Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2021

Οι ήρωες [ακόμα] κοιμούνται ανήσυχα

 

Απ’ την αντιφασιστική πορεία στον Πειραιά, με το συγκλονιστικό έργο του ζωγράφου-εικαστικού Δημήτρη Αστερίου που απεικονίζει ματωμένα πρόσωπα θυμάτων βίας, μεταξύ των οποίων αυτό του Αλέξη Γρηγορόπουλου, της Ελένης Τοπαλούδη, του Παύλου Φύσσα, του Νίκου Τεμπονέρα, του Σαχζάτ Λουκμάν, του Μιχάλη Καλτεζά, του Βασίλη Μάγγου, του Αλεξ Μεσχισβίλι, του Ζακ Κωστόπουλου, του Μπερκίν Ελβάν, του Κάρλο Τζουλιάνι και του Τζορτζ Φλόιντ. [Φωτογραφία: EUROKINISSI Τατιάνα Μπόλαρη]



Γέμισε η πόλη προσκυνητάρια νεκρών. Εδώ σφάξανε τον Παύλο, παρακεί έλιωσαν στο ξύλο τον Ζακ, πιο πάνω δολοφονήθηκε από χέρι “οργάνου της τάξης” ο Αλέξανδρος, σ’ αυτό το κτίριο βασανίστηκε μέχρι θανάτου ο Βασίλης. Και τελειωμό δεν έχει ο κατάλογος της ντροπής.

Κάθε φορά που βλέπω αυτές τις μανάδες να υψώνουν τις μαυροντυμένες ψυχές τους και να δίνουν κουράγιο η μία στην άλλη, είναι σαν ν’ ανοίγει ένα μικρό παραθύρι στον ουρανό, μια χαραμάδα απ’ όπου εισβάλλει καθαρός αέρας, λίγη φλόγα απ’ τη λάμψη τους, παράκληση στη συνείδησή μας να μη λησμονήσουμε τους αγώνες τους, εντολή επιτακτική να μην αφήσουμε το τέρας του φασισμού να νικήσει.

Αγκαλιασμένες μητέρα Φύσσα και μητέρα Ζακ. Justice4Zak-Zackie: ΖΩΗ ΚΟΚΚΑΛΟΥ


Το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε απ’ τη μητέρα του Ζακ Κωστόπουλου, τρία χρόνια μετά την άγρια δολοφονία του από “νοικοκυραίους” και όργανα της τάξης που έσπευσαν αμέσως να συνδράμουν με τις κλωτσιές και τα γροθιές τους. Περαστικοί κυρ-Παντελήδες που απαθείς κατέγραφαν το φονικό στα κινητά τους, καθώς και “δημοσιογράφοι” του γλυκού νερού που ανέλαβαν πρόθυμα το μπουγάδιασμα των φονιάδων, έχουν το γενναίο μερτικό τους στη δολοφονία του Ζακ.



}Σε κοιτάζω κι είσαι ένα πλάσμα αλλόκοτο και κατανοητό συνάμα.

Στο κεφάλι σου υπάρχουν μικρά μαύρα φίδια, τα μάτια σου λάμπουν από το φως της αλήθειας ή μήπως από τη χρυσή σκιά που έβαλες;

Τα χείλη σου στάζουν κόκκινο αίμα ή μήπως είναι το κόκκινο κραγιόν σου;

Τα χέρια σου είναι ορθάνοιχτα και πελώρια πώς να χωρέσουν όλοι οι πονεμένοι σε μια αγκαλιά;

Παιδί μου, ομόρφυνες τον κόσμο με τα λόγια σου, την καλοσύνη και τη συμπόνια σου, την ευγενική σου ψυχή και την αγάπη σου.
Και τρία χρόνια λείπεις κι άφησες ανοιχτές πληγές και τη μαγεία σου να πλανάται στον αέρα και να ψάχνει κάπου να φωλιάσει.

Η χρυσόσκονη που σκόρπισες φεύγοντας, ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα και είναι σαν να μας κλείνεις το μάτι και να λες "Εδώ είμαι, οι πράξεις μου, τα λόγια μου, τα γραπτά μου είναι εδώ. Συνεχίστε μέχρι που κάθε παπούτσι που κλωτσά να γίνει στάχτη στο χώμα της κόλασης.~



Ο Ζακ που αγαπούσε τους ανθρώπους, λάτρευε τα ζώα, αγωνίστηκε για δικαιοσύνη, υπερασπίστηκε με πάθος τις αξίες του και  ήταν πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους τους φίλους του. 

Μακάρι ν’ αποδειχτούμε αντάξιοί του…

[oι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ' το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2021

Στη γιορτή του βιβλίου…

 


Ζάππειο, βραδάκι Δευτέρας 13 του Σεπτέμβρη, στο περίπτερο των 24γραμμάτων, με υπέροχη παρέα, απρόσμενες αφίξεις φίλων και παλιών συναδέλφων, και φόντο μια πόλη που ξαναβρίσκει, δειλά αλλά σταθερά, το χαμόγελο και την εξωστρέφειά της.

Καλά πήγε κι αυτό...


Μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους-παλιοσειρές αλλά και νέους- που ήρθαν χτες στο φεστιβάλ βιβλίου. Χάρηκα αφάνταστα που γνωριστήκαμε με συγγραφείς του εκδοτικού μας οίκου κι ανταλλάξαμε κουβέντες, σχέδια, και κυρίως την ελπίδα πως ο πολιτισμός θα ξαναπάρει τ’ απάνω του και θα μας φωτίσει τα σκοτάδια που βιώνουμε.

Ναι, ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα και είθε να γίνουμε ωραιότερη. Να βρισκόμαστε σε τέτοια μέρη και να στηρίζουμε με σεβασμό, ο ένας τον άλλο. Δίχως αντιπαλότητες και εγωισμούς, αλλά με όπλα τα βιβλία και τις λέξεις μας, να στήνουμε τα δικά μας αναχώματα στη διάχυτη κοινωνιοπάθεια που μας περιβάλλει.



Μικροί στόλοι από βιβλία, χιλιάδες χάρτινοι ήρωες, μυριάδες ιστορίες και μαρτυρίες ανθρώπων, στίχοι ποιητών και φωτεινά μονοπάτια, αναζητούν αναγνώστες-δέκτες και υπόσχονται ταξίδια σε αδάμαστες θάλασσες και γαλήνιους προορισμούς.



Του Σταυρού σήμερα. Μεγάλη γιορτή. Ας έχουμε τη φώτιση και την αφοβία να βρει ο καθένας ένα ξέφωτο για να ξεχειμωνιάσει με ασφάλεια.

