“Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν” [*]

 

«Η Πολιτεία θα φροντίσει να έρθει με ασφάλεια απ’ τα Ιεροσόλυμα (το Άγιο Φως), γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι αυτό για τους πιστούς», δήλωσε ο πρωθυπουργός…

Αν ο Βάρναλης ξανάγραφε σήμερα τους ‘Μοιραίους’, ίσως να πρόσθετε κι αυτόν το στίχο:

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι

Χρεοκοπημένοι, επιλεκτικά ξεγελασμένοι και μονίμως ντροπιασμένοι

αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”

Γιατί σ’ έναν τόπο που είναι χρεωμένος ως το λαιμό, που οι νέοι ξενιτεύονται μαζικά και οι συνταξιούχοι στενάζουν απ’ τη φτώχεια, με σχολεία ετοιμόρροπα και νοσοκομεία που λειτουργούν με τριτοκοσμικές συνθήκες, σ’ έναν τόπο με άδεια τα δημόσια ταμεία, αλλά παραφουσκωμένους τους προσωπικούς λογαριασμούς των γαλάζιων τρωκτικών, ή των «σφιχτών νοικοκυραίων» πάλι κατά τον Βάρναλη…

…σ’ αυτόν τον ολότελα ρημαγμένο τόπο λοιπόν, ο “φύλαρχος” επικαλείται το θρησκευτικό αίσθημα και πετάει τη μπάλα (των σκανδάλων) στην εξέδρα. Το τρίπτυχο του «Πατρίς–Θρησκεία–Οικογένεια» ήταν ανέκαθεν αλάνθαστο εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Είναι αθέμιτο να ασχολούμαστε με τους πνιγμούς των προσφύγων («καλά να πάθουν, έπρεπε να πνιγούν όλοι»*), αλλά είναι θεμιτό να υποδεχόμαστε το Φως απ’ τα Ιεροσόλυμα με τιμές αρχηγού κράτους και να πληρώνουμε τα υπέρογκα έξοδα απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό. Μέχρι πρόσφατα, χρεωνόμασταν και τα έξοδα μεταφοράς της κουστωδίας των επισήμων (γιατί ως γνωστόν, το Άγιο Φως δεν μπορεί να ταξιδεύει ασυνόδευτο). Φέτος, λόγω πολέμου, ίσως μάς έρθει οικονομικότερο το πακέτο. Λες και στα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν αεροπορικές συγκοινωνίες, οι Χριστιανοί ανασταίνανε με ανίερο φως και δεν ήταν το ίδιο πιστοί με τους νεότερους που διέθεταν το φως το αγιασμένο.

Πώς το είχε γράψει ο μεγάλος μας Γκάτσος:

«Πάντα στον κόσμο θα ‘ρχεται
Παρασκευή Μεγάλη
και κάποιος θα σταυρώνεται
για να σωθούν οι άλλοι…»

Στην εσχατιά των καιρών μας, αυτά που σταυρώνονται είναι τα παιδιά του πολέμου, είναι τα εκτοπισμένα προσφυγόπουλα και τα ορφανά που βιώνουν μια γενοκτονία. Είναι τα παιδάκια που παίζουν στα χαλάσματα της Γάζας, αναπαριστώντας μια κηδεία.

Kαι για όσους καρδιοχτυπούν αν θα καταφτάσει και φέτος το Άγιο Φως, για όσους περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων τη φλόγα που ανάβει ένας αναπτήρας, τους αξίζει να ζουν στο μόνιμο σκοτάδι της υποκρισίας τους. Κι όλοι οι προβολείς του κόσμου ν’ ανάψουν, τίποτα δεν θα φωτίσει το μέσα τους. Είναι αυτοί που, αν ξαναερχόταν ο Χριστός στον κόσμο μας, θα τους απόδιωχνε κλωτσηδόν μακριά του. Θα μάζευε σιμά του τους απανταχού κατατρεγμένους και θα τα πίνανε παρέα σε μια σκοτεινή ταβέρνα. Σκυφτοί και πικραμένοι, θα οραματιζόντουσαν μια δίκαιη κι ανθρώπινη κοινωνία. Κι ας ήξεραν όλοι τους πως οι «ντυμένοι στα μαλάματα, επίσημοι κι ωραίοι» νοικοκυραίοι, θα ετοιμάζανε ξανά τα καρφιά και το σταυρό.

Καλή Φώτιση να έχουμε!

