Μπαλ μασκέ απ’ τα παλιά…

 

Ο Θόδωρος ξεσαλώνει στην Πάτρα με την ερωμένη του. Είναι Απόκριες και στο κέντρο τραγουδούν η Μαίρη Λίντα κι ο Μανώλης Χιώτης. Απ’ την αγαπημένη ταινία του Σακελλάριου «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης»:

-Ένα σου λέω, μόνο. Μην κάτσεις και πεις τίποτα της Ελένης.
-Μα τρελός είσαι;
-Ξέρω γω; Οι γυναίκες μεταξύ τους είναι συμμορία, Θανάση. Ένα μυστικό, εξακολουθεί να είναι μυστικό, έστω και αν το ξέρουν τρείς χιλιάδες άντρες. Από τη στιγμή όμως που θα το μάθει, έστω και μισή γυναίκα, παύει να είναι μυστικό.
-Ξέρω μωρέ, έννοια σου.
-Όχι, λέω μην τυχόν και σου ξεφύγει τίποτα, μην τυχόν και σε ψαρέψει η Ελένη.
-Ε, και τί είμαι να με ψαρέψει, συναγρίδα;
-Ναι, εσύ μπορεί να μην είσαι συναγρίδα, η Ελένη όμως είναι γρι-γρί.

Δεκαετία του ’20. Ο Κώστας Βουτσάς, στην ταινία του Καραγιάννη «Αγάπη μου παληόγρια», γνωρίζει σε μπαλ μασκέ τη γυναίκα της ζωής του, Ξένια Καλογεροπούλου. Θα μείνουν μαζί  μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ως κυρά-Λένη, κερδίζει, άθελά της, το πρώτο έπαθλο στον διαγωνισμό μεταμφιεσμένων που γίνεται στο ξενοδοχείο που δουλεύει ως καθαρίστρια. Για να βρει την κόρη της στα Μάταλα της Κρήτης, θ’ αναγκαστεί να μεταμφιεστεί στ’ αλήθεια αυτή τη φορά. Χίπισσα εποχής, μέχρι να έρθει το αναπάντεχο μαντάτο πως κληρονομεί ένα μεγάλο ποσόν απ’ τον μακαρίτη άντρα της.

– Εδώ πέρα, ο δικηγόρος αναφέρει ότι έψαχνε να σας βρεί για να σας τις παραδώσει, αλλά τώρα μόλις ανακάλυψε τη διεύθυνσή σας.
– Ναι, ναι, παιδί μου. Εγώ ταξιδεύω, ταξιδεύω. Ιταλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Σφουγγαρία! Πολυτάξιδη είμαι…

Η Μίκα και ο Αντρέας στο φαντασμαγορικό φινάλε της ταινίας «Μια τρελλή… τρελλή… οικογένεια». Βενετσιάνικο καρναβάλι και όλοι οι χαρακτήρες της commedia dell'arte: η Κολομπίνα, ο Πιερότος, ο Αρλεκίνος, ο Πανταλόνε, ο Καπιτάνο και ο Πουλτσινέλα.

-Γεια σου Στέλιο. Τι κάνεις;
-Καλά.
-Για να σε δω… Πάχυνες από το αριστερό μέρος;
-Όχι, καλός είμαι και αριστερά και δεξιά.

Εκείνος ντυμένος Ρωμαίος κι εκείνη καλόγρια. Στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Γάμος αλά ελληνικά» οι δυο πρωταγωνιστές Γιώργος Κωνσταντίνου και Ξένια Καλογεροπούλου γνωρίζονται σε ένα μπαλ μασκέ πάρτι και ερωτεύονται, χωρίς να γνωρίζει ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Θα μεσολαβήσει ένας γάμος, καυγάδες και κόντρες με πεθερικά, μέχρι να ξαναβρεθούν στον επόμενο χορό μεταμφιεσμένων, μασκαρεμένοι ξανά με τα ίδια ρούχα, αλλά πιο ώριμοι και ερωτευμένοι…