Άντε, και στο επόμενο βιβλιο-σμίξιμο!

 


ΥΓ. Το φωτογραφικό υλικό, χορηγεία του άοκνου και πανταχού παρόντος, Χρήστου Λαλόπουλου. 

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2021

Πάμε φεστιβάλ βιβλίου;


Τη Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2021, από τις 8.00 ως τις 10.00 το βράδυ, θα βρίσκομαι στο 49ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, στα περίπτερα 144-146 των εκδόσεων 24γράμματα. 

Ευκαιρία να γνωριστούμε με τους φίλους που δεν έχουμε ακόμα βρεθεί από κοντά, αλλά και για να ξανανταμώσουμε με τους “παλιούς” (και μοναδικούς).

Θα χαρώ πολύ να συναντηθούμε, ν' ανταλλάξουμε κουβέντες, χαμόγελα & φωτογραφίες, και να σας υπογράψω τα βιβλία μου.

Ανυπομονώ ¾ J &





Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2021

Μπόνους το καλάθι

 


Θα σου πουν να είσαι συνεργάσιμος και άριστος (στην παπαγαλία) μαθητής. Πως η ζωή θέλει στόχους και πως “πρέπει να μάθεις ν’ αντιμετωπίζεις την κάθε αποτυχία σου ως πρόκληση” και άλλα μεγαλόστομα τσιτάτα που ακούγονται στις απολογιστικές συναθροίσεις υπαλλήλων σε μια εταιρεία. Σα να λέμε δηλαδή, θα σου κάνουν μαθήματα επιβίωσης, αντί να σε πιάσουν τρυφερά απ’ το χέρι για να σου μάθουν να βηματίζεις με γνώσεις και αξίες.

Θα σου πουν πως είσαι τυχερός που σπουδάζεις στο “νέο σχολείο”, το αναβαθμισμένο, που δίνει ίσες ευκαιρίες σ’ όλα τα παιδιά· των υποψηφίων -αρίστων- φοιτητών που έμειναν φέτος εκτός σχολής που επιθυμούσαν, συμπεριλαμβανομένων.

Θα σου πουν να εμβολιαστείς και να τηρείς τα πρωτόκολλα, τα μέτρα και τις οδηγίες που θα παίρνεις και που συχνά θα είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Δική σου ευθύνη να τις φιλτράρεις και να επιλέγεις τη σωστότερη, μη τα θες κι όλα έτοιμα. Κατά βάθος, θα σου πουν, το κάνουν για να εξασκήσεις την κριτική σου σκέψη. Aν το σύστημα καταρρεύσει, θα είσαι εσύ η αιτία γιατί δεν διαθέτεις ατομική ευθύνη. Αν δεν καταρρεύσει, θα είναι αυτοί οι δαφνοστολισμένοι Σωτήρ(η)ες που σήκωσαν επάξια το βάρος της επιδημίας στις πλάτες τους.  

Θα σου πουν να φοράς σωστά τη μάσκα, να μην τρέχεις, να μη λαχανιάζεις, να μη μιλάς στο διπλανό σου, να πλένεις χέρια, να περνάς αντισηπτικό ό,τι αγγίζεται -πολύ σχολαστικά- να μη βήχεις, να μην αρρωσταίνεις, να φοβάσαι τη σκιά σου, να μάθεις με τον καιρό να σκύβεις το κεφάλι και να κυρτώνεις τους ώμους, να γίνεις, βρε αδερφέ, ένας υπεύθυνος αυριανός πολίτης.

Θα σου φορτώσουν όλα τα λάθη και τις παθογένειες της κοινωνίας των ενηλίκων, θα σε μπουκώσουν ενοχές αν διασωληνωθεί ο παππούς σου, θα σε τιμωρήσουν παραδειγματικά αν αρρωστήσει ο διπλανός σου και θα σε στήσουν ανερυθρίαστα στον τοίχο, φορτώνοντάς σου την παταγώδη αποτυχία των αρμοδίων στους θεσμικούς τους ρόλους.

Θα στο πουν με δυσνόητες φανφάρες και ξεδιάντροπα ψέματα: “επαγγελματική κατάρτιση, αξιοποίηση θέσεων εργασίας με άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ανάπτυξη, ανταγωνιστικοί μισθοί, ξένοι επενδυτές”…Η μόνη αλήθεια είναι πως ξαναγυρνάμε γλυκά-γλυκά στην παιδική εργασία. Πως αν δεν έχουν γερό κομπόδεμα οι δικοί σου για να το σκάσεις στο εξωτερικό, θα ξηλώσεις τα φτερά σου, θα ζαλωθείς το ζεμπίλι της βιοπάλης και θα κάνεις τον αχθοφόρο στα σκλαβοπάζαρα των Αρίστων. Στην καλύτερη περίπτωση, τον λαντζέρη στις κουζίνες κάποιου ξενοδοχείου.

Καλή δύναμη στη σχολική χρονιά που σου ετοιμάζουν!

 * * * * * * * * * * * *

Πίνακας ζωγραφικής: “Ο Οψοκομιστής”

Ελαιογραφία σε καμβά του Σπυρίδωνα Μαντζάκου. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και φιλοξενήθηκε σε αίθουσα του συλλόγου «Παρνασσός». Οψοκομιστής είναι το φτωχό παιδί που αναγκάζεται να γίνει «αχθοφόρος μεταφέρων οψώνια εκ της αγοράς εις τας οικίας». Οψώνιον είναι «η δι’ αγοράς προμήθεια τροφίμων». Όψον σημαίνει «έδεσμα, τροφή». Την ώρα που άλλα παιδιά πηγαίνουν σχολείο για να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή, ο μικρός βιοπαλαιστής ξεκλέβει λίγη ώρα για να μελετήσει ένα βιβλίο. Ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και αποτύπωση της ταλαίπωρης ζωής των Ελλήνων που διαχρονικά πασχίζουν για μια δίκαιη κοινωνία με ίσες ευκαιρίες μόρφωσης και ελευθερία.

 

 

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2021

Οχτώ χρόνια και μεζεδάκια διακοπών


Προσπαθώ να κρατήσω όσο γίνεται περισσότερο τη γλυκιά γεύση απ’ τους πρωινούς λουκουμάδες που μας ετοίμαζε η κυρία Γαρυφαλλιά στον ξενώνα. Την πανοραμική θέα απ’ το μικρό μπαλκόνι, με το παλιό καρνάγιο στο ακρολίμανο και την απλωσιά της θάλασσας ν’ αγκαλιάζει τρυφερά το μικρό ψαροχώρι. Στο θαλάσσιο μονοπάτι που συναντιέται ο Παγασητικός με το Αιγαίο, είναι μια μικρή κουκίδα στο χάρτη, ένας τόπος που κουβαλάει βαριά ιστορία και φυλάει με σεβασμό τις πύλες του βουνού των Κενταύρων.