[*Δηλώσεις ντόπιων στα Μεστά Χίου, μετά τον πνιγμό 15 μεταναστών στο ναυάγιο ανοιχτά του νησιού - Φεβρουάριος 2026]

ëΟ τίτλος της ανάρτησης είναι απ’ τους «Πόνους της Παναγιάς» του Κ. Βάρναλη

ëΟι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους.

“Ξυπνήηηησατε;”

 

Δεν ξέρω για εσάς. Εγώ πάντως νιώθω ότι κοιμήθηκα ‘δεσποινίς Βασιλείου’ και ξύπνησα ‘ναύαρχος Γελεβουρδέζος’. Ίσως να επηρεάστηκα απ’ το χτεσινοβραδινό όνειρο. Μιλάμε για όνειρο κατηγορίας “του παραλόγου” που ακόμα κι ο Ιονέσκο -αν ζούσε- θα σιχτίριζε (κι εμένα και το όνειρό μου), κάπως έτσι: “Έχει και το παράλογο τα όριά του, μαντάμ!”

Όλα ξεκίνησαν με το περίφημο τηλεφώνημα της Λίλας, το βράδυ που ήταν καλεσμένη στο πάρτι του ναυάρχου. «Βασιλείου εδώ, γυρίιιισατε;» είπε ναζιάρικα. Κι εδώ αρχίζει το μπλέξιμο. Στην άλλη άκρη της γραμμής, αντί για τον συμπαθέστατο κύριο Σαμιωτάκη που μελετούσε στο σπίτι του για ένα σεμινάριο Μηχανικών, απάντησε ο Ντόναλντ που μελετούσε σε μια αίθουσα επιχειρήσεων την εκτόξευση πυραύλων νέας τεχνολογίας. Ίσιωσε τη φράντζα του, σούφρωσε τα ροζέ χειλάκια του (Max Factor#105) και της απάντησε βλοσυρά: «ΟΧΙ, ακόμα δεν ξεκίνησα!»

Κι εκεί που ήταν με το δάχτυλο πάνω στο κουμπί εκτόξευσης, μπαίνει κεφάτος ο ναύαρχος Γελεβουρδέζος, κρατώντας ένα άδειο ποτήρι:

«Και για το τρελό μας αγόρι, τι ποτό να ετοιμάσω;»

«Πλάνετ Τομάτο-τζους» απαντάει ο Ντόναλντ.

«Τι είν’ αυτό;» απορεί ο ναύαρχος.

«Πλανήτης κοκκινιστός, μπουχαχαχα…» γελάει μόνος του ο αγριοβούβαλος.

Ξαφνικά, παρεμβαίνει η Βίκυ με μαλλί ασορτί με του Ντόναλντ (LOREAL Pure Blond#01) και του λέει με σκέρτσο:

«Ντόναλντ, χρυσό μου, σε παρακαλώωω! Πότε θα φύγουμε για Ναύπλιο; Παράτα πια αυτή την παλιοδουλειά! Άνοιξη έξω, τα πουλάκια κελαηδάνε τσίου-τσίου, οι μελισσούλες ζουζουνίζουνε, τα χωραφάκια ανθίζουνε…»

«Μισό ν’ ανατινάξω άλλη μια χώρα  και φύγαμε, ντάρλινγκ».

Στο όνειρο απλώθηκε νεκρική σιγή, σαν να έπεσε πυρηνική βόμβα. Χτυπάει το τηλέφωνό μου. Η Λίλα με ρωτάει μελιστάλαχτα απ’ την άλλη γραμμή: «Ξυπνήηησατε;»

«Έφυγε αυτός ο μουρλός για Ναύπλιο;» την ρωτάω μισοκοιμισμένη.

«Ο κύριος Σαμιωτάκης;»

«Όχι, ο άλλος. Ο κύριος Χιτλεράκης…»

«Για να δω… αυτός ο γελοίος με το πορτοκαλί τσουλούφι; Δεν έφυγε, εδώ είναι και μας χορεύει όλους στο ταψί… κάνει, λέει, τις κορδέλες του στον Χαμενεΐ »  

«Ποιος είναι πάλι αυτός ο Χαμενεής;» πετάγεται η Βίκυ.

«Πού να σου εξηγώ τώρα κι εσένα;» της λέω για να την ξεφορτωθώ.

Η Λίλα, εμφανώς εκνευρισμένη, φόρεσε τα γυαλιά της, πήρε το αυστηρό της ύφος και μου είπε:

«Δε μου λέτε, τι θα γίνει τώρα; Θα ξυπνήσετε επιτέλους, να πάμε κι εμείς στις δουλειές μας; Πρέπει επειγόντως να διορθώσω τα κλιμακοστάσια σε κάτι γυμνάσια θηλέων».

