Συγγνώμη...

 

Προχτές, ο δάσκαλός μας στη θεατρική ομάδα, Γιώργος Χαρατζάς, μάς θύμισε μια λησμονημένη λέξη. "Ετερομομφισμός": η κοινωνική τάση ενός ατόμου να αποδίδει τις δικές του ευθύνες και τις αποτυχίες στους άλλους. 

Κοντολογίς: «Δεν φταίω εγώ, φταίνε οι άλλοι».

Το μάθημα αφορούσε το ΕΓΩ μας και πόσο ατσαλάκωτο το διατηρούμε στις θεατρικές αλλά και στις κοινωνικές μας ομάδες. Μια κατ' εξοχήν νεοελληνική νοοτροπία, όπου η ατομική ευθύνη πάει περίπατο και η ευθύνη μεταφέρεται στην κοινωνία, στο κράτος και στον κακό μας τον καιρό. Λες και δεν αποτελούμε εμείς οι ίδιοι ένα κομμάτι αυτής της ολότητας.

Χτες, θυμήθηκα τα λόγια του.

Με τον πιο οδυνηρό τρόπο.

Δεν υπάρχουν λόγια και καλύτερα να βγάλουμε όλοι το σκασμό.

Από μένα, μια μεγάλη συγγνώμη. Στα δυο κορίτσια της Ηλιούπολης -τι ειρωνεία κι αυτή, στην πόλη του Ήλιου να πέφτει το πιο άγριο σκοτάδι...

Και σ' όλα τα παιδιά που ασφυκτιούν στα λίγα τετραγωνικά ζωής που τα φυλακίσαμε.

Αύριο, μεθαύριο, θα ξεχαστεί κι αυτό, όπως τόσα άλλα… Θα περιδιαβαίνουμε από ήττα σε ήττα και θα μοιρολογούμε στο διηνεκές. Ίσως κάποιοι να θυμόμαστε πως κάτι παιδιά -δικά μας παιδιά- αντί να βουλιάξουν στο βυθό της τρυφερότητας, τ’ αφήσαμε να πέφτουν απροστάτευτα στον πάτο της ξεφτιλισμένης μας κοινωνίας. Με το κεφάλι τους γεμάτο όνειρα. Με την ψυχή τους εντελώς άδεια…

Συγγνώμη…