Νησιώτικο περιβάλλον, τριπουρομεζέδες πλάι στους ψαράδες που ξεμπλέκουν τα δίχτυα τους, ασβεστωμένα πλακόστρωτα δρομάκια, μυρωδιές  απ' τα τσουκάλια των σπιτιών, ντόπια προϊόντα από συνεταιρισμούς και υπαίθριους πάγκους, και φιλόξενοι άνθρωποι που δεν τσιγκουνεύονται τις καλημέρες τους και διατηρούν ατόφια τη ντοπιολαλιά και τα έθιμά τους. 



Το νησάκι απ' τον Αλογόπορο με θαλάσσιο ταξί, είναι η αφορμή για να μετρήσεις τις αντοχές σου στην πεζοπορία, να δροσιστείς στον ολάνθιστο αυλόγυρο του μοναστηριού της Ευαγγελίστριας και να διασχίσεις τα μονοπάτια που κάποτε "φιλοξένησαν" πέντε χιλιάδες γυναίκες εξόριστες. Τα κρυστάλλινα νερά της Πράσινης Άμμου, είναι το σημείο που γαληνεύει η ψυχή, αποσυμπιέζεται το σώμα και το μυαλό, ακόμα κι αν ένα ιδιωτικό σκάφος έχει ρίξει άγκυρα και φαλτσάρει στη μουσική πανδαισία της φύσης. 

Για την ιστορία πάντως, τα τζιτζίκια νίκησαν πανηγυρικά τα "τάκα-τούκα" απ' τις ρακέτες και, για καλή μας τύχη, οι θορυβώδεις σκαφάτοι επισκέπτες, αναχώρησαν γρήγορα για το ταβερνάκι στην άλλη άκρη του νησιού. Δεν  ξέρω αν είχαν επίγνωση της ιερότητας του τόπου κι αν διέκριναν ανάμεσα στις πικροδάφνες τους μικρούς ξύλινους σταυρούς με τα ξεθωριασμένα ονόματα των νεκρών. Απ' τα ξεφωνητά τους πάντως καθώς σήκωναν άγκυρα για να φύγουν, νομίζω πως ήξεραν με λεπτομέρειες το μενού της ταβέρνας και το "πόσο "γ@μ@τη" είναι η ντόπια καραβιδομακαρανάδα"...

[φωτογραφίες από Παλαιό Τρίκερι & οικισμό Αγίας Κυριακής]

Στο υστερόγραφο του φετινού καλοκαιριού, το Απάγκιο γιορτάζει τα οχτώ του χρόνια. Σας ευχαριστώ για την πολύτιμη συντροφιά σας και για όλα τα ωραία που διακινούμε μέσα απ’ τις αναρτήσεις και τα σχόλιά μας! Σε συνθήκες ζόρικες και πιεστικές, και σε πείσμα των (αρίστων) καιρών που μας θέλουν όλους ενοχικούς και καταθλιπτικούς, εμείς βαστάμε αδιάσπαστη την ανθρώπινη αλυσίδα μας. Και προχωράμε. Καλό αποκαλόκαιρο σ’ όλους σας!

Και να προσέχετε, οσονούπω καταφτάνουν οι μεγάλες “ψύχρες”

 


Τρίτη, 27 Ιουλίου 2021

Εσύ φταις που μας εμπιστεύτηκες!

 


«Για τη φωτιά φταίνε τα φλεγόμενα ζώα που τρέχουν» είπε ο υποψήφιος για Πούλιτζερ δημοσιογράφος.

Για τις πλημμύρες φταίνε τα ζώα που βόσκουν στις ρεματιές και τα κουφάρια τους φρακάρουν τη ροή του νερού.

Για τον θηλυκό ξιφία που πριν δυο χρόνια πετροβολήθηκε μέχρι θανάτου σε κοσμοπολίτικη πλαζ στη Χαλκίδα και κινηματογραφήθηκε δεόντως απ’ τα κινητά των λουομένων, έφταιγε ο ίδιος ο ξιφίας που βγήκε στα ρηχά για να γεννήσει («η ανεμελιά είναι ανευθυνότητα»).

Για τη δύστυχη αλεπουδίτσα που βρέθηκε πριν λίγες μέρες κρεμασμένη και κατακρεουργημένη στη μαγική τοποθεσία «Σχινιάς», προφανώς και θα έφταιγε η ίδια γιατί θα κούνησε την ουρά της. Τέτοια βαρβαρότητα σπάνια συναντάμε στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και σε ό,τι αφορά στις ζωοκτονίες. Κανένας Γεωργιανός θα το έκανε, ενδεχομένως…

Για τον γατούλη στη Λαμία που πριν δυο χρόνια πυροβολήθηκε εν ψυχρώ  με αεροβόλο όπλο κι έμεινε παράλυτος, για ν’ αφήσει την τελευταία του ανάσα λίγες μέρες μετά, σαφώς και έφταιγε ο ίδιος. Δεν σεβάστηκε τις ώρες κοινής ησυχίας και ζευγάρωνε πλησίον της οικίας καθωσπρέπει λυκειάρχη, ο οποίος και τον εκτέλεσε πάραυτα. Τον Σεπτέμβριο ο κύριος αυτός, επέστρεψε στις σχολικές αίθουσες για να μεταλαμπαδεύσει στους μαθητές του τις αξίες και τις γνώσεις του.

Για τις μολυσμένες μας θάλασσες και τα τραυματισμένα μας βουνά που χάσκουν μπαρουτοκαπνισμένα, με τις ανεμογεννήτριες μπηγμένες στα σπλάχνα τους, φταίει η φύση κι ο κακός μας ο καιρός.

Και για τις νεόδμητες «πολιτείες» που φύονται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια σε (πρώην) δασικές εκτάσεις, φταίει το κράτος που τους δίνει άδεια.

