Δεν
ξέρω για εσάς. Εγώ πάντως νιώθω ότι κοιμήθηκα ‘δεσποινίς Βασιλείου’ και ξύπνησα
‘ναύαρχος Γελεβουρδέζος’. Ίσως να επηρεάστηκα απ’ το χτεσινοβραδινό όνειρο.
Μιλάμε για όνειρο κατηγορίας “του παραλόγου” που ακόμα κι ο Ιονέσκο -αν
ζούσε- θα σιχτίριζε (κι εμένα και το όνειρό μου), κάπως έτσι: “Έχει και το
παράλογο τα όριά του, μαντάμ!”
Όλα
ξεκίνησαν με το περίφημο τηλεφώνημα της Λίλας, το βράδυ που ήταν καλεσμένη στο
πάρτι του ναυάρχου. «Βασιλείου εδώ, γυρίιιισατε;» είπε ναζιάρικα.
Κι εδώ αρχίζει το μπλέξιμο. Στην άλλη άκρη της γραμμής, αντί για τον
συμπαθέστατο κύριο Σαμιωτάκη που μελετούσε στο σπίτι του για ένα σεμινάριο
Μηχανικών, απάντησε ο Ντόναλντ που μελετούσε σε μια αίθουσα επιχειρήσεων την
εκτόξευση πυραύλων νέας τεχνολογίας. Ίσιωσε τη φράντζα του, σούφρωσε τα ροζέ
χειλάκια του (Max Factor#105) και της απάντησε βλοσυρά: «ΟΧΙ, ακόμα δεν
ξεκίνησα!»
Κι
εκεί που ήταν με το δάχτυλο πάνω στο κουμπί εκτόξευσης, μπαίνει κεφάτος ο
ναύαρχος Γελεβουρδέζος, κρατώντας ένα άδειο ποτήρι:
«Και
για το τρελό μας αγόρι, τι ποτό να ετοιμάσω;»
«Πλάνετ
Τομάτο-τζους» απαντάει ο Ντόναλντ.
«Τι
είν’ αυτό;» απορεί ο ναύαρχος.
«Πλανήτης
κοκκινιστός, μπουχαχαχα…» γελάει μόνος του ο αγριοβούβαλος.
Ξαφνικά,
παρεμβαίνει η Βίκυ με μαλλί ασορτί με του Ντόναλντ (LOREAL Pure Blond#01) και
του λέει με σκέρτσο:
«Ντόναλντ,
χρυσό μου, σε παρακαλώωω! Πότε θα φύγουμε για Ναύπλιο; Παράτα πια αυτή την
παλιοδουλειά! Άνοιξη έξω, τα πουλάκια κελαηδάνε τσίου-τσίου, οι μελισσούλες
ζουζουνίζουνε, τα χωραφάκια ανθίζουνε…»
«Μισό
ν’ ανατινάξω άλλη μια χώρα και φύγαμε,
ντάρλινγκ».
Στο
όνειρο απλώθηκε νεκρική σιγή, σαν να έπεσε πυρηνική βόμβα. Χτυπάει το τηλέφωνό
μου. Η Λίλα με ρωτάει μελιστάλαχτα απ’ την άλλη γραμμή: «Ξυπνήηησατε;»
«Έφυγε
αυτός ο μουρλός για Ναύπλιο;» την ρωτάω μισοκοιμισμένη.
«Ο
κύριος Σαμιωτάκης;»
«Όχι,
ο άλλος. Ο κύριος Χιτλεράκης…»
«Για
να δω… αυτός ο γελοίος με το πορτοκαλί τσουλούφι; Δεν έφυγε, εδώ είναι και μας
χορεύει όλους στο ταψί… κάνει, λέει, τις κορδέλες του στον Χαμενεΐ »
«Ποιος
είναι πάλι αυτός ο Χαμενεής;» πετάγεται η Βίκυ.
«Πού
να σου εξηγώ τώρα κι εσένα;» της λέω για να την ξεφορτωθώ.
Η
Λίλα, εμφανώς εκνευρισμένη, φόρεσε τα γυαλιά της, πήρε το αυστηρό της ύφος και
μου είπε:
«Δε
μου λέτε, τι θα γίνει τώρα; Θα ξυπνήσετε επιτέλους, να πάμε κι εμείς στις
δουλειές μας; Πρέπει επειγόντως να διορθώσω τα κλιμακοστάσια σε κάτι γυμνάσια
θηλέων».
Σκέφτηκα
να της πω ότι αυτός ο γελοίος με το πορτοκαλί τσουλούφι, ανατίναξε σ’ ένα
πρωινό, γυμνάσια, θήλεα, καθηγητές και όλα τα πέριξ κλιμακοστάσια, αλλά δεν
ήθελα να της φορτώσω κι άλλους νταλκάδες. Την άφησα να ξετυλίγει τα ρολά με τα
σχέδιά της πάνω στον πάγκο εργασίας…
Φεύγοντας
απ’ το όνειρο, έκανα μια στάση στο ανθοπωλείο του πατέρα της. Πήρα το μυρωδάτο
μπουκετάκι που μου χάρισε, τον ευχαρίστησα, και, λίγο πριν ξυπνήσω, τον ρώτησα:
«Κύριε
Θωμά, είναι όντως Άνοιξη εκεί έξω;»
Εκείνος,
έξυσε αμήχανα το κεφάλι του και μου απάντησε λυπημένα:
«Koνταροχτυπιέται
μ’ αυτόν τον παλάβρα που μας κουβάλησες στ’ όνειρό σου, βρε πουλάκι μου… μιλάμε
για μονομαχία, αντάξια των ρωμαϊκών χρόνων!»
«Ποιος
νικάει;» ρωτάω στην εκπνοή του ονείρου.
«Κανείς
ακόμα… ο αγών είναι αμφίρροπος».
ëΣυμμετέχει στο ανοιξιάτικο δρώμενο της παρέας μας που οργάνωσε και
συντονίζει η συνήθης ύποπτη τέτοιων… “εξτρεμιστικών” πρωτοβουλιών, Αριστέα μας…
🌷 Κι ας μοιάζει
ουτοπία, καλή άνοιξη να έχουμε! Και ν’ αντέχουμε… 🌷