ëΣτην πρώτη σκηνή της ταινίας, η Ξένια Καλογεροπούλου ετοιμάζεται να πάει οικογενειακώς στον χορό των μεταμφιεσμένων με τον αδελφό της (Χάρρυ Κλυνν) που είναι ντυμένος πιερότος και τη μητέρα της (Δέσπω Διαμαντίδου) που έχει ντυθεί διαβολάκι. Η Καλογεροπούλου αρχικά είχε ντυθεί Κλεοπάτρα, φορώντας το ιστορικό κοστούμι της Κλεοπάτρας που φορούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην παράσταση «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» που είχε ανέβει στο Θέατρο Ρεξ, έναν χρόνο πριν. Ένα πολύ χαρακτηριστικό ροδί φουστάνι, που είχε σχεδιάσει ειδικά για την παράσταση και την Αλίκη ο Νίκος Εγγονόπουλος. (πληροφορία από Μάκη Δελαπόρτα στο περιοδικό ΟΚ)

Στην ταινία του Δαλιανίδη «Η ψεύτρα», η Βουγιουκλάκη ντυμένη Σπανιόλα, πλάι στον Κινέζο (Βουτσά)

Μαζί με τις ευχές μου για Καλή Σαρακοστή, θυμίζω λίγους στίχους του Γ. Σουρή για το καρναβάλι της Αθήνας, έτσι όπως το σατίριζε στον “Ρωμηό”. Πιο επίκαιροι από ποτέ:

«Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα 
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις 
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά.

Όλοι σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν,
Ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
Οι μοίρες μας μουτσούνες εγινήκαν,
Δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.
Όπ! Όπ! στο γύρο όλοι… τραλαλό…
Κι εγώ μασκαρεμένος σας γελώ.”

"Ασήμαντα περιστατικά" | Aργύρης Χιόνης

 

Είναι δυο άνθρωποι. Ο ένας με μαχαίρι, ο άλλος άοπλος.

Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλο: "Θα σε σκοτώσω".

"Μα γιατί;", ρωτά ο άοπλος "τι σου 'χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις".

"Γι' αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω. Αν γνωριζόμασταν, μπορεί να σ' αγαπούσα", λέει αυτός με το μαχαίρι.

"Ή και να με μισούσες", λέει ο άοπλος. "Να με μισούσες τόσο, που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση; Έλα να γνωριστούμε!"

"Κι αν σ' αγαπήσω", επιμένει ο οπλισμένος, "αν σ' αγαπήσω, τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;"

"Ω, μη φοβάσαι", λέει ο άοπλος, "σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη. Και τότε είναι ακόμη πιο μεγάλη η απόλαυση".

Aργύρης Χιόνης | Ασήμαντα περιστατικά

[Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]

Χιονίζει σ’ εσάς;

 

Προχτές το βράδυ ήρθε πάλι στον ύπνο μου ένα τσούρμο από μετεωρολόγους, αστρολόγους, προφήτες και τσαρλατάνους. Εφιαλτική νύχτα.

«Έρχεται πολική φωτοβολίδα. Φυλάξου!» φώναζε ο ένας.

«Εγώ γνωρίζω τις πολικές αρκούδες. Δεν ήξερα ότι βγαίνουν και σε φωτοβολίδες» του είπα απορημένη.

«Ανοησίες. Μην τον ακούς. Μια ατμοσφαιρική διαταραχή οριακής φύσεως αναμένεται, που θα επιφέρει μεταβολή στο χρονισμό της ψυχρής μεταφοράς» έλεγε ο άλλος.

«Ευτυχώς που μου το διευκρινίσατε!» του απαντούσα ζαλισμένη εγώ.

«Εμένα θ’ ακούσεις. Έχει κλειδώσει. Η Αττική θα γίνει κατάψυξη. Θα θαφτούμε όλοι κάτω απ’ το χιόνι. Συγκεκριμένα, απ’ το μικρό δακτύλιο έως την παραλιακή, με εξαίρεση τη λεωφόρο Συγγρού που έχει υγρασία και δεν θα το στρώσει πολύ», πεταγόταν ο τρίτος.

