ΠΑΜΕ ΘΕΑΤΡΟ;

 

Τι γίνεται όταν εντελώς άσχετοι μεταξύ τους ήρωες τοποθετούνται εν κύκλω και δημιουργούν μια τοιχογραφία της νεοελληνικής κοινωνίας μας; Ποιες αποχρώσεις κοινές συνδέουν την ασπρόμαυρη εποχή της Μεταπολίτευσης με τη σημερινή ιλουστρασιόν έκδοση; Και πόσο έχουν χαραχτεί στο κοινό μας υποσυνείδητο τα ήθη της εποχής εκείνης, τα πολιτικά αδιέξοδα, οι κοινωνικές συμβάσεις και ο μικροαστισμός;

Θα σας περιμένουμε στην παράστασή μας για να τ’ ανιχνεύσουμε συντροφιά όλα αυτά, αλλά και να θυμηθούμε παλιά τραγούδια & ξεχασμένες “μόδες”.

Με τη θεατρική καθοδήγηση του Γιώργου Χαρατζά που υπήρξε για όλη την ομάδα μας ο απόλυτος Δάσκαλος και εμπνευστής αυτής της δουλειάς.

ëΠληροφορίες:

Θεατρική ομάδα Γ.Κ.ΑΡΑ.Ζ

Παράσταση: “Αλλού η ζωή μας πάει” – Ιστορίες νεοελληνικής ευημερίας

Σκηνοθεσία - συντονισμός: Γιώργος Χαρατζάς

Πρόγραμμα παραστάσεων: 5, 6 & 7 Ιουνίου, στις 20.30

Τοποθεσία: Βίλα Στέλλα - Γαλήνης και Σοφίας 5, Ηράκλειο Αττικής (κοντά στο σταθμό ΗΣΑΠ)

Είσοδος ελεύθερη

ëΓια την ιστορία: Η θεατρική ομάδα Γ.Κ.ΑΡ.Ζ είναι το ακρωνύμιο της φράσης: “Γελάμε Κλαίμε ΆΡΑ Ζούμε. Έχει σαν έδρα της ένα νεοκλασικό κτίριο στο Ηράκλειο Αττικής, τη θρυλική και απ’ τις παλιές καταλήψεις που είχαν κάνει οι νεολαίοι της εποχής  “Βίλα Στέλλα”

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ιστορία της, μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Χαρατζάς λειτουργεί εδώ και χρόνια ένα θεατρικό εργαστήρι με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Η ομάδα εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με νέο αίμα και στη φετινή παράσταση θα συμμετέχω, για πρώτη φορά, κι εγώ. Ως ερασιτέχνης ηθοποιός, αλλά και ως κρίκος της συγγραφικής σύνθεσης κειμένων που ο σκηνοθέτης επέλεξε για την παράσταση. Για όσους φίλους καταφέρουν να έρθουν, θα θυμηθούν -ίσως- παλιά μου κείμενα απ’ τα 2 πρώτα μου βιβλία.

Η φετινή παράσταση έχει σαν σκηνικό μια ελληνική σημαία που “κυματίζει” υπό τους ήχους του τραγουδιού “Άνοιξε το παράθυρο”. Το αγαπημένο τραγούδι με τον Αντώνη Καλογιάννη, σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου και στίχους Ερρίκου Θαλασσινού, τιτλοδοτεί με το στίχο του την παράσταση: «εμείς γι' αλλού κινήσαμε, κι αλλού η ζωή μάς πάει…»

Τα υπόλοιπα, επί σκηνής…

 

Συγγνώμη...

 

Προχτές, ο δάσκαλός μας στη θεατρική ομάδα, Γιώργος Χαρατζάς, μάς θύμισε μια λησμονημένη λέξη. "Ετερομομφισμός": η κοινωνική τάση ενός ατόμου να αποδίδει τις δικές του ευθύνες και τις αποτυχίες στους άλλους. 

Κοντολογίς: «Δεν φταίω εγώ, φταίνε οι άλλοι».

Το μάθημα αφορούσε το ΕΓΩ μας και πόσο ατσαλάκωτο το διατηρούμε στις θεατρικές αλλά και στις κοινωνικές μας ομάδες. Μια κατ' εξοχήν νεοελληνική νοοτροπία, όπου η ατομική ευθύνη πάει περίπατο και η ευθύνη μεταφέρεται στην κοινωνία, στο κράτος και στον κακό μας τον καιρό. Λες και δεν αποτελούμε εμείς οι ίδιοι ένα κομμάτι αυτής της ολότητας.

Χτες, θυμήθηκα τα λόγια του.

Με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Δεν υπάρχουν λόγια και καλύτερα να βγάλουμε όλοι το σκασμό.

Από μένα, μια μεγάλη συγγνώμη. Στα δυο κορίτσια της Ηλιούπολης -τι ειρωνεία κι αυτή, στην πόλη του Ήλιου να πέφτει το πιο άγριο σκοτάδι...

Και σ' όλα τα παιδιά που ασφυκτιούν στα λίγα τετραγωνικά ζωής που τα φυλακίσαμε.

Αύριο, μεθαύριο, θα ξεχαστεί κι αυτό, όπως τόσα άλλα… Θα περιδιαβαίνουμε από ήττα σε ήττα και θα μοιρολογούμε στο διηνεκές. Ίσως κάποιοι να θυμόμαστε πως κάτι παιδιά -δικά μας παιδιά- αντί να βουλιάξουν στο βυθό της τρυφερότητας, τ’ αφήσαμε να πέφτουν απροστάτευτα στον πάτο της ξεφτιλισμένης μας κοινωνίας. Με το κεφάλι τους γεμάτο όνειρα. Με την ψυχή τους εντελώς άδεια…

Συγγνώμη…

Ας πιούμε στην υγειά των τρελών | Jack Kerouac

 

Ας πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών...

Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…
Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις...
Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις...
Γιατί αλλάζουν πράγματα...
Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν...
Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα. Ίσως, πρέπει να είναι τρελοί...
Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης;
Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;
Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες...
Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο... 

Είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν...

 

ëΟ Τζακ Κέρουακ, είναι μια από τις κυριότερες φυσιογνωμίες της Γενιάς Μπιτ (Βeat Generation) μαζί με τον Ουίλιαμ Μπάροουζ και τον Άλεν Γκίνζμπεργκ. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έτυχε της ίδιας αναγνώρισης από τους κριτικούς.

[Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους]

“Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν” [*]

 

«Η Πολιτεία θα φροντίσει να έρθει με ασφάλεια απ’ τα Ιεροσόλυμα (το Άγιο Φως), γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι αυτό για τους πιστούς», δήλωσε ο πρωθυπουργός…

Αν ο Βάρναλης ξανάγραφε σήμερα τους ‘Μοιραίους’, ίσως να πρόσθετε κι αυτόν το στίχο:

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι

Χρεοκοπημένοι, επιλεκτικά ξεγελασμένοι και μονίμως ντροπιασμένοι

αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”

Γιατί σ’ έναν τόπο που είναι χρεωμένος ως το λαιμό, που οι νέοι ξενιτεύονται μαζικά και οι συνταξιούχοι στενάζουν απ’ τη φτώχεια, με σχολεία ετοιμόρροπα και νοσοκομεία που λειτουργούν με τριτοκοσμικές συνθήκες, σ’ έναν τόπο με άδεια τα δημόσια ταμεία, αλλά παραφουσκωμένους τους προσωπικούς λογαριασμούς των γαλάζιων τρωκτικών, ή των «σφιχτών νοικοκυραίων» πάλι κατά τον Βάρναλη…

…σ’ αυτόν τον ολότελα ρημαγμένο τόπο λοιπόν, ο “φύλαρχος” επικαλείται το θρησκευτικό αίσθημα και πετάει τη μπάλα (των σκανδάλων) στην εξέδρα. Το τρίπτυχο του «Πατρίς–Θρησκεία–Οικογένεια» ήταν ανέκαθεν αλάνθαστο εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Είναι αθέμιτο να ασχολούμαστε με τους πνιγμούς των προσφύγων («καλά να πάθουν, έπρεπε να πνιγούν όλοι»*), αλλά είναι θεμιτό να υποδεχόμαστε το Φως απ’ τα Ιεροσόλυμα με τιμές αρχηγού κράτους και να πληρώνουμε τα υπέρογκα έξοδα απ’ τον κρατικό προϋπολογισμό. Μέχρι πρόσφατα, χρεωνόμασταν και τα έξοδα μεταφοράς της κουστωδίας των επισήμων (γιατί ως γνωστόν, το Άγιο Φως δεν μπορεί να ταξιδεύει ασυνόδευτο). Φέτος, λόγω πολέμου, ίσως μάς έρθει οικονομικότερο το πακέτο. Λες και στα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν αεροπορικές συγκοινωνίες, οι Χριστιανοί ανασταίνανε με ανίερο φως και δεν ήταν το ίδιο πιστοί με τους νεότερους που διέθεταν το φως το αγιασμένο.

Πώς το είχε γράψει ο μεγάλος μας Γκάτσος:

«Πάντα στον κόσμο θα ‘ρχεται
Παρασκευή Μεγάλη
και κάποιος θα σταυρώνεται
για να σωθούν οι άλλοι…»

Στην εσχατιά των καιρών μας, αυτά που σταυρώνονται είναι τα παιδιά του πολέμου, είναι τα εκτοπισμένα προσφυγόπουλα και τα ορφανά που βιώνουν μια γενοκτονία. Είναι τα παιδάκια που παίζουν στα χαλάσματα της Γάζας, αναπαριστώντας μια κηδεία.

Kαι για όσους καρδιοχτυπούν αν θα καταφτάσει και φέτος το Άγιο Φως, για όσους περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων τη φλόγα που ανάβει ένας αναπτήρας, τους αξίζει να ζουν στο μόνιμο σκοτάδι της υποκρισίας τους. Κι όλοι οι προβολείς του κόσμου ν’ ανάψουν, τίποτα δεν θα φωτίσει το μέσα τους. Είναι αυτοί που, αν ξαναερχόταν ο Χριστός στον κόσμο μας, θα τους απόδιωχνε κλωτσηδόν μακριά του. Θα μάζευε σιμά του τους απανταχού κατατρεγμένους και θα τα πίνανε παρέα σε μια σκοτεινή ταβέρνα. Σκυφτοί και πικραμένοι, θα οραματιζόντουσαν μια δίκαιη κι ανθρώπινη κοινωνία. Κι ας ήξεραν όλοι τους πως οι «ντυμένοι στα μαλάματα, επίσημοι κι ωραίοι» νοικοκυραίοι, θα ετοιμάζανε ξανά τα καρφιά και το σταυρό.

Καλή Φώτιση να έχουμε!

[*Δηλώσεις ντόπιων στα Μεστά Χίου, μετά τον πνιγμό 15 μεταναστών στο ναυάγιο ανοιχτά του νησιού - Φεβρουάριος 2026]

ëΟ τίτλος της ανάρτησης είναι απ’ τους «Πόνους της Παναγιάς» του Κ. Βάρναλη

ëΟι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται απ’ το διαδίκτυο και ανήκουν στους δημιουργούς τους.