Και να που έσκασε μια ανακουφιστική είδηση για να
υποδεχτούμε τον Νοέμβρη. Η καταδίκη των MAΤατζήδων που σακάτεψαν ένα παιδί, στην
πλατεία Ελευθερίας (τι ειρωνεία!) ακριβώς μπροστά στα δικαστήρια του Βόλου. Ήταν
14 Ιούνη του 2020. Ο Βασίλης συμμετείχε στο μαζικό συλλαλητήριο για την καύση
των σκουπιδιών απ’ την ΑΓΕT και οι αστυνομικοί ήταν
φρενιασμένοι απ’ τη δυναμική συμμετοχή των πολιτών. Κάποιοι απ’ αυτούς ξέσπασαν
όλο το μένος τους πάνω στον Βασίλη. Αν και ήταν αναίσθητος στο οδόστρωμα,
συνέχιζαν να τον χτυπούν με μίσος, για περισσότερο από ένα τέταρτο. Ο κόσμος
ούρλιαζε στα μπαλκόνια να σταματήσουν γιατί θα τον σκοτώσουν στο τέλος. Μια
άλλη ομάδα ΜΑΤατζήδων κινήθηκε προς τις εισόδους των πολυκατοικιών και όρμησαν
σ’ όσες βρήκαν ανοιχτές. Ανέβηκαν σε ορόφους, αναζητώντας τους διαμαρτυρόμενους
πολίτες (!)
Όπως είχε γράψει ο Βασίλης στο προφίλ του στο fb, ξυλοκοπήθηκε άγρια, τόσο που με δυσκολίες μπορούσε ν’ ανασάνει. Στο
περιπολικό οι αστυνομικοί τον χτυπούσαν και γελούσαν μαζί του χλευαστικά. Το
ίδιο και στο κρατητήριο. Ζήτησε νερό και τον έβαλαν να πίνει σταγόνα-σταγόνα.
Επειδή ήταν πολύ χτυπημένος θα έπρεπε να τον πάνε στο νοσοκομείο. Αντ’ αυτού, τον
πέταξαν έξω από το τμήμα και τελικά μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο από μια παρέα
περαστικών. Εκεί έμεινε 4 μέρες. Είχε πολλαπλά κατάγματα στα πλευρά και θλάση
στο συκώτι και στη χοληδόχο κύστη.
Ένα μήνα μετά, στις 13 Ιουλίου 2020, ο Βασίλης κατέληξε.
Ήταν η περίοδος που η κοινωνία “έβραζε” απ’ τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στην
Αμερική.
“Οι ιδέες μας, όσους κι από μας αν σκοτώσουν, δε θα
πεθάνουν ποτέ, θα κατοικούνε πάντα στα μυαλά των ελεύθερων ανθρώπων.
Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ, ενάντια σε κάθε τι που μας
πνίγει και δεν μπορούμε ν’ ανασάνουμε, ενάντια στο άδικο, για την
ελευθερία όλων μας, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κι ας μην νικήσουμε ποτέ…
Θα πολεμάμε πάντα! ”
Βασίλης Μάγγος, 16/6/2020
“Ο κόσμος μου είναι τόσο διαφορετικός απ’ τον δικό
τους…”, έγραφε ο Βασίλης πάνω από μια φωτογραφία του.
Διάβαζε και έγραφε ποίηση. Λάτρευε τον Μπουκόφσκι και τον
Κώστα Καρυωτάκη. Τον χαρακτήριζε τον αγαπημένο του ποιητή. Από μια διαβολεμένη
σύμπτωση, ο Βασίλης έφυγε όπως κι ο ποιητής, Ιούλιο μήνα και πολύ πρόωρα.
“Πού να ‘ξεραν οι αλήτες γνωστοί και φίλοι
Οι απλοί άνθρωποι και συναδέλφοι
Τα χιλιάδες ρεμάλια που γνώρισα
Οι κατατρεγμένοι
Οι κολασμένοι
Αυτοί που απ’ όλα στο κόσμο είναι κυνηγημένοι
Πως εγώ έχω μια πένα και γράφω γι’ αυτούς;
Πού να ‘ξεραν πως εγώ, ο όμοιός τους - και πάντα λίγο διαφορετικός-
Πως γι’ αυτούς θα τραγουδούσα;
Η φωτογραφία είναι από ένα βίντεο που είχε ανεβάσει ο
Γιάννης Μάγγος με το γιο του στα βουνά. Η λεζάντα αποδείχτηκε τραγικά προφητική:
«28/4 2020 Η τελευταία πορεία»…
Μετά από λίγο καιρό, ο γιος του συλλαμβάνεται και
βασανίζεται μέχρι θανάτου. Το “αδίκημά του” ήταν ότι υπερασπίστηκε το
περιβάλλον και την υγεία των συμπολιτών του.
Ο πατέρας του, εδώ και έξι χρόνια, είναι παντού και πάντα
παρών. Ψύχραιμη, ευγενική και αλύγιστη φιγούρα, μονίμως μ’ ένα πλακάτ. Και μ’
ένα σταυρό στην πλάτη. Να διεκδικεί το αυτονόητο. Δικαιοσύνη και τιμωρία των
δολοφόνων του παιδιού του. Πάντα & παντού. Πλάι στην Μάγδα, στη μητέρα του
Ζακ, στον Πάνο Ρούτσι στο Σύνταγμα… σε πόσους άλλους. Δεν έλειψε ποτέ από
πουθενά. Απέναντι σ’ ένα σύστημα που προσπαθεί μανιασμένα εδώ και χρόνια να τον
σπάσει.
Εκείνος, εκεί. Πάντα με τον Βασίλη στην πλάτη.
Και πάντα με σύνθημα τη φράση του παιδιού του: «Κι ας μη
νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα».
Και νίκησαν!
Πολεμώντας, επί έξι χρόνια, τον κρατικό μηχανισμό και τα
συστημικά μέσα.
Μας έμαθαν ότι η
αξιοπρέπεια μπορεί να νικήσει τη χυδαιότητα.
Πέτα, αγόρι μου, στα βουνά που αγαπούσες…
Ο μπαμπάς σου τα κατάφερε. Καθάρισε για πάρτη μας…
[Σημείωση: Οι φωτογραφίες της ανάρτησης
προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]
