανιστές και  σαλτιμπάγκοι θα σε αναλάβουν προσωπικά. Όλοι θα σου υποσχεθούν ότι θα χάσεις το περιττό βάρος στην περιφέρεια και τα ψωμάκια, φορτώνοντάς σε όμως, με τόνους από ψυχικό άχθος και ενοχές. «Ο καθρέφτης σας κυρία μου… ο καθρέφτης σας είναι αυτός που θα σας πει την απόλυτη αλήθεια. Ακούστε τον προσεχτικά κι ελάτε να κλείσουμε ένα ραντεβού γνωριμίας…», είπε ο ειδικός με περισπούδαστο ύφος.

Ο παλιός ολόσωμος καθρέφτης σε περιμένει υπομονετικά στο ντουλαπόφυλλο της κρεββατοκάμαρας. Διαπιστώνεις πως έχετε να ιδωθείτε κατάματα κάτι χρόνια. Είτε απ’ την κούραση και τις έγνοιες, είτε απ’ το φόβο της ρυτίδας και του λίπους. Σήμερα όμως ξέρεις πως δεν γλυτώνεις την αντανάκλασή του –με τις ευλογίες του ειδικού μάλιστα- κι αφήνεσαι παραδομένη στην κριτική του…

-         Θυμάσαι πόσα ζήσαμε μαζί; Χάδια, έρωτες, γέννες, λοχείες, θηλασμούς, οδύνες και χαρές, λαχτάρες και κοπιαστικά μερόνυχτα… Πάντα ήμουν πιστό στις ανάγκες και τις προσταγές σου. Κι όσο περνάει ο καιρός, αγαπώ τα παραπανίσια κιλά σου, την ξεχειλωμένη απ’ τις γέννες κοιλιά σου, την κυτταρίτιδα και τα κρεμασμένα σου μπράτσα, τις ραγάδες στο στήθος και τα πρησμένα σου γόνατα. Να είσαι περήφανη για  το κορμί σου και να θαυμάζεις αυτά που κατάφερες! Και πάνω απ’ όλα, να το υπερασπίζεσαι σ’ όσους το υποβιβάζουν σε φτηνό προϊόν που θα το βάλουν στην πριονοκορδέλα  για να το φέρουν στα μέτρα του παραμυθιού τους…


 Η φωνή της παρουσιάστριας δεν ακούγεται πια απ’ το σαλόνι.

Σαν να πάτησε κάποιος το κόκκινο κουμπάκι λυποαναρρόφησης.

[φωτογραφίες απ' το διαδίκτυο]

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Το βιβλίο μου

“Ο άνθρωπος οφείλει να φυτέψει τουλάχιστον ένα δέντρο. Να γεννήσει τουλάχιστον ένα παιδί. Να γράψει τουλάχιστον ένα βιβλίο”. 
Το απόφθεγμα της λατρεμένης Έλλης Αλεξίου, ήταν και συνεχίζει να είναι το αγαπημένο μου σενάριο ζωής.

Έχοντας πραγματοποιήσει καιρό τώρα τα δύο πρώτα, έχω τη χαρά και την απέραντη συγκίνηση να κλείσω τα τεφτέρια μου και να κάνω ταμείο. Το βιβλίο βρίσκεται ήδη στην «αίθουσα τοκετών» και σκάει μύτη από βδομάδα. Νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω απ’ την καρδιά μου για την ενθάρρυνση και τη στήριξή σας όλα αυτά τα χρόνια που συνυπάρχουμε στην ιντερνετική μας γειτονιά.


Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: 24Γράμματα

Ένα τεράστιο «Ευχαριστώ» στον  εκδότη Γιώργο Δαμιανό, για την εμπιστοσύνη του και την άμεση ανταπόκρισή του να προχωρήσουμε σ’ αυτό το εγχείρημα.

Ας μου επιτραπεί να εκφράσω και δημόσια την ευγνωμοσύνη μου στους παλιούς  φίλους που με στηρίζουν με συνέπεια εδώ και χρόνια και με τράβηξαν απ’ το χέρι για να τολμήσω τη βουτιά στα βαθειά νερά μιας έκδοσης.
Ο Θάνος, η Αριστέα, η Ρούλα, ο Χρήστος, η Φλώρα, ο Μαχαίρης, η Κλαυδία, η Έλενα, η Μαριλένα, ο Άρης…  και κάποιες Μαρίες (ξέρουν αυτές).