«Ανακάτεψε την τράπουλα, πουλάκι μου, να σου πω εγώ τι καιρό θα κάνει» παρείσφρησε η κυρία Ματούλα, απ’ τις πλέον έμπειρες χαρτορίχτρες με εξειδίκευση στην πρόγνωση καιρού. Ανακάτεψα και τράβηξα φύλλο.

«Πεντάρι μπαστούνι, κυρία Ματούλα. Τι σημαίνει αυτό;» ρωτάω με αγωνία.

«Πεντάρι. Πέντε δάχτυλα δηλαδή. Ή τα πέντε προγνωστικά μοντέλα που λένε τον καιρό… ή ο καιρός μάς μουτζώνει, πουλάκι μου» αποφάνθηκε η χαρτορίχτρα.

«Και το μπαστούνι;»

«Φως φανάρι! Θα τα βρούμε μπαστούνια πάλι. Σταύρωσε την τράπουλα και τράβηξε άλλο ένα φύλλο που θέλω κάτι να δω…» Η κυρία Ματούλα έδειχνε ανήσυχη.

«Άσος κούπα»

«Αυτό που φοβόμουν! Την βλέπεις την κούπα, πουλάκι μου;»

«Την βλέπω, κυρία Ματούλα… Είναι καλό φύλλο;»

«Αυτή η κούπα είναι η Πολιτική Προστασία που είναι άσος στην αντιμετώπιση της κακοκαιρίας, πουλάκι μου».

«Προετοιμάζουν εκχιονιστικά και αλατιέρες;» ρωτάω η αφελής ονειροπαρμένη.

«Ετοιμάζουν ειδοποιήσεις απ’ το 112. Θα μας φλομώσουν στα μηνύματα πάλι».

«Κυρία Ματούλα, ν’ ανακατέψω πάλι την τράπουλα, να μου πείτε αν θα τη βγάλω καθαρή αυτό το χειμώνα;»

«Εγώ είμαι σοβαρή επιστήμονας, πουλάκι μου. Αυτά να τα ρωτήσεις στον πρωθυπουργό, που κι αυτός δηλαδή σ’ εμένα είχε καταφύγει τις προάλλες, για να ρωτήσει αν θα βγάλει την τετραετία».

«Θα τη βγάλει, κυρία Ματούλα;»

«Μα είναι νόμιμο να παραβιάσω το απόρρητο του πελάτη μου;»

«Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα, κυρία Ματούλα».

«Θα σ’ το πω γιατί σε συμπάθησα. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Αν θέλεις να μάθεις για τον καιρό, καλύτερα να βρεις παμπάλαια δελτία με τους παλιούς καλούς επιστήμονες που λέγανε ήρεμα και αξιόπιστα τις προβλέψεις τους. Χωρίς γραφικά και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Με πινέζες και μαρκαδόρους, εξηγούσαν με απλά λόγια τα καιρικά φαινόμενα».

«Μα είναι λογικό αυτό; Θα ενημερωθώ για τον αυριανό καιρό απ’ τον Καντερέ, τον Λαζάνη και τον Μελανίτη; Που παρουσίαζαν τον καιρό τη δεκαετία του ’80;»

«Πιο πολλές πιθανότητες για αξιόπιστη ενημέρωση έχεις μ’ αυτούς. Γιατί δεν έχει αλλάξει ο καιρός απ’ το ’80, ούτε οι προγνώσεις έχουν αλλάξει. Οι προθέσεις αυτών που ασκούν εξουσία και οι  κούφιες ορολογίες που χρησιμοποιούν, έχουν μόνο αλλάξει. Κατάλαβες, πουλάκι μου;»

«Είστε σίγουρα χαρτορίχτρα, κυρία Ματούλα;»

------------------

Δεν πρόλαβε να μου απαντήσει. Δευτερόλεπτα πριν ξυπνήσω απ’ τον βραδινό εφιάλτη μου, την άκουσα που με ξεπροβόδιζε με μια τελευταία συμβουλή:

«Nα δεις και το Δελτίο Καιρού για τους Αγρότες, πουλάκι μου. Είναι οι σοφότεροι αναλυτές του κακού μας του καιρού».