Αλλά και για τους θεόρατους φράχτες που υψώνονται σε παραλιακά θέρετρα κι έχουν καταπατήσει δημόσιους δρόμους και εξόδους διαφυγής σε στιγμές κινδύνου, ίσως να φταίνε τα τζιτζίκια τελικά…

Ο κόσμος φλέγεται, κι αυτά εκεί, να πεθαίνουν τραγουδώντας. Ίσως ένα πείραμα που έγινε τον περασμένο αιώνα, να εξηγεί το φαινόμενο της ανεμελιάς (των τζιτζικιών). Ο δήμαρχος του Μαγδεμβούργου πυροδότησε ένα κανόνι κάτω απ’ το πλατάνι της πλατείας που  πάνω του τερέτιζαν χιλιάδες τζιτζίκια, χωρίς εκείνα να πτοηθούν απ’ τον εκκωφαντικό κρότο και να πετάξουν μακριά.

Το κανόνι της φύσης θα σκάσει όπου να ‘ναι, αλλά εμείς θα παραμένουμε γαντζωμένοι στις μεσοτοιχίες, στις καπνοδόχους και στις κεραμοσκεπές μας, με την αφελή πεποίθηση πως είμαστε οι κυρίαρχοι της φύσης. Κανείς μας δεν σκέφτηκε άραγε πως τα τζιτζίκια είναι ακίνδυνα, ούτε τσιμπούν ούτε δαγκώνουν. Μια σύντομη κλεψύδρα είναι η ζωή τους, μέχρι να ξαναγίνουν σκουλήκια στο υπέδαφος.

Γι’ αυτό σου λέω, Κωστή… Εσύ φταις που μας εμπιστεύτηκες. Και στο κάτω (πιο κάτω δεν έχει) της γραφής, ο θύτης σου θα μπορούσε να σε τεμαχίσει σε φέτες. Δεν το έκανε όμως. Δεν είμαστε για αίματα, Κωστή. Είμαστε αποστειρωμένοι, απελπιστικά αυτοκαταστροφικοί και εθισμένοι στο επαγγελματικό έγκλημα.

Χτυπάμε πισώπλατα και αργοπεθαίνουμε σφυρίζοντας αδιάφορα.


 

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2021

Άλλος με τη βάρκα μας;

Εμβολιασμένοι κι ανεμβολίαστοι, αρνητές και οπαδοί, μονοδοσικοί και μη, μια χαρά σκοτωμένοι διχασμένοι σερνόμαστε προς το καλοκαίρι, που μόνο κατ’ επίφαση θα είναι “καλό”. Σας έχω προτασούλα. Πάμε μια βόλτα σε αγαπημένες παραλίες, με εξαιρετικούς φίλους και ωραία ατμόσφαιρα; Τι λέτε;


Πλαστικοφλέξ, αμμόλουτρα και μια αναπάντεχη προοπτική για “Νύχτα Γάμου”. Με τα δεδομένα της σημερινής κυβέρνησης βέβαια, η νύφη ήταν ο-ρι-α-κά στην αναπαραγωγική ηλικία, άσε που είχε κι ένα φλερτ κάποτε μ’ έναν Πάτροκλο. Στο συνέδριο γονιμότητας που θα γινόταν, η περίπτωσή τους θα ήταν σίγουρα case study.


Κώστας Βουτσάς: Έχω και κότερο πάμε μια βόλτα;

Ρένα Βλαχοπούλου: Κύριε Ράμογλου μην το ξαναπείς το κότερο γιατί θα το βουλιάξω!

Όπου κότερο, βάλτε ανάπτυξη, επενδυτές κι έναν πιο γαλανό ουρανό. Αυτός που τα έταξε, δεν ήταν παρά ένας Καλιακούδας που προφασιζόταν τον υιό Ράμογλου. Κι αν δεν έχετε κότερο, δεν πειράζει. Πεταγόμαστε παραλία με τον Χαρίλαο, την Ευτέρπη και τα τέσσερα κορίτσια τους.


Κατά τα δεδομένα του συνεδρίου γονιμότητας, που όπως είπαμε ακυρώθηκε, ο διάλογος μεταξύ Χαρίλαου και Ευτέρπης ήταν τραγικά προφητικός για τη σημερινή μας κατρακύλα, σε στερεότυπα απ’ το μακρινό παρελθόν:

Ευτέρπη: Μεγαλώσανε τα παιδιά μας Χαρίλαε! Ξέρεις πόσο είναι η Ελένη μας; 26! Η Κατίνα μας 23, 20 η Μαρία και 15 η Αγγελική...

Χαρίλαος: Έ! Και λοιπόν;

Ευτέρπη: Του χρόνου θα είναι 27 η Ελένη μας...

Χαρίλαος: 24 η Κατίνα, 21 η Μαρία και 16 η Αγγελική!

Ευτέρπη: Ακριβώς!

Χαρίλαος: Και τι θες να πεις μ' αυτό, βρε γυναίκα; Ότι κάθε χρόνο τα κορίτσια μας θα είναι ένα χρόνο μεγαλύτερα;

Ευτέρπη: Όχι, άλλο θέλω να πω!

Χαρίλαος: Τότε αφού ... άααλλο θέλεις να πεις, γιατί λες αυτό που λες και δεν λες κατ' ευθείαν το άλλο που θέλεις να πεις να ησυχάσουμε;


Κι αν θέλετε κάτι πιο… εξωτικό, πεταγόμαστε ως τα Καμένα Βούρλα με τον Κλέαρχο Ζουγκαλά; Κουβέντα στην Μαρίνα όμως, ε; Και μακριά απ’ όσους μας υπόσχονται με στόμφο: “Εσένα θα σε σώσω!”


Για τους λάτρεις του θαλάσσιου σκι και των λοιπών ευγενών αθλημάτων, η αγαπημένη μας Ρένα παραδίδει μαθήματα τύπου «δεν το βάζω κάτω», με τον Αλέκο Σακελλάριο, στο τέλος του βίντεο, να σχολιάζει τις επιδόσεις της…


Kαι για όσους προτιμούν πισίνα, προσοχή στα μακροβούτια! Και σ’ όσους “χουφτώνουν” γενικότερα…

 

Επιστρέφοντας στον κοινωνικό αυτοματισμό και την κανονικότητά μας, κάνουμε μια στάση στην Ύδρα;

Ευτυχία: Μένη, τι σκεφτόσαστε όταν πηγαίνουμε μαζί στη θάλασσα;

Κλεομένης: Τις ρουφήχτρες!

Κι αν είναι να διαλέξω σε “Kούλη”, χίλιες φορές με τον Κούλη τον Εξαρχόπουλο, τον απατεωνάκο που κυνηγούσε προίκες και κληρονομιές.




Ας κάνουμε και μια στάση στον κοντινό Πόρο. Ο Στέφανος Αυγερινός και τα κορίτσια του. Το τελευταίο πλάνο του βίντεο, ταιριάζει και στη διάθεση των ημερών. “Πέντε για να μην σας τα χρωστάω!”