Σκέφτηκα να της πω ότι αυτός ο γελοίος με το πορτοκαλί τσουλούφι, ανατίναξε σ’ ένα πρωινό, γυμνάσια, θήλεα, καθηγητές και όλα τα πέριξ κλιμακοστάσια, αλλά δεν ήθελα να της φορτώσω κι άλλους νταλκάδες. Την άφησα να ξετυλίγει τα ρολά με τα σχέδιά της πάνω στον πάγκο εργασίας…

Φεύγοντας απ’ το όνειρο, έκανα μια στάση στο ανθοπωλείο του πατέρα της. Πήρα το μυρωδάτο μπουκετάκι που μου χάρισε, τον ευχαρίστησα, και, λίγο πριν ξυπνήσω, τον ρώτησα:

«Κύριε Θωμά, είναι όντως Άνοιξη εκεί έξω;»

Εκείνος, έξυσε αμήχανα το κεφάλι του και μου απάντησε λυπημένα:

«Koνταροχτυπιέται μ’ αυτόν τον παλάβρα που μας κουβάλησες στ’ όνειρό σου, βρε πουλάκι μου… μιλάμε για μονομαχία, αντάξια των ρωμαϊκών χρόνων!»

«Ποιος νικάει;» ρωτάω στην εκπνοή του ονείρου.

«Κανείς ακόμα… ο αγών είναι αμφίρροπος».

 

ëΣυμμετέχει στο ανοιξιάτικο δρώμενο της παρέας μας που οργάνωσε και συντονίζει η συνήθης ύποπτη τέτοιων… “εξτρεμιστικών” πρωτοβουλιών, Αριστέα μας…

🌷 Κι ας μοιάζει ουτοπία, καλή άνοιξη να έχουμε! Και ν’ αντέχουμε… 🌷

 

Μπαλ μασκέ απ’ τα παλιά…

 

Ο Θόδωρος ξεσαλώνει στην Πάτρα με την ερωμένη του. Είναι Απόκριες και στο κέντρο τραγουδούν η Μαίρη Λίντα κι ο Μανώλης Χιώτης. Απ’ την αγαπημένη ταινία του Σακελλάριου «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης»:

-Ένα σου λέω, μόνο. Μην κάτσεις και πεις τίποτα της Ελένης.
-Μα τρελός είσαι;
-Ξέρω γω; Οι γυναίκες μεταξύ τους είναι συμμορία, Θανάση. Ένα μυστικό, εξακολουθεί να είναι μυστικό, έστω και αν το ξέρουν τρείς χιλιάδες άντρες. Από τη στιγμή όμως που θα το μάθει, έστω και μισή γυναίκα, παύει να είναι μυστικό.
-Ξέρω μωρέ, έννοια σου.
-Όχι, λέω μην τυχόν και σου ξεφύγει τίποτα, μην τυχόν και σε ψαρέψει η Ελένη.
-Ε, και τί είμαι να με ψαρέψει, συναγρίδα;
-Ναι, εσύ μπορεί να μην είσαι συναγρίδα, η Ελένη όμως είναι γρι-γρί.

Δεκαετία του ’20. Ο Κώστας Βουτσάς, στην ταινία του Καραγιάννη «Αγάπη μου παληόγρια», γνωρίζει σε μπαλ μασκέ τη γυναίκα της ζωής του, Ξένια Καλογεροπούλου. Θα μείνουν μαζί  μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Η Ρένα Βλαχοπούλου, ως κυρά-Λένη, κερδίζει, άθελά της, το πρώτο έπαθλο στον διαγωνισμό μεταμφιεσμένων που γίνεται στο ξενοδοχείο που δουλεύει ως καθαρίστρια. Για να βρει την κόρη της στα Μάταλα της Κρήτης, θ’ αναγκαστεί να μεταμφιεστεί στ’ αλήθεια αυτή τη φορά. Χίπισσα εποχής, μέχρι να έρθει το αναπάντεχο μαντάτο πως κληρονομεί ένα μεγάλο ποσόν απ’ τον μακαρίτη άντρα της.