Εύχομαι αυτός ο μήνας να φέρει λίγο καλοκαιράκι στις ζωές μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να είστε όλοι καλά!


Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ιθάκη [16ο Συμπόσιο Ποίησης]

Να με κρατάς όταν θα πέφτω στο κενό
στων παραισθήσεων την κόλαση όταν μπω
σαν ακροβάτες π’ αγκαλιάζονται σφιχτά
ο ένας στον άλλο τη ζωή του όταν κρεμά.

Να μου μιλάς όταν θα φεύγω μακριά
να μου θυμίζεις απ’ τα χρόνια τα παλιά
μια κυριακάτικη που πήγαμε εκδρομή
και το ποδήλατο που βρήκα ένα πρωί.

Να μου θυμώνεις που δεν είμαι δυνατός
που δίνω μάχες για να μείνω καθαρός
με τρύπιες φλέβες και ψυχή που αιμορραγεί
βήμα το βήμα τη ζωή μου απ’ την αρχή.

Να’σαι η μάνα που μου φώναζε «ΜΠΟΡΕΙΣ!»
να’σαι στο πλάι μου να νιώθω νικητής
να’σαι η Ιθάκη μου για να’χω προορισμό
στο γήπεδό μου οπαδός φανατικός.

Να’σαι εδώ για να προλάβω να σου πω
όσα δεν τόλμησα ως τώρα «ευχαριστώ»
μ’ αδέξια χέρια να μας φτιάξω ζωγραφιά
ένα παιδάκι με τον ήλιο αγκαλιά.

Είμαι εδώ σ’ ένα χορό κυκλωτικό
κι έχω ένα χρόνο που ξεκίνησα να ζω
«είμ’ ο Νικόλας σου και είμαι καθαρός!»
να φέρει ο αέρας τη φωνή μου ως εκεί
και να φουσκώσει της ζωής μου το πανί…

Αφιερωμένο σ’ όλα τα παιδιά που αναζητούν την προσωπική τους Ιθάκη, με την ευχή να πιάσουν γρήγορα λιμάνι…
Ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου την ακούραστη οικοδέσποινα του συμποσίου και όλους τους φίλους που συντρόφευσαν με την παρουσία τους τις ποιητικές μας απόπειρες.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Σύνοδος κορυφής στον Ψηλορείτη











Γεια και χαρά σας σύντεκνοι, σας πέμπω ένα βουργιάλι
μη με θωρείτε ανήσυχοι δεν ήρθα για κακό
κέρασα τα κοπέλια σας μεζέ και κοτσιφάλι,
γραβιέρα, μαραθόπιτα κι απάκι σφακιανό.

Στην αίθουσα του γιούρογκουπ κάνουμε γαλαρία
σπρώξτε στην άκρη τα χαρτιά και βάλτε μια ρακή
εγώ χρωστώ στην τράπεζα κι εσείς στην ιστορία
πόσο λογάται επαέ η ανθρώπινη ζωή;

Μπορεί να είμαι κουζουλός και να μην έχω κρίση 
ας δούμε τα τεφτέρια μας, ποιανού χρωστάει ποιος
εσείς με αυστηρότητα μ’ έχετε γα...λουχήσει:
“η δόση, το αντάλλαγμα, η ρήτρα κι ο θεσμός”.

Στον τόπο μου το χρέος σας απλήρωτο ακόμα:
χωριά που αφανίσατε και τάφοι ομαδικοί
κειμήλια που κλέψατε, μωρά που εκτελέσατε,
κορίτσια που χαλάσατε, γέροντες που ντροπιάσατε,
λάδι και τόνους τρόφιμα, κοπάδια που ρημάξατε,
νοικοκυριά που κάψατε,
ομήρους που εκτοπίσατε, γη που λεηλατήσατε,
κάσες που φυγαδεύσατε μ’ αρχαία απ’ την Κνωσσό
ο χρόνος τα σεβάστηκε, μα όχι ο “θεσμός”…

Σας προσκαλώ στα μέρη μου να κάνουμ’ ένα μίτινγκ
στα σύννεφα που υψώνονται αντίκρυ στον Θεό
σ’ ένα μητάτο απόκρημνο στη γη του Ψηλορείτη
εκειά που αγγελοσκιάζεσαι και κάμεις το σταυρό.