Τελειώνουμε με τον ύμνο του καλοκαιριού, δια στόματος Πόπης Μαρέλη, την εποχή που “Υπήρχε και φιλότιμο” και πολιτικοί που παραιτούνταν αηδιασμένοι απ’ τη σαπίλα και τα σκάνδαλα. Μόνο στις ταινίες αυτά, παιδιά…

Υπέροχο καλοκαίρι να έχετε και προσοχή στις πάσης φύσεως “ρουφήχτρες”

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2021

Ο εκρηκτικός πολτός

 

Οι τράπεζες είναι ληστές. Αυτό δα το ξέρουμε από τον καιρό που ο Μπέρτολντ Μπρεχτ είχε θέσει το περίφημο ερώτημα εργασίας (προκειμένου να απελευθερώσει την απάντηση), στην «Όπερα της πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;»

 Οι τράπεζες είναι ληστές και όπως οι ληστές μοιράζουν τα κέρδη. Κοντά 700 εκατομμύρια μοίρασαν σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, χωρίς να παίξει βλέφαρο. Τριάντα εκατομμύρια δίνουν κάθε χρόνο στον Μητσοτάκη για να μπορεί το κόμμα του να τους αφήνει να ληστεύουν, δια νόμου, απίστευτα ποσά.

Όμως ο εκδότης Σάμης Γαβριηλίδης χρωστούσε. Χρωστούσε γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά το χρέος όλων μας στις λέξεις, τις έννοιες, τα αισθήματα και τα νοήματα. Γιατί προσπάθησε να ξεπληρώσει με βιβλία το χρέος του σε ένα αριθμό: τον αριθμό του Άουσβιτς στο χέρι της μάνας του. Δύσκολη πληρωμή σ’ αυτή την παγκόσμια «Όπερα της πεντάρας» που παίζεται χωρίς διακοπή σε όλη τη γη και το «χρήμα» για να την δεις είναι πάντοτε το αίμα.

Οι τράπεζες λοιπόν, περίμεναν να πεθάνει ο Σάμης και όπως όλοι οι ληστές που τιμούν την ιδιότητά τους, για μιας πεντάρας χρέη, μπήκαν εν κρυπτώ και ξαφνικά στον αγαπημένο χώρο των εκδόσεων και τον ρήμαξαν. Και πολτοποίησαν όλα τα βιβλία που βρήκαν στις αποθήκες. Δεν ειδοποίησαν τους δημιουργούς να αγοράσουν έστω με κάποιο συμβολικό αντίτιμο τα έργα τους. Δεν ειδοποίησαν καν τους οικείους του να πάρουν τα προσωπικά τους αντικείμενα. Ανάμεσα στα πολτοποιημένα βιβλία και η ποιητική μου συλλογή «Τα επίχειρα της προοπτικής» (2010). Αμ τα είδαμε πολλές φορές τα επίχειρα όταν κοπιάζεις για την προοπτική. Αντί για θρήνο όμως, προτιμώ να δημοσιεύσω ένα από τα πολτοποιημένα μου ποιήματα, συγκεκριμένα το τελευταίο της συλλογής. Πού να το ήξερα Σάμη ότι θα γινόταν προφητικό…

Σπασμένη σιωπή

Δεν είναι ομιλία, είναι μια απειλή νοσοκομείου:

Τεράστιες λέξεις σωριασμένες στα υπόγεια·

Κανένας δεν γίνεται να ξαπλώσει πάνω τους.

Η Ιστορία προόδευσε, δεν χρειάζεται τις παλιές της λέξεις.

Η Ιστορία δεν χρειάζεται την σιωπή

Τις λέξεις που σωριάστηκαν πάνω στην σιωπή

Και με το βάρος τους την έσπασαν.

Περνούνε τώρα οι διοικητικοί υπάλληλοι

Και τις καταμετρούνε τις λέξεις της σιωπής

Τις άχρηστες σπασμένες λέξεις:

Τόσο ύψος, τόσο μήκος, τόσο αίμα,

Τόση σιωπή μέσα στη σιωπή.

Οι υπάλληλοι κλειδώνουνε τις λέξεις.

Φεύγουν. Σβήνουν τα φώτα.

Ακούγεται ο ήχος. Έφυγαν.

Κι όλες οι άχρηστες λέξεις

Απλώς δεν υπάρχουνε μέσα στο σκοτάδι.

Στο τελευταίο τους σκοτάδι.

Γιατί αύριο, σύμφωνα με το πρωτόκολλο,

Θα έρθουν οι αρμόδιοι υπάλληλοι και θα τις καταστρέψουν

Για να μην πιάνουν τόπο στις κραυγές

Και στις αιφνίδιες μεταστροφές των αισθημάτων

Στο κάτω δέρμα, στο μέσα χώμα και αλλού:

Σε άλλες πατρίδες πεποιθήσεων.

Αύριο λοιπόν οι υπάλληλοι του δημοσίου συμφέροντος

Θα σπάσουν μια – μια την σιωπή των λέξεων,

Θα συντάξουν το σχετικό έγγραφο καταστροφής

Των άχρηστων υλικών.

Αρμοδίως.

Σφραγίδα. Υπογραφή. Τέλος.



Αυτό είναι το ποίημα, όμως νομίζω πως χρειάζεται και ένα υστερόγραφο προς τους βάρβαρους των τραπεζών: Κρατάτε το αμβλύ χαλύβδινο όργανο που πολτοποιεί κάθε κόπο, κάθε αίσθημα, κάθε νόημα: το κέρδος. Κρατάμε το αιχμηρό όργανο που τρυπάει κάθε σκοτάδι: ένα μολύβι. Κρατάτε μπακαλοτέφτερο. Κρατάμε ποιητικές συλλογές. Κοιτάτε πως να κρύψετε τα κλεμμένα. Αδημονούμε να δείξουμε τον πακτωλό του κέρδους που αναβλύζει από τις λέξεις. Ανήκετε σε συμμορία. Ανήκουμε στο μέγα έθνος των απογόνων του Ομήρου, ανήκουμε στον παγκόσμιο πληθυσμό των λυπημένων, στην «απέραντη μειονότητα» (κατά Χουάν Ραμόν Χιμένεθ), που πάντα προχωράει. Είστε οι δούλοι του Ξέρξη που μαστιγώνουν τη θάλασσα για να την τιμωρήσουν. Είμαστε η θάλασσα. Πώς είναι δυνατόν να μας νικήσετε;

Και να το ξέρετε: τα ποιήματα που πολτοποιήσατε, είναι η κρίσιμη μάζα που θα σας τινάξει στον αέρα. Ρωτήστε και τους Ναζί.