– Εδώ πέρα, ο δικηγόρος αναφέρει ότι έψαχνε να σας βρεί για να σας τις παραδώσει, αλλά τώρα μόλις ανακάλυψε τη διεύθυνσή σας.
– Ναι, ναι, παιδί μου. Εγώ ταξιδεύω, ταξιδεύω. Ιταλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Σφουγγαρία! Πολυτάξιδη είμαι…

Η Μίκα και ο Αντρέας στο φαντασμαγορικό φινάλε της ταινίας «Μια τρελλή… τρελλή… οικογένεια». Βενετσιάνικο καρναβάλι και όλοι οι χαρακτήρες της commedia dell'arte: η Κολομπίνα, ο Πιερότος, ο Αρλεκίνος, ο Πανταλόνε, ο Καπιτάνο και ο Πουλτσινέλα.

-Γεια σου Στέλιο. Τι κάνεις;
-Καλά.
-Για να σε δω… Πάχυνες από το αριστερό μέρος;
-Όχι, καλός είμαι και αριστερά και δεξιά.

Εκείνος ντυμένος Ρωμαίος κι εκείνη καλόγρια. Στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Γάμος αλά ελληνικά» οι δυο πρωταγωνιστές Γιώργος Κωνσταντίνου και Ξένια Καλογεροπούλου γνωρίζονται σε ένα μπαλ μασκέ πάρτι και ερωτεύονται, χωρίς να γνωρίζει ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Θα μεσολαβήσει ένας γάμος, καυγάδες και κόντρες με πεθερικά, μέχρι να ξαναβρεθούν στον επόμενο χορό μεταμφιεσμένων, μασκαρεμένοι ξανά με τα ίδια ρούχα, αλλά πιο ώριμοι και ερωτευμένοι…

ëΣτην πρώτη σκηνή της ταινίας, η Ξένια Καλογεροπούλου ετοιμάζεται να πάει οικογενειακώς στον χορό των μεταμφιεσμένων με τον αδελφό της (Χάρρυ Κλυνν) που είναι ντυμένος πιερότος και τη μητέρα της (Δέσπω Διαμαντίδου) που έχει ντυθεί διαβολάκι. Η Καλογεροπούλου αρχικά είχε ντυθεί Κλεοπάτρα, φορώντας το ιστορικό κοστούμι της Κλεοπάτρας που φορούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην παράσταση «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» που είχε ανέβει στο Θέατρο Ρεξ, έναν χρόνο πριν. Ένα πολύ χαρακτηριστικό ροδί φουστάνι, που είχε σχεδιάσει ειδικά για την παράσταση και την Αλίκη ο Νίκος Εγγονόπουλος. (πληροφορία από Μάκη Δελαπόρτα στο περιοδικό ΟΚ)

Στην ταινία του Δαλιανίδη «Η ψεύτρα», η Βουγιουκλάκη ντυμένη Σπανιόλα, πλάι στον Κινέζο (Βουτσά)

Μαζί με τις ευχές μου για Καλή Σαρακοστή, θυμίζω λίγους στίχους του Γ. Σουρή για το καρναβάλι της Αθήνας, έτσι όπως το σατίριζε στον “Ρωμηό”. Πιο επίκαιροι από ποτέ:

«Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα 
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις 
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά.

Όλοι σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν,
Ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
Οι μοίρες μας μουτσούνες εγινήκαν,
Δεν ξέρομε τι λέγεται ντροπή.
Όπ! Όπ! στο γύρο όλοι… τραλαλό…
Κι εγώ μασκαρεμένος σας γελώ.”

"Ασήμαντα περιστατικά" | Aργύρης Χιόνης

 

Είναι δυο άνθρωποι. Ο ένας με μαχαίρι, ο άλλος άοπλος.

Αυτός με το μαχαίρι λέει στον άλλο: "Θα σε σκοτώσω".

"Μα γιατί;", ρωτά ο άοπλος "τι σου 'χω κάνει; Πρώτη φορά βλεπόμαστε. Ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις".

"Γι' αυτό ακριβώς θα σε σκοτώσω. Αν γνωριζόμασταν, μπορεί να σ' αγαπούσα", λέει αυτός με το μαχαίρι.

"Ή και να με μισούσες", λέει ο άοπλος. "Να με μισούσες τόσο, που με χαρά μεγάλη θα με σκότωνες. Γιατί να στερηθείς μια τέτοια απόλαυση; Έλα να γνωριστούμε!"

"Κι αν σ' αγαπήσω", επιμένει ο οπλισμένος, "αν σ' αγαπήσω, τι θα κάνει ετούτο το μαχαίρι;"

"Ω, μη φοβάσαι", λέει ο άοπλος, "σκοτώνει ακόμη κι η αγάπη. Και τότε είναι ακόμη πιο μεγάλη η απόλαυση".

Aργύρης Χιόνης | Ασήμαντα περιστατικά

[Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]