Κι απέ να ξεγιαλίσουμε στης θάλασσας τις στράτες
ν’ ανοίξουν τα πνευμόνια σας στο κύμα αναμεσίς
«Ανέ νογάτε πείτε μου που είστε τεχνοκράτες
ποιος είναι που ζημιώθηκε και ποιος ο μπαταξής;»

[πρώτη δημοσίευση: 09/07/ 2015,  στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας]

Ερμηνείες λέξεων: βουργιάλι: σακίδιο κρητικό, κοτσιφάλι: ποικιλία κρασιού, αγγελοσκιάζομαι: σκιάζομαι απ’ τον άγγελό μου, ξεγιαλίζω: ανοίγομαι στο πέλαγος, ανέ: εάν, νογώ: αντιλαμβάνομαι, μπαταξής: αυτός που εξαπατά]
Για την ιστορία: Σαν σήμερα, στις 20 Μάη 1941 ξεκινάει η ηρωική μάχη της Κρήτης. Παρά τα σχέδια της ναζιστικής μηχανής για εύκολη πρόσβαση και κατάκτηση του νησιού, η μάχη της Κρήτης έμελε να χαρακτηριστεί σαν η πιο σημαντική και καθοριστική για την έκβαση της γερμανικής επέλασης, μάχη στην ιστορία του Β’ παγκόσμιου πολέμου.
Φωτογραφίες απ’την εκτέλεση αμάχων στο χωριό Κοντομαρί Χανίων.  Οι Γερμανοί όρμησαν στα σπίτια, έβγαλαν όλο τον κόσμο έξω, ξεχώρισαν τους άνδρες και τους εκτέλεσαν σε παρακείμενο ελαιώνα.

Ο υπολοχαγός  Horst Trebes, επικεφαλής της τιμωρητικής αποστολής, παρασημοφορήθηκε λίγες εβδομάδες αργότερα απ’ τον Γκαίριγκ για τη γενναιότητά του, με τον Σταυρό των Ιπποτών. Τρία χρόνια αργότερα, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Νορμανδία.
Ο στρατηγός Kurt Student, υπαίτιος για όλα τα αίσχη που έγιναν στην Κρήτη - όπως η σφαγή στην Κάνδανο και στο Κοντομαρί - μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη από τους Βρετανούς και τον Μάιο του 1947 προσήχθη ενώπιον βρετανικού δικαστηρίου με τις κατηγορίες της δολοφονίας και κακομεταχείρισης αιχμαλώτων πολέμου στην Κρήτη. Το αίτημα της Ελλάδας για έκδοσή του, απορρίφθηκε. Τελικά, κρίθηκε ένοχος για τις τρεις από τις οκτώ κατηγορίες και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Ωστόσο, αποφυλακίστηκε για ιατρικούς λόγους το 1948. Ο Student δεν δικάστηκε ποτέ για εγκλήματα εναντίον πολιτών.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν απ’ τον Franz Peter Weixler, πολεμικό ανταποκριτή της Βέρμαχτ (ανταποκριτής προπαγάνδας), που φωτογράφισε την εκτέλεση και κράτησε τα αρνητικά, τα οποία με κάποιο τρόπο κατάφερε να τα διοχετεύσει σε έναν φίλο του στην Αθήνα,  παρ' όλο που το φιλμ κατασχέθηκε από τους ανωτέρους του και αναγκάστηκε να υπογράψει μία δήλωση σύμφωνα με την οποία δεν είχε κρατήσει αντίγραφα.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ένα έγκλημα καταστρέφει την Αττική ~ [Ενιαία Κίνηση Bloggers]


Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα. 

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ σε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ’ τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ

ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, που σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέα". Μεταξύ άλλων ο κ. Λέκκας αναφέρει: "το... μαύρο υγρό των αποστραγγισμάτων των σκουπιδιών - τα επικίνδυνα δηλαδή "κατακάθια" των απορριμμάτων - εξαπλώνεται με εντυπωσιακό τρόπο. Από την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο ως τις παρυφές της Φυλής και των Αχαρνών, όλες οι μετρήσεις σε βάθος 20, 50, 70 και 100 μέτρων ανίχνευσαν κάδμιο, αρσενικό, κυάνιο, μόλυβδο και ψευδάργυρο». Το υπέδαφος μιας ολόκληρης περιοχής θεωρείται πλήρως κατεστραμμένο. «Σε όλη αυτή την έκταση δεν μπορεί να γίνει καμία γεώτρηση, ενώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επιφάνεια για καλλιέργειες. Όσο πιο κοντινές στη χωματερή ήταν οι περιοχές από όπου είχαν ληφθεί τα δείγματα, τόσο οι ρύποι ανιχνεύονταν ακόμα και σε μηδενικό βάθος, στην επιφάνεια του εδάφους". 
Στα παραπάνω προστίθεται και το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, που βρίσκεται στο σημείο, καθώς και η μικρή απόσταση από τη λίμνη του Μαραθώνα η οποία χρησιμοποιείται για πότισμα στις καλλιέργειες της περιοχής, η καταστροφή του δάσους που αποτελεί ένα από τους λίγους πνεύμονες που έμειναν στην Αττική, η ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αναρωτιόμαστε πώς γίνεται η Πολιτεία να απαγορεύει σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από τη λίμνη, την οικοδόμηση κατοικιών και επιτρέπει την οικοδόμηση ΧΥΤΥ!!!


Γι’ αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεντάξει διαπαντός το έργο από τη χρηματοδότηση ως περιβαλλοντικά επιζήμιο (αφού δεν πληροί τις προϋποθέσεις) και κρατά την υπόθεση ανοιχτή σε ό,τι αφορά τη διερεύνηση παράνομων ενεργειών που έγιναν.


Το επιχείρημα πως ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα, θα δέχεται μόνο υπολείμματα είναι ακόμα χειρότερο αφού σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα πιο τοξικά και επικίνδυνα για την υγεία, υλικά που δεν ανακυκλώνονται οπότε η μόλυνση θα είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη!
Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ… 

Οι bloggers ενώνουμε τη φωνή μας με την φωνή των κατοίκων για να αποτρέψουμε αυτή την οικολογική βόμβα να εκραγεί!

Γιατί ο τόπος που ζούμε ανήκει στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές.
Έχουμε χρέος να τον προστατεύσουμε!!
Ο ΧΥΤΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!
ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ


Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ένα νούμερο μεγαλύτερο


“Ένα νούμερο μεγαλύτερο, να’χει περιθώριο που θα ψηλώσεις”.

Όλα ήταν ένα νούμερο μεγαλύτερο. Τα ρούχα, τα παπούτσια και η αγάπη σου.
Βιαζόμουν λοιπόν να μεγαλώσω, να ξηλώσουμε το στρίφωμα, να ψηλώσω κι άλλο, να ξαναβγούμε χεράκι-χεράκι στα εμπορικά. Για να σ’ ακούω να λες με νόημα στην πωλήτρια “Ένα νούμερο μεγαλύτερο”. Δεν μπορούσα να αποκωδικοποιήσω τη φράση σου τότε. Νόμιζα πως ήταν μια μικρή σπονδή στα ουράνια, να μεγαλώνω διαρκώς και να είμαι καλά. Μέχρι που έγινα κι εγώ μάνα κι άκουσα τον εαυτό μου να λέει την ίδια φράση στο εγγόνι σου: “Ένα νούμερο μεγαλύτερο”. Κι ήταν εκείνη η στιγμή που συνειδητοποίησα τι έκρυβε αυτή η φράση.

Ξενύχτια, αγωνίες, θερμόμετρα, κούραση, εμπύρετα βράδια, αντιβίωση κάθε έξι ώρες και πορτοκαλάδες και σορόπια και μουρουνέλαια.

Χάδια, παραμύθια με χασμουρητά και μαύρους κύκλους στα μάτια σου, κουρασμένες καληνύχτες κι ασημένιες εικονίτσες κρεμασμένες στο κρεββάτι να φυλάνε σαν κέρβεροι τα όνειρά μου.

Μαθήματα να γράφω και να διαβάζω, να κολυμπάω στα βαθιά, να κρατάω τις ανάσες μου, να βαδίζω στητά και να κάνω το σταυρό μου στα δύσκολα.

Δυο τσακισμένα χέρια μετά τη δουλειά, να καταθέτουν στα πόδια μου σακούλες με ψώνια και μεταμεσονύχτια μαγειρέματα, με το μάτι να υγραίνει απ’ την κόπωση της μέρας, να πέφτει το δάκρυ στην κατσαρόλα και να χυλώνει το φαγητό, να γίνεται πεντανόστιμο, με τη γεύση σου να με κυνηγάει ισοβίως.