Κώστας Καναβούρης - ARTInews

Πηγή

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2021

“Ζεϊμπέκικο, ο χορός των χορών!” *


 

“…Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον.

Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για
τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι, ν' ανοίξει η γη να μπει…

”…Ο σωστός [άντρας] χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το Πάτερ Ημών. Τα είπες όλα με τη μία...”

Διονύσης Χαριτόπουλος

(απόσπασμα κειμένου του που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ το 2002)

*Ο τίτλος της ανάρτησης είναι απόφθεγμα του Γιάννη Τσαρούχη που λάτρευε το ζεϊμπέκικο και το αποτύπωσε σε πολλά έργα του

Φωτογραφία: Πάρις Πετρίδης

 

 

                                                                      Ο Ζεϊμπέκης του Γιάννη Τσαρούχη


Πέμπτη, 20 Μαΐου 2021

ΠΙΣΩ ολοταχώς

Αν ήταν καζίνο ή λέσχη, ίσως και να είχε μόνιμη αστυνομική προστασία. Αν ήταν τηλεοπτικό ριάλιτι, θα είχε ορδές χορηγών και θαυμαστών που θα συνέρρεαν στο βωμό της οθόνης. Κι αν ήταν η βιβλιοπαρουσίαση κάποιου νικητή κάποιου ριάλιτι, θα γινόταν πανζουρλισμός απ’ το βιβλιοφάγο κοινό. 


«Γιατί, αν κάτι μας διακρίνει ως λαό, είναι η φιλαναγνωσία. Και η ροπή μας στις τέχνες, γενικά».  Αυτό θα ήταν το καλό σενάριο, και αν ίσχυε, μπορεί και να ζούσαμε σήμερα σε μια πιο ανθρώπινη χώρα, με καλλιεργημένους και συναισθηματικά ευφυείς ανθρώπους. Τα παιδιά μας θα είχαν ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, και το μεγάλωμά τους δεν θα ήταν μια αγχωτική εμπειρία, αλλά μια υπέροχη διαδρομή πραγμάτωσης του γονεϊκού μας ρόλου.


Δυστυχώς, ήταν πολύ ΕΜΠΡΟΣ για τις οπισθοδρομικές μας αντιλήψεις. Κι ήταν πολύ “συλλογικό” για μια κοινωνία που έχει παραδοθεί αμαχητί στην αποξένωση και την ομφαλοσκόπηση. Kι αν έχει απομείνει κάτι που κρατάει την ελπίδα ζωντανή, είναι οι παρακαταθήκες σπουδαίων δημιουργών που βίωσαν τα “γύψινα  χρόνια” της δικτατορίας. Ας τα έχουμε καλού κακού πρόχειρα στη συνείδησή μας. Έχει παλιόκαιρο εκεί έξω, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα το γυρίσει αυτός ο (θεατρο)φονιάς καιρός.


 «Ό,τι ωραίο γεννήθηκε στην Ελλάδα από καλλιτεχνικής άποψης, έγινε στα χρόνια της δικτατορίας. Όλοι οι μηχανισμοί των καλλιτεχνών μπήκαν στο τούνελ της σκέψης, της ευαισθησίας, της εσωτερικής αντίστασης στη μαλθακότητα. Επαγρυπνούσαν διαρκώς και δημιουργούσαν. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που έτρεμε η δικτατορία»

Γιώργος Διαλεγμένος

Ήταν η εποχή της άγριας  λογοκρισίας, όταν η χούντα πετσόκοβε κείμενα «δυνάμενα να διαταράξουν την δημόσιαν τάξιν, που υπονομεύουν τας υγιείς κοινωνικάς παραδόσεις του Ελληνικού λαού και τα πατροπαράδοτα ήθη κι έθιμά του».

//Απεφασίσθη ότι μεγάλη συμβολή στην διαφθορά του ελληνικού λαού είχαν 1046 έργα των κάτωθι: Ευριπίδη, Σοφοκλή, Αισχύλου, Αριστοτέλη, Αριστοφάνη, Ζαν Πωλ Σαρτρ, Τόμας Μαν, Έλιοτ, Αμπέρ Καμύ, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Κώστα Βάρναλη, Γιάννη Ρίτσου, Σολόχωφ, Ηλία Ερεμπουργκ, Χόρχε Αμάντο, Τζώρτζ Φίνλεϊ, Διονυσίου Σολωμού, ειδικά το έργο του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» και Κωστή Παλαμά. Παραπέμπεται στο στρατοδικείο όποιος ακούει μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και απαγορεύονται οι ταινίες όπου πρωταγωνιστεί η Μελίνα Μερκούρη και η Ειρήνη Παπά//

Αν ήμασταν μια προχωρημένη κοινωνία, όπως και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, θα γυρίζαμε την πλάτη στις φουσκωμένες τηλεπερσόνες, στους ξεπουλημένους δημοσιογραφίσκους και στους “γνωστούς σκηνοθέτες, ηθοποιούς και νταβατζήδες”. Αν ήμασταν μια κοινωνία σκεπτόμενων όντων, κι όχι μια αγέλη χειραγωγημένων δίποδων, δεν θα διασκεδάζαμε εικονικά με το “Στην υγειά μας ρε παιδιά”. Θα γυμνάζαμε την ψυχή μας και θα στήναμε γερά τα μαδέρια της ύπαρξής μας, με λαϊκές όπερες, σπουδαία θεατρικά έργα, μουσικές συναυλίες και εικαστικά δρώμενα. Με κοινωνικές επαφές, γόνιμες συζητήσεις και ανταλλαγές ιδεών. Μια συνέχεια της αρχαίας αγοράς, όπου οι πολίτες θα “αγείρονται” σε λαϊκές συνελεύσεις.



Δυστυχώς, το μόνο που μας απόμεινε απ’ το αρχαίο ελληνικό θαύμα, είναι μια σκουριασμένη περικεφαλαία, μια σαραβαλιασμένη πανοπλία κι ένα τσουρούτικο φιλότιμο.

Η μέρα που έκλεισε το ΕΜΠΡΟΣ ήταν για κάποιους η Τετάρτη, Μάη μήνα. Για όσους μοιράστηκαν τη χαρά της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της προσβασιμότητας για όλους στην τέχνη, δίχως οικονομικά ή φυλετικά κριτήρια, δίχως αποκλεισμούς και ρατσιστικές αγκυλώσεις, πάντα με κοινές ανησυχίες και με το σπόρο της τέχνης να καλλιεργείται με αγάπη και φροντίδα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που στήριξαν αυτή την προσπάθεια, είναι ένα θέατρο που έκλεισε με συνοπτικές και βάρβαρες διαδικασίες.