ëΗ συμμετοχή μου στα Χειμωνιάτικα αποτυπώματα, ένα συλλογικό δρώμενο που οργάνωσε η Αριστέα μας απ’ το αρχηγείο της «Η ζωή είναι ωραία»

Με το καλό να «εκχιονιστούμε» και όσο πιο γρήγορα γίνεται…

Αγνοημένα θαύματα

 

 

Το ξέρεις πως οι σκρόφες οι γιορτές

Μπουκάρουν πάλι απρόσκλητες

Με άδεια χέρια

Και διαθέσεις άγριες

Χτυπούν απειλητικά την πόρτα σου

Για ξεκαθάρισμα λογαριασμών

Με τη μοναξιά σου

Μάταια περιμένεις συμπαράσταση απ’ τους οικείους σου

Ανεβοκατεβαίνουν αγεληδόν απ’ τα ξύλινα δοκάρια

Με ρόμπες λευκές

Σα νοσοκόμες αποκαμωμένες που τέλειωσε

η βάρδιά τους κι αποχωρούν φασαριόζικα  

Μη περιμένεις άλλα θαύματα από εμάς

Ό,τι μπορούσαμε το κάναμε – Τι κάνατε δηλαδή; ρωτάς

 

Το πρωί που έπινες τον καφέ σου μπροστά στο παράθυρο

Μια διαμαντένια ηλιαχτίδα τρύπωσε απ’ τη μισάνοιχτη περσίδα και σε τύφλωσε

Ένα σμήνος αποδημητικά φτερούγισαν απ’ τα κάδρα και πέταξαν στον ουρανό

Τα πρώτα λευκά ανθάκια ξεμύτισαν στης αμυγδαλιάς τα μπράτσα

ένα κλαράκι έσκυψε τρυφερά έξω απ’ το τζάμι

σου άφησε λίγη αστερόσκονη στο περβάζι κι εσύ

τη φύσηξες μακριά μαζί με τον καπνό του τσιγάρου σου

Ένα παιδί  στάθηκε στο κατώφλι σου

Φορούσε το παιδικό σου χαμόγελο και με το αθώο του βλέμμα

τροφοδοτούσε το μέλλον σου

Ένα γέρικο χέρι χάιδεψε τα μαλλιά σου – τίναξες το κεφάλι απορημένος, θυμάσαι;

 

Τι άλλο να κάνουμε κι εμείς οι κατωκοσμίτες;

Λαθραία τα περάσαμε απ’ του Κέρβερου το τελωνείο

τόσα θαύματα

Κι εσύ ακόμα δεν μας κέρασες

ένα ποτήρι ευγνωμοσύνη…

*************

Επιμύθιο: Ένα ανθάκι αμυγδαλιάς / Είναι πεταμένο στην αυλή σου / Ποιος θα σκύψει να το μαζέψει;

 

Η συμμετοχή μου στο 34ο συμπόσιο ποίησης που οργάνωσε και φιλοξένησε η Αριστέα μας στο ζεστό της χώρο  Η ζωή είναι ωραία

Ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου την πυργοδέσποινα που μας περιποιήθηκε με το παραπάνω πάλι και όλους τους φίλους που συμμετείχαν και αξιολόγησαν τις συμμετοχές μας. Εις το επανιδείν λοιπόν. Και άπειρες ευχές για τη νέα χρονιά 🎄🎈💝

Μπόνους τραγουδάρα, το «Θαύμα» του Μάλαμα. Δεν θα μπορούσε να εκφραστεί πιο εύγλωττα ο ορισμός του θαύματος. Αγαπημένο κομμάτι…

«Το θαύμα είναι να ζεις καρδιά μου, όλες σου τις στιγμές…»

ëΣημείωση: Η πρώτη εικόνα της ανάρτησης προέρχεται απ’ το διαδίκτυο και ανήκει στο δημιουργό της