Κι άγριες εφηβείες και λεονταρισμοί και μια δρομολογημένη επανάσταση, που ξεκίναγε απ’ την πόρτα ασφαλείας μου, για να καταλήξει στο -ένα νούμερο μεγαλύτερο- ρούχο μου. Ήξερα πως πάντα υπάρχει στο στρίφωμά μου, γερά γαζωμένη και αιώνια διαθέσιμη, η αγάπη σου…

Η πόρτα ασφαλείας άνοιξε και δεν παίρνω πια μπόι.

Ό,τι φοράω, είναι ακριβώς στα μέτρα μου. Ευθύνη μου να διαλέγω το σωστό νούμερο. Να μετράω με ακρίβεια τραπεζίτη τα αποθέματά μου και να ισοσκελίζω τις λαχτάρες του με τα κουμάντα μου. Να καμαρώνω που ψηλώνει και ν’ αγωνιώ πως στο τέλος του καλοκαιριού θα θέλει καινούργια παπούτσια.

Και κάθε φορά που τον περιμένω να βγει από ένα δοκιμαστήριο, ν’ ακούω τη φωνή σου σα βαλσαμωμένη μνήμη: “Ένα νούμερο μεγαλύτερο γιατί θα ψηλώσεις”…

Πρώτη δημοσίευση: 10/05/2015
Για την ιστορία: Η γιορτή της μητέρας εμπνεύστηκε από την Αnna Jarvis, μια γυναίκα που δεν έκανε ποτέ δικά της παιδιά, αλλά στιγματίστηκε απ’ την απώλεια της δικής της μητέρας που  είχε έντονη εθελοντική δράση το 1850 στη δυτική Βιρτζίνια.

Η Jarvis βρήκε τον τρόπο να την τιμά ισοβίως ξεκινώντας με τον πρώτο εορτασμό για την «Ημέρα της Μητέρας» το 1908. Καθιερώθηκε ως ημέρα μνήμης από τις γυναίκες που είχαν χάσει τα παιδιά τους στον πόλεμο και θέλησαν να δώσουν έμφαση στην αξία της ειρήνης. Η απόλυτη επιτυχία της γιορτής αμαυρώθηκε στα μάτια της Anna Jarvis όταν άρχισε να αποκτά καθαρά εμπορικό χαρακτήρα. Την εμφάνισή τους έκαναν οι ευχετήριες κάρτες, τα ιδιαίτερα γλυκίσματα και η αγορά λουλουδιών, γεγονός που έθλιβε βαθύτητα την Jarvis. Απείλησε με μηνύσεις, οργάνωσε μποϊκοτάζ, δεν δίστασε να επιτεθεί και στη Πρώτη Κυρία Έλινορ Ρούσβελτ επειδή χρησιμοποίησε την «Ημέρα της Μητέρας» για να συγκεντρώσει φιλανθρωπίες. Δεν μπορούσε να ανεχτεί τον «ευτελισμό» της επετείου που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να καθιερώσει και που τα αρχικά της κίνητρα ήταν η αγνή αγάπη για τη μητέρα. Μάλιστα το 1925 συνελήφθη για διατάραξη κοινής ησυχίας όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα σ’ ένα συνέδριο για την αλλοίωση της επετείου. Διέθεσε την τεράστια κληρονομιά της προκειμένου να καταργήσει την εμπορική πλευρά της ημέρας.
Η Anna Jarvis, πέθανε το 1948 σ’ ένα σανατόριο της Βιρτζίνιας πάμπτωχη. «Αυτή η γυναίκα, που πέθανε απένταρη σ’ ένα σανατόριο σε κατάσταση άνοιας, ήταν μια γυναίκα που θα μπορούσε να είχε ωφεληθεί από την Ημέρα της Γυναίκας, αν το ήθελε. Αλλά εναντιώθηκε σε όσους το έκαναν, κι αυτό της κόστισε τα πάντα, οικονομικά και σωματικά».... 

χρόνια πολλά στις γυναίκες που τιμούν το ρόλο της μάνας, είτε στα δικά τους παιδιά, είτε φροντίζοντας παιδιά απ' τα "αζήτητα"... 

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Οι αναμνήσεις μιας σερβάντας [Παίζοντας με τις λέξεις #11]

-      Πήρες το χάπι της πίεσης;
-      Το πήρα.
-      Πάω να φέρω το γιαουρτάκι μας… μα τι κοιτάς τόση ώρα στη σερβάντα χριστιανέ μου;
-      Τη φωτογραφία του γάμου μας… θυμάσαι ρε Χαρικλάκι;
-      Ξεχνιούνται αυτά μωρέ Θόδωρε;
-      Τα ξεθωριάζει λίγο η αχλή του χρόνου, μα εμείς αφήκαμε τις υποθήκες μας Χαρικλάκι μου… θυμάσαι που σε κρυφοκοίταζα κάθε πρωί στο παραθύρι σας κι αγκομαχούσα σαν το γκαζοζέν στο Χασάνι;
-      Εμ, γιατί νομίζεις πως στηνόμουν σα θαλαμοφύλακας πίσω απ’ την κουρτίνα; Περίμενα να φανείς στην άκρη του δρόμου, με τις μπατανόβουρτσες και τους τενεκέδες με τους ασβέστες…θυμάσαι το χάρτινο καπέλο που’χες φτιαγμένο μ’ εφημερίδες;
-      Και με παίρνει πρέφα ο γέρος σου μια μέρα και μ’ αρχίζει στο κυνήγι… «Ρε σατανά, με το Ρίζο στο κεφάλι κυκλοφορείς;…ρε να μας κάψεις θέλεις;…πανάθεμά σε!»
-      Σ’ εκτιμούσε ο σχωρεμένος…μα τι νά’κανε; Έτρεμε τη σκιά του ο φουκαράς… παντού χαφιέδες στη γειτονιά, σαν τις κατσαρίδες βγαίνανε απ’ τα λαγούμια τους οι άτιμοι…
-      Δεν στο’χα πει τότε να μην σε πικράνω, μα τον έπιασα ένα ξημέρωμα στο καρβουνιάρικο του Πολυχρόνη και τον φοβέρισα πως αν δεν σε πάρω, θα πέσω απ’ το βράχο στ’ Ασβεστοκάμινα και το κρίμα στο λαιμό του!
-      Κι εγώ σου΄κρυψα κάτι τότες για να μη στεναχωρεθείς...
-      Τι πράμα ρε Χαρικλάκι;
-      Σίγουρα το πήρες το χαπάκι ε;
-      Εδωνά είν’ το πακέτο, πες εσύ κι αν χρειαστεί παίρνω ολάκερη την καρτέλα.
-      Θυμάσαι τη μαντάμ Ζωρζέτ που δούλευα στο ραφτάδικό της;… ένα πρωινό πριν φύγω απ’ το σπίτι, του λέω αποφασισμένη: «Πατέρα, αν δε δώκεις την ευκή σου να στεφανωθώ το Θόδωρο, φεύγω για το βουνό». Αφήνιασε ο χριστιανός: «Μωρή με τους κατσαπλιάδες θα πας;… θα σας κρεμάσουν με συρματόσχοινο οι χωροφυλάκοι… και τη φαμίλια σου δε τη σκέφτεσαι;… αν γλυτώσουμε τ’ απόσπασμα, θα τό’βρουμε απ’ το κονσερβοκούτι!»
-      Ρε τον άτιμο το γέρο!... ώστε γι αυτό μου’ρθε με την ουρά στα σκέλια κείνο το βράδυ; «Θοδωρή παιδί μου, κοίτα ν’ αλλάξεις μυαλά γιατί σας βλέπω για γαμήλιο ταξίδι στον Άη-Στράτη...άμε τώρα να κονομήσεις κουστουμιά και κάνα μπαλωμένο πατούμενο κι έλα σπίτι να τήνε ζητήσεις σαν άντρας».
-      Αλήθεια βρε Θόδωρε, πώς το ξετρύπωσες κείνο το φράκο με το ημίψηλο;
-      Θυμάσαι τον ξάδερφο που γυρνούσε με τα μπουλούκια στα χωριά, παριστάνοντας τον Μέγα Μάγο; Μέγας πειναλέος ο φουκαράς, είχε  φάει το λαγό, κάτι περιστέρια που τα’βγαζε απ’ το ημίψηλο, παραλίγο να φάει και το καπέλο στο τέλος…του ξηγήθηκα λοιπόν λίγο χαρουπάλευρο  και μια χούφτα σταφίδες, με τη συμφωνία να μου δανείσει τη στολή του για ένα βράδυ.
-      Ώστε έτσι λοιπόν...εσύ με δανεικό φράκο κι εγώ με τη χασεδένια κουρτίνα που βρήκα στο μπαούλο της μάνας μου και την έραψα νυφικό σ’ ένα βράδυ...
-      Ξέχασες την προίκα μας Χαρικλάκι, τη γκαζιέρα και τη μπακιρένια μπραγάτσα… θυμάσαι το τραπέζι του γάμου μας;
-      Πώς δε θυμάμαι!... με το φράκο και το ημίψηλο, να ρουφάς τη μπομπότα με ριζάρια και κρεμμυδόφυλλα!...
-      Και δεν υπήρχαν και κολονάτα τότες… σήμερα που τα’χουμε, σκονίζονται στη σερβάντα… 