Ποιος θα το θυμάται δέκα χρόνια μετά;” όπως είχε πει ο φάδερ-Ανέμελος κάποτε… 

Εδώ ξεχάστηκαν άλλα κι άλλα, το Ελεύθερο-Αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο θα θυμούνται;

«Ο ασθενής στο γύψο και το θέατρο στο τσιμέντο». Γδέρνει την ψυχή αυτό το βίντεο, αλλά αξίζει η έκθεσή μας στις σκληρές εικόνες του.

***Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους***

 

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Κολοκύθια, mon ami!

Πουαρό, μον αμί, είσαι η τελευταία μου ελπίδα. Μένω Ελλάδα, είμαι υπεύθυνος για την προστασία των πολιτών, κι έχω να διαλευκάνω μια σειρά από ανεξιχνίαστους φόνους. Σαν να μην έφτανε αυτό, έχω χρεωθεί και την απόδραση ενός βαρυποινίτη. Βασικά, οι δραπέτες ήτανε δύο, αλλά τον έναν τον τσακώσανε κάτι τσακάλια πατριώτες σου και θα μας τον στείλουνε πακέτο αυτές τις μέρες. Ο άλλος όμως, για κακή μου τύχη, δεν είναι Βέλγιο. Έφαγα τον τόπο να τόνε βρω, αλλά έχει κρυφτεί ο κερατάς στου βοδιού το κέρατο. Πού θα μου πάει όμως; Δεν θα τον πετύχω σε καμιά μεριά; Θα στόνε περιποιηθώ εγώ, έννοια σου! Όχι τίποτ’ άλλο αλλά στην αρχή της θητείας μου, τους είχα υποσχεθεί το αφήγημα: «Νόμος και τάξη».

Πουαρό, είμαι απελπισμένος. Αν δεν τα καταφέρω, με βλέπω σύντομα, να φυτεύω κι εγώ κολοκυθάκια στον κήπο μου. Ντεκαντάνς, μον αμί!

Επιβεβαίωσε άφιξη και βοήθειά σου, σιβουπλέ. Ή τουλάχιστον, στείλε οδηγίες κολοκυθοκαλλιέργειας.

Πάντα δικός σου,

Μισέλ

ΥΓ: Φέρε και τον λοχαγό Χέιστινγκς μαζί σου. Έχουμε θαυμάσια πίστα για γκολφ στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Ξέρω ότι ο Άρθουρ είναι λάτρης του σπορ.

* * * * *

Μισέλ mon cher, σήμερα το πρωί η πιστή μου γραμματέας μις Λέμον, μου παρέδωσε την επιστολή σας. Non mon ami, ο Πουαρό και τα διάσημα φαιά του κύτταρα, έχουν αποσυρθεί προ πολλού. Eh bien, σας δίνω τη συμβουλή μου. Ξεκινήστε να φυτεύετε κολοκυθάκια. En vérité, είναι η πιο κατάλληλη εποχή, μην το αναβάλλετε στιγμή. Μια ακόμα θαυμάσια ιδέα είναι να καλλιεργήσετε το μουστάκι σας. Ο Πουαρό θα σας δώσει τα πολύτιμα μυστικά του για το σωστό κέρωμα και πώς θα το διατηρείτε γυαλιστερό και τσιγκελωτό.

Όσο για τον δραπέτη σας, να θυμάστε mon ami, πως ο δολοφόνος δεν ξαναγυρίζει ποτέ στον τόπο του εγκλήματος. Και να προσέχετε τι υπόσχεστε στους υπηκόους σας, γιατί «Οι ελέφαντες θυμούνται» και η εκδίκηση θα έρθει κάποια στιγμή, από εκεί που δεν το περιμένετε.

C’est fini Μισέλ, αυτά είχα να σας πω. Βon courage!

ΥΓ: La honte, l'humiliation! Κάνατε πίστα στην Ακρόπολη; Good Lord!!! που θα έλεγε κι ο φίλος μου Άρθουρ! Σ’ αυτή τη χώρα χειρίζεστε την ιστορία σας με εγκληματική συμπεριφορά! Καλή τύχη Μισέλ mon ami! Θα σας χρειαστεί...


[Oι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]

Κυριακή, 9 Μαΐου 2021

Τρέμω, μανούλα! *

 

Στις μανάδες που αποχωρίστηκαν τα παιδιά τους. Στη φρίκη ενός πολέμου. Στο αεροδρόμιο ή σ’ ένα λιμάνι. Από κάποιο τραγικό παιχνίδι της μοίρας. Στις μανάδες που σήμερα θ’ ανάβουν το καντήλι σ’ ένα μνήμα και θα κλαίνε βουβά.

Στις γυναίκες που δεν ένιωσαν τη χαρά της μητρότητας, αλλά έγιναν μανάδες για τα ορφανά του κόσμου.

Στις γιαγιάδες που επιστρατεύτηκαν σε καιρούς ζοφερούς, να ξανακάνουν τη μητρική τους θητεία, και να σταθούν φύλακες άγγελοι στα παιδιά και στα εγγόνια τους.

Στις μανάδες μας που παλεύουν γενναία με το γήρας, την αρρώστια ή και την ανημπόρια. Τα αποστεωμένα τους δαχτυλάκια που, μέρα με τη μέρα, ξεσφίγγουν το κράτημά τους απ’ τη ζωή, είναι αυτά που μας δείχνουν ακόμα το δρόμο. “Προχώρα με το κεφάλι ψηλά και όρθια την ψυχή, μη σταματάς σε κανένα εμπόδιο!”

Στις ακριβές μας μανάδες που μας δίδαξαν με τα ισχνά τους μέσα, την ύψιστη τέχνη της αγάπης. Και κάθε τους δάκρυ αποχωρισμού, είναι και μια σταλιά απ’ την ψυχή τους. Που κάνει τον κόσμο πιο όμορφο.

* Ο τίτλος της ανάρτησης είναι απ’ τον στίχο της Μυρτιώτισσας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Θεώνης Δρακοπούλου) στο ποίημά της «Μανούλα»

 


//Αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα

θα ’πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα

μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα//

“Ένας ευαίσθητος ληστής” του Νίκου Γκάτσου

"Σα νάμαι, λένε, από τη Σπάρτη
έχω παιδί τον Πρώτο Αντάρτη―
κι εσύ τ’ αντέχεις, βρε καρδιά μου!"