Η σερβάντα του Θοδωρή και της Χαρίκλειας, είχε την τιμή να φιλοξενηθεί στον 11ο κύκλο του "Παίζοντας με τις λέξεις" στο ζεστό στέκι της Μαρίας μας (mytripsonblog). 
Η ιστορία του ζευγαριού, είναι φτιαγμένη από μικρά κομμάτια αληθινών ιστοριών• από αφηγήσεις συγγενών και φίλων για τ’ άγρια χρόνια που πέρασαν.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως, παρά τα πέτρινα χρόνια που βίωσαν, τα λόγια τους πάντα διανθίζονται με χιούμορ, έστω και πικρό• είναι όλοι τους με γαληνεμένη τη μνήμη, καθαρή τη συνείδηση και τακτοποιημένο το θυμό τους.
Τα εισιτήρια δηλαδή για την αθανασία.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία μας για τις φροντίδες της κι όλους τους φίλους που συμμετείχαν, αξιολόγησαν και συντρόφευσαν.
Στο επανιδείν κι ας μην αφήνουμε κανέναν να μας κλέψει τo γέλιο μας! 

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Όταν η δημοκρατία πέθανε στην κοιτίδα της (*)

«Καλωσήρθατε στο Νταχάου της Αθήνας»
Το καλωσόρισμα στο κολαστήριο της ΕΑΤ-ΕΣΑ στο πάρκο Ελευθερίας απ’ τον πρόεδρο του ΣΦΕΑ (Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974) Κώστα Μανταίου. Η βαριά ξύλινη πόρτα ανοίγει και μας αποκαλύπτει τους χώρους «φιλοξενίας» των πολιτικών κρατουμένων που πέρασαν απ’ αυτό το κολαστήριο. Η εμβληματική προτομή του αγωνιστή Σπύρου Μουστακλή στον προαύλιο χώρο, μας είχε ήδη προετοιμάσει ψυχολογικά γι αυτά που θα αντικρίζαμε. Τα δωμάτια βασανισμού, οι κατάλογοι ονομάτων, οι νεκροί, πρωτοσέλιδα από εφημερίδες εποχής, οι τοίχοι που έχουν ακόμα φυλαγμένες τις μαρτυρικές ανάσες των ηρώων στις ρωγμές τους, τα αντικείμενα που έφτιαχναν οι εξόριστοι, τα γράμματα στους δικούς τους, φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα, μπροσούρες, πολύγραφοι και παράνομα έντυπα.

Το Μουσείο Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Αντίστασης,  επισκέπτονται σχολεία –κυρίως στην επέτειο του Πολυτεχνείου- αλλά στην πλειοψηφία τους τα παιδιά δεν γνωρίζουν τίποτα γι αυτή τη μαύρη περίοδο της ιστορίας μας. Όπως μας είπε ο κ. Μανταίος, έχουν γίνει αλλεπάλληλα αιτήματα στο υπουργείο παιδείας, να προστεθούν κεφάλαια με ιστορικό υλικό στα σχολικά βιβλία. Μάταια όμως. Με το πρόσχημα να μην πυροδοτούμε τα παλιά μας εθνικά μίση, είναι προτιμότερο να μην αναμοχλεύουμε την ιστορία. Μ’ αυτή τη λογική, ας μην μαθαίναμε για την  επανάσταση του ’21 ή το ένδοξο έπος του ’40 (που κι αυτό στρεβλά το διδαχτήκαμε).

«Μετά από 128 μέρες στην απομόνωση, γυρίζοντας πίσω στη φυλακή νόμιζα πως λευτερώθηκα. Μου’φερνε λίγο φαγάκι η μάνα μου και δε μπορούσα να το φάω, το χάιδευα συγκινημένος, γιατί ήταν απ’ τα χεράκια της. Έβλεπα απ’ το παράθυρο της φυλακής τη γειτονιά μου, τους δρόμους που παίζαμε, θυμόμουν τους παλιούς έρωτες στα φοιτητικά χρόνια κι έτσι κρατήθηκα όρθιος…» μας διηγήθηκε βουρκωμένος ο κ. Μανταίος.

Για την ιστορία: απ’ το κτίριο αυτό «πέρασαν» χιλιάδες αγωνιστές, που αφού βασανίστηκαν βάναυσα και ανακρίθηκαν, παραπέμφθηκαν σε στρατοδικείο κι από εκεί στις φυλακές ή τις εξορίες. Ανάμεσά τους επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές, στρατιωτικοί και πολίτες, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και επαγγέλματος. Τα κτίρια του πρώην στρατοπέδου Ε.Α.Τ.-Ε.Σ.Α. έχουν παραχωρηθεί, ως προς την χρήση, στον Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974, στο Δήμο Αθηναίων και στο Μουσείο «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος».

Με την ευχή να μην γκρεμιστεί άλλο ιστορικό μνημείο όπως έγινε με το περίφημο Εφηβείο Αβέρωφ –προορισμένο αρχικά για την αναμόρφωση ανηλίκων- μετέπειτα Φυλακές Αβέρωφ· στο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο Άρειος Πάγος, όπου μόνο μια λιτή μαρμάρινη στήλη στο προαύλιο θυμίζει ότι «Στο χώρο αυτό λειτούργησαν επί δεκαετίες οι Φυλακές Αβέρωφ. Αιωνία η μνήμη στου Έλληνες και Ελληνίδες που κρατήθηκαν και θυσιάστηκαν στις Φυλακές».
Γιατί εκτός απ’ τα αρχαία μας μνημεία που μας κάνουν υπερήφανους, υπάρχουν και τα μαύρα κληροδοτήματα της σύγχρονης ιστορίας μας. Πέρα απ’ την κατάφορη προσβολή των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τις διώξεις και τα εγκλήματα, κληρονομήσαμε μνημεία σαν τη θρυλική ταράτσα της Μπουμπουλίνας, τα νησιά εξορίας, τους τοίχους εκτελέσεων και τα μπουντρούμια της απομόνωσης και των βασανιστηρίων. Κληρονομήσαμε και την προδοσία της Κύπρου που ακόμα βολοδέρνει στα σαλόνια των ευρωπαϊκών χωρών χωρίς ουσιαστικές προοπτικές για την οριστική λύση του προβλήματος.

Επίσης για την ιστορία: Μετά την πτώση της χούντας κατατέθηκαν μηνύσεις εναντίον 150 αστυνομικών-βασανιστών. Ωστόσο το μαχαίρι της αποχουντοποίησης δεν έφτασε στο κόκκαλο και τελικά στο εδώλιο του κατηγορουμένου οδηγήθηκαν μόλις 16. Απ’ αυτούς, άλλοι αθωώθηκαν απ’ τα Εφετεία και άλλοι καταδικάστηκαν για απλές σωματικές βλάβες, ενώ τους επιβλήθηκαν εξαγοράσιμες ποινές. Ακόμη και τα ηγετικά μέλη της ΕΣΑ (Χατζηζήσης, Θεοφιλογιαννάκος, Πέτρου) που δικάστηκαν από στρατοδικείο και καταδικάστηκαν, δεν εξέτισαν το σύνολο της ποινής τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι στη διάρκεια των δικών τους οι βασανιστές αντέκρουσαν όλες τις κατηγορίες και δήλωσαν ότι έκαναν απλά το καθήκον τους. Παρά τις μαρτυρίες των θυμάτων, κανένας αστυνομικός της Ασφάλειας δεν έδειξε μετανοημένος. Ούτε ένας δεν παραδέχτηκε έστω μια πράξη βίας. «Τα βασανιστήρια είναι απαραίτητα για την προστασία του πολιτισμού μας» δήλωνε σε δικηγόρο της Διεθνούς Αμνηστίας ένας από τους ηγέτες της Χούντας, η οποία, σύμφωνα με στρατηγό του αμερικάνικου Πεντάγωνου, «ήταν, που να πάρει ο διάολος, η καλύτερη κυβέρνηση μετά τον Περικλή!».


(* Τίτλος άρθρου του e-περιοδικού Spiegel, με την ευκαιρία συμπλήρωσης μισού αιώνα απ’ το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967)