Ο επίλογος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος απ' το τραγούδι του αξέχαστου Καζαντζίδη 
"Μάνα μου". 
Α ρε Στελάρα... να είστε και οι δυο σας καλά εκεί πάνω ♥


Τετάρτη, 28 Απριλίου 2021

Παράθυρα

 


Ανοίξτε τα κορμιά με τα νύχια

ανοίξτε το φλασκί με το γλυκό κρασί

ανοίξτε τα βλέφαρα πόρτες

ανοίξτε τ’ ανοιχτά παράθυρα

ανοίξτε τα λειψά και μισοφώτιστα δωμάτια

ανοίξτε τις σιωπές

 

ανοίξτε τα ουράνια τοπία

ανοίξτε τις υπέροχες μήτρες

ανοίξτε τα καλαίσθητα λευκώματα

ανοίξτε τις κάμαρες των αναμνήσεων

ανοίξτε τα πρόσχαρα κελάρια

ανοίξτε τις παράφωνες νότες

τα τριαντάφυλλα των γιορτινών αποφοιτήσεων

τις πέτρινες μοναξιές

το λιβάνι και την σμύρνα

τις μορφές του φθινοπωρινού ύπνου

τα τσακισμένα μυστικά

τις ψευδείς ευδιακρισίες

 

ανοίξτε τις απαγορευμένες πλατείες

ανοίξτε τους πόνους της ίασης

ανοίξτε τους πύρινους χορούς

ανοίξτε τα παιδικά μας πρωτολόγια

τις αγκαλιές που δεν ήταν αγκαλιές

τα ρεφρέν από τα παλιά τραγούδια

το χρώμα και το αλάτι της σκουριάς

 

ανοίξτε τα γλυκοθώρητα αγόρια

ανοίξτε τα γλυκοθώρητα κορίτσια

ανοίξτε τους αξεδιάλυτους πόθους

ανοίξτε την κραυγή σας στην άκρη της σιωπής σας

ανοίξτε τα ματωμένα όνειρα

ανοίξτε τα εργαλεία της δουλειάς

ανοίξτε τα ουράνια τόξα

ανοίξτε τα χαϊδεμένα δρεπάνια

ανοίξτε τα χαριτωμένα κορίτσια

 

ανοίξτε τα σκουριασμένα σφυροδρέπανα

ανοίξτε τις κάσες των άδικων νεκρών

ανοίξτε την χωματένια απληστία

ανοίξτε τις διασκεδάσεις των αχρείων

ανοίξτε τα χασμουρητά των αθλίων

ανοίξτε τα χοιροστάσια των πλουσίων

 

ανοίξτε τα πλεχτά καλάθια με το τυρί

ανοίξτε τις στεγνές στημένες βρύσες

ανοίξτε το ράμφος της ηδονής

ανοίξτε τα ποιήματα που γράφτηκαν Φλεβάρη

ανοίξτε τα ποιήματα που γράφτηκαν για να την θυμίζουν

ανοίξτε τα ποιήματα που γράφτηκαν για να λησμονηθούν

ανοίξτε τα σφαλισμένα χείλη

τις αποθήκες με τις κραυγές

τις αποθήκες με τα ποιήματα

το εύμορφο στόμα

το αμαρτωλό νερό

το ανευχάριστο όνειρο

την στενάχωρη θάλασσα

 

ανοίξτε τις ευδαιμονικές μουσικές

ανοίξτε το παραμύθι με τους νεκρούς μας φίλους

ανοίξτε τα μαξιλάρια με τα πούπουλα

ανοίξτε τους ανασασμούς των κρίνων

ανοίξτε τα γράμματα της φυλακής

ανοίξτε όλες τις φυλακές

 

ανοίξτε τα πορτοφόλια των διαβόλων

 

ανοίξτε τις ζωές των νοικοκυραίων

ανοίξτε τα παντελόνια των τραπεζικών

 

ανοίξτε τις βαριές ψυχές της Κυριακής

ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών

ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών

ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών

και κλείστε την τηλεόραση 


*** Θάνος Ανεστόπουλος ***

Και να που βγήκες πάλι αληθινός. Έγινε η απώλεια συνήθειά μας κι εμείς γιατροπορευόμαστε με κάτι βραδιές στην Απανεμιά, όταν μας μάθαινες την τέχνη της μελαγχολίας. Βασικό συστατικό η αγάπη. Κι ο έρωτας. Η δημιουργία. Η αξιοπρέπεια. Η αλήθεια. Μελαγχολούσαμε ευτυχισμένοι. Ήταν τότε που τα δάκρυά μας έκαναν κρότο κι ο αποχαιρετισμός είχε τον υπαινιγμό μιας μικρής ανάστασης, όπως τα κρίνα που επιμένουν ν’ ανθίζουν διάφανα, σε πείσμα των καιρών, εσύ θα μας καλείς να πιούμε τη ζωή, μιλώντας μας για τον θάνατο, «μήπως και αφήσουμε λιγότερο από τη ζωή μας να πάει χαμένη…»

Τέτοιες μέρες που ο πόνος σκαλίζει τις ψυχές μας, είναι κάτι μνήμες-βάλσαμα να μας θυμίζουν πως ο ρομαντισμός, μπορεί να σώσει την παρτίδα. Πλάι στο μικρό φωτιστικό, ανάβεις τσιγάρο, στερεώνεις τα γυαλιά σου, τακτοποιείς τις παρτιτούρες, αγγίζεις την κιθάρα σου και απαγγέλεις Πολυδούρη και Μπουκόβσκι. Οι φόβοι μας σκαρφαλώνουν στο ταβάνι, το τρυπάνε με θόρυβο και διαλύονται σα γιορτινά βεγγαλικά. 


}Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας

της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια 

τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;

Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρα μας! ~*

 


Στο βίντεο, ο Θάνος στη μπουάτ Απανεμιά στην Πλάκα (2012)

*Απ’ το τραγούδι “Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου”. Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου - Μουσική: Διάφανα Κρίνα

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους

 


 Θάνος Ανεστόπουλος (1967 – 3 Σεπτεμβρίου 2016). Φιλόσοφος, ποιητής, καλλιτέχνης, ιδρυτής της μπάντας Διάφανα Κρίνα. Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη τον Φεβρουάριο του 1967 και έφυγε χτυπημένος από καρκίνο στις 3 Σεπτεμβρίου 2016. «Έφυγε ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι»