Παρασκευή 17 Μαΐου 2024

Next?

 


Χτες το βράδυ η γιαγιά ανέβασε πυρετό. Ήταν από μέρες άρρωστη και ήθελε νοσηλεία, αλλά ο γιατρός της μας είπε να το ξεχάσουμε για δημόσιο νοσοκομείο. «Αν δεν έχει ιδιωτική ασφάλεια, είναι πιο ασφαλές να την έχετε σπίτι. Τουλάχιστον θα έχει ένα κρεββάτι να κοιμάται, αντί να την πετάξουν σ’ ένα ράντσο», μας είπε επί λέξει. Η μαμά επέμενε ότι χρειάζεται ενδοφλέβια αντιβίωση και έναν εξειδικευμένο γιατρό να την περιθάλψει. Ο οικογενειακός μας γιατρός δεν της απάντησε, μόνο κούνησε μ’ ένα συμπονετικό μειδίαμα το κεφάλι του. «Εξειδικευμένο γιατρό… ενδοφλέβια αγωγή… μα πού ζούνε αυτοί οι άνθρωποι;» μονολογούσε καθώς άνοιγε την πόρτα για να φύγει.

Είχε πάρει να σουρουπώνει όταν καλέσαμε το ασθενοφόρο. «Μη χάνουμε άλλο χρόνο… ψήνεται στον πυρετό», φώναζε πανικόβλητη η μαμά, καθώς έπαιρνε με τρεμάμενα χέρια τις Πρώτες Βοήθειες. Πέρασαν τρεις ώρες περίπου μέχρι ν’ ακούσουμε τη σειρήνα στο δρόμο. Η γιαγιά δεν είχε πλέον επαφή με το περιβάλλον και η ανάσα της ολοένα και βάραινε. Η μαμά έπαιρνε και ξανάπαιρνε το 166 και η απάντηση ήταν η ίδια. «Έχουμε τρία επείγοντα περιστατικά με παιδάκια και μία έγκυο. Αμέσως μετά, θα κινηθούμε προς εσάς». Καημένη γιαγιά! Σ’ αυτή την ηλικία, να θέλεις και ασθενοφόρα! Αντί να κάτσεις ήσυχα-ήσυχα να πεθάνεις στη γωνιά σου, θες κι εσύ μεγαλεία! Εξαιτίας σου βουλιάζουν τα δημόσια ταμεία. Εσύ, και κάτι ασυνείδητοι καρκινοπαθείς, οδηγείτε την οικονομία μας στα βράχια!

Κάποιος άνοιξε την τηλεόραση, ίσως ο μπαμπάς που δεν άντεχε αυτή τη βασανιστική αναμονή. Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, ενημερωθήκαμε απ’ τα δελτία ειδήσεων πως η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης και πως συντελείται επανάσταση στον χώρο της υγείας με καινοτόμες παρεμβάσεις στα νοσοκομεία και ριζικές ανακαινίσεις στα κέντρα υγείας. Όταν ακούστηκε η φωνή του πρωθυπουργού να δηλώνει στις κάμερες: “Βήμα-βήμα χτίζουμε το νέο Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οποίο έχουμε οραματιστεί και το οποίο αξίζουν όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες», η γιαγιά έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό που κλιμακώθηκε σε βογκητό. Τυχαίο θα πρέπει να ήταν, γιατί όπως είπαμε, δεν είχε επαφή με το περιβάλλον. Ούτε η γιαγιά, ούτε κι ο πρωθυπουργός.

Η επόμενη είδηση αφορούσε την ‘επανάσταση’ στο χώρο της παιδείας. «Έρχεται το ψηφιακό σχολείο!» αναφώνησε με στόμφο η εκφωνήτρια. Η γιαγιά ξαναβόγκηξε. Η μαμά βογκούσε στο τηλέφωνο: «Έρχεται το ασθενοφόρο, γαμώ την τρέλα μου; ΤΗΝ ΧΑΝΟΥΜΕ, ΣΑΣ ΛΕΩ!...». Η φωνή απ’ την άλλη άκρη του τηλεφώνου, βογκούσε κι αυτή. Κάτι για υποστελέχωση της υπηρεσίας, κάτι για σωματική και ψυχική εξάντληση των πληρωμάτων, κάτι άλλα για ασθενοφόρα-σαράβαλα που μένουν παροπλισμένα λόγω βλάβης και διάφορα άλλα δυσνόητα… Στο τέλος, την ρώτησε απελπισμένος: «Δεν σας βρίσκεται κανένα αγροτικό με καρότσα, να την πάτε μόνοι σας;»

Έχουν περάσει δυο μερόνυχτα απ’ αυτό το βράδυ και η γιαγιά είναι αποθηκευμένη σ’ ένα ράντσο κάποιου διαδρόμου, στο βάθος κάποιου νοσοκομείου. Πλάι της είναι μια σακούλα με τα αναλώσιμα υλικά που μας είπαν ν’ αγοράσουμε, μια αλλαξιά σεντόνια, οι εικονίτσες της και οι τελευταίες εξετάσεις της για να τις δει ο γιατρός που, κάποιαν απροσδιόριστη στιγμή, θα περνούσε. Τα ρυτιδιασμένα χεράκια της έχουν γίνει μπλαβί απ’ τα πολλά τρυπήματα. Ο φλεβοκαθετήρας που ο νοσηλευτής παιδευόταν επί ώρα να της βάλει, ήταν απ’ τα χειρίστης ποιότητας υλικά που υπάρχουν -ακόμα- διαθέσιμα στα νοσοκομεία. «Να λέτε και δόξα τω Θεώ που τον βρήκαμε κι αυτόν! Κινέζικος-ξεκινέζικος, τη δουλίτσα του θα την κάνει!»

Από μια ανοιγμένη τηλεόραση κάποιου θαλάμου, ακούγονται τα νέα απ’ τη Γάζα και τα ρημαγμένα νοσοκομεία της. Αίμα παντού. Η γιαγιά συνεχίζει να μην έχει επαφή με το περιβάλλον. Απ’ τη φλεβίτσα της πετάγεται αίμα. Ο καθετήρας έσπασε. Ταυτόχρονα, μια ρουκέτα σκάει στο κτίριο που κάποτε ήταν νοσοκομείο. Παιδιά ουρλιάζουν αιμόφυρτα, μανάδες τραβάνε τα μαλλιά τους με απόγνωση, ακούγονται μονάχα σφυριχτά από βόμβες που σκάνε τριγύρω, η μαμά κλαίει με αναφιλητά, ανακατεύονται τα δάκρυα και γίνονται χείμαρρος, τι να πρωτοκλάψεις ετούτες τις ώρες, οι ηγέτες διαπραγματεύονται -λέει η εκφωνήτρια- μια νοσηλεύτρια τρέχει σαν παλαβή από θάλαμο σε θάλαμο με τρύπια γάντια και πρησμένα πόδια, η γιαγιά καρφώνει το βλέμμα της στο λεκιασμένο ταβάνι, μυρίζει αίμα και βρωμιά ο διάδρομος… απ’ έξω ακούγονται διαδηλώσεις, οι κρότοι των δακρυγόνων μπλέκονται με τις βόμβες των Ισραηλινών, ένας υπουργός πανηγυρίζει για τα απογευματινά χειρουργεία κι ένα αόρατο χέρι αγγίζει τρυφερά το δικό της. Ούτε μια στιγμούλα δεν χρειάστηκε. Τόσο κράτησε το πέρασμά της στην αιωνιότητα. Ευτυχώς ο Θεός που, πάντα, η γιαγιά πίστευε, ήταν φιλεύσπλαχνος μαζί της. Δεν της άξιζε άλλη κόλαση.

Ή όπως θα το έλεγαν οι νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες στη γλώσσα τους: «Το κοντέρ της μηδενίστηκε. Next?»

[Η φωτογραφία προέρχεται απ’ το διαδίκτυο και ανήκει στον δημιουργό της]

 

20 σχόλια:

  1. Σκληρή - δυστυχώς αληθινή - αποτύπωση της πραγματικότητας που ζούμε
    Ο νεοφιλελευθερισμός έχει γραπώσει για καλά το ΕΣΥ, δεν νομίζω ότι μπορεί να λέγεται πια Δημόσιο σύστημα υγείας, μια χαρά τα πάμε κι ο κόσμος αλλού αρμενίζει.
    Στενάχωρη η σημερινή σου εγγραφή, χρειάζονται όμως τέτοιου είδους για να μην ξεχνάμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε.
    ΥΓ: Εύστοχη η σύνδεση με τη Γάζα
    Καλό βράδυ, Μαρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιστορία βασίζεται σε αληθινό περιστατικό που βίωσε φίλη και ξεπερνά και το πιο εφιαλτικό σενάριο που θα μπορούσαμε να κάνουμε πριν κάποια χρόνια. Βασίλη, σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου και ειδικά για το υστερόγραφο.

      Διαγραφή
  2. Μαρία μου! Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της ανεπάρκειας του ΕΟΔΥ, της εμπορευματοποίησης της δημόσιας υγείας, των σοβαρών ελλείψεων των νοσοκομείων, τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό, όσο και υγειονομικής περίθαλψης. Δεν θα μιλήσω για πρωτοποριακή μελλοντική ανάπτυξη, για καινοτομίες και ένα σωρό μπούρδες μιας εγκληματικής πολιτικής που ακούμε αυτές τις μέρες στην τηλεόραση. Μόνο, αν τύχει (ανάγκη) και σε βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί…..καλύτερα να φωνάξεις πριν έναν παπά να σε μεταλάβει, γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. (για την διακομιδή δε, πρωτεύοντα ρόλο παίζει ….η ηλικία, για άνω των 80, δεν έχουν ποτέ ασθενοφόρα)
    Το κείμενό σου τράβηξε μια ευαίσθητη χορδούλα, για τη γιαγούλα και για όλες τις γιαγιούλες του κόσμου, αυτές που χρειάζονται άμεσα περίθαλψη, είτε είναι εντός ιστού, είτε (ακόμα χειρότερα) σε κάποια γωνιά της χώρας χωρίς καν κέντρο υγείας. Δεν ξέρω τι κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση. Σίγουρα όμως,…το σταυρό σου! Να είσαι καλά Μαρία μου!
    Την αγάπη μου!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πρώτο "ξεσκαρτάρισμα" έγινε στην περίοδο του κόβιντ, όπου έχασαν τη ζωή τους αβοήθητοι, χιλιάδες ηλικιωμένοι. Και ήταν τότε που μέσα απ' τα μέσα ενημέρωσης, αυτή η απάνθρωπη πρακτική, νομιμοποιήθηκε και έγινε κανονικότητα. Οι ηλικιωμένοι στιγματίστηκαν και απομακρύνθηκαν απ' την οικογένεια (θυμάσαι το σποτάκι με τον Σπύρο όπου εγκαλούσε τις γιαγιάδες να μην βλέπουν τα εγγόνια τους για λόγους "ασφαλείας")...
      Το σταυρό μας κάνουμε, Αννίκα μου, όπως το λες κι εσύ.
      Τα φιλιά μου ♥

      Διαγραφή
  3. Μαρία μου έχεις ένα μοναδικό τρόπο να αποτυπώνεις την σκληρή πραγματικότητα. Σαν να βίωσα πάλι το χαμό της μάνας μου πριν πέντε χρόνια όταν το διάβασα. Προχθές δε που χρειάστηκε ο σύζυγος μια αξονική μας είπαν "ξέρετε από 1η Μάϊου δεν μπορούμε να γράψουμε το σκιαγραφικό, κάνει 25 ευρώ" και εσύ τι να κάνεις πρέπει να το πληρώσεις... Και ο πρωθυπουργός μας είναι περήφανος για το κλίμα ανάπτυξης που σαρώνει τη χώρα.
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α ναι, έχουν καταργήσει απ' τις λίστες φαρμάκων πολλά και διάφορα, που ούτε και οι γιατροί δεν είχαν ενημερωθεί... Τελικά θα καταρρεύσει εντελώς το σύστημα και θα μας μείνει αμανάτι ένας happy για όλα πρωθυπουργός να πανηγυρίζει στα (πληρωμένα) κανάλια (!)
      Καλό βράδυ, Ελένη μου και ο Θεός μαζί μας!

      Διαγραφή
  4. Ανατριχιαστικά σκληρή η αποτύπωση της πραγματικότητας και όμως τόσο ρεαλιστική! Τι ζούμε Θεέ μου φιλεύσπλαχνε. Σκιαγράφησες ακριβώς αυτό που συμβαίνει και ξέρεις... το μόνο μου άγχος είναι αυτό, μη συμβεί κάτι και χρειαστεί νοσοκομείο και μάλιστα εφημερεύον! Δεν πάμε καλά το ξέρουμε. Το ότι δεν κάνουμε τίποτε εμείς το αντιλαμβανόμαστε ως φυσιολογικό;
    Καλησπέρα Μαρία μου Με μαχαίρωσες στην καρδιά απόψε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ, το ίδιο άγχος έχουμε όλοι μας. Μη χρειαστεί να περάσουμε το κατώφλι νοσοκομείου. Λες και θα πάμε για εκτέλεση...Η απάντηση στην ολόσωστη ερώτησή σου, φοβάμαι ότι είναι "ναι". Το αφομοιώνουμε κι αυτό, όπως τόσα άλλα, με μια πρωτοφανή παθητικότητα.
    Λυπάμαι για τη μαχαιριά, Αννούλα μου 🧡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στο λογοτεχνικό κομμάτι πρώτα:
    Πάντα, Μαρία μου, η συγγραφική σου ματιά είναι ντυμένη στην κοινωνική πραγματικότητα. Πάντα ανθρώπινη, πάντα συναισθηματική, πάντα κοντά στην αλήθεια και στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
    Στο κοινωνικό κομμάτι τώρα:
    Σε λίγες μέρες, έχουμε εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις λένε κάποια πράγματα. Το ερώτημα είναι, αυτός ο λαός θα παράξει σοβαρή αντίδραση; Θα πει κάποια πράγματα; Θα εκφραστεί; Γιατί ειλικρινά, κουράστηκα με την κατάθλιψη. Κάθε λαός αξίζει αυτό που διεκδικεί. Τελεία και παύλα.
    Και δεν ακούω και κουβέντα μήτε μπλα-μπλά, μήτε δικαιολογίες, μήτε άλλοθι.
    Φιλιά πολλά, Μαρία μου. Πάντα αγγίζεις τις καρδιές μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ήταν καθόλου λογοτεχνικό το κείμενο, Γιάννη μου. Μια απλή καταγραφή όσων άκουσα από φίλη γι' αυτή της την εμπειρία. Και είμαι βέβαιη πως -δυστυχώς- αυτή είναι η πάγια κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία. Όσο για τις εκλογές και τις δημοσκοπήσεις... δεν ελπίζω σε καμιά "σοβαρή αντίδραση", αντιθέτως βλέπω να γιγαντώνεται η ακροδεξιά. Όπως γίνεται πάντα σε περιόδους βαθιάς κρίσης όπου ο γενικευμένος θυμός βρίσκει διέξοδο σε ακραίες πατριωτικές μεγαλοστομίες (με την πολύτιμη συμβολή πάντα των μέσων ενημέρωσης).
      Γιάννη μου, την κατάθλιψη την βιώνουμε σε εθνικό επίπεδο, είτε μας αρέσει είτε όχι. Είμαστε ακόμα στο στάδιο της άρνησης, που χαρακτηρίζεται ως «μηχανισμός άμυνας» απέναντι στο σοκ. Προσωπική μου επιλογή και επιδίωξη, είναι να ξύνω την πληγή, να μην προσποιούμαι ότι "όλα καλά" και να φροντίσω να μην πάθω κι εγώ "ρινοκερίτιδα". Την κοινωνία δεν μπορώ να την αλλάξω, μπορώ όμως, και έχω χρέος να το κάνω, να μην γίνω άλλο ένα "παχύδερμο"... Με καταλαβαίνεις φαντάζομαι.
      Την καλησπέρα μου και σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
    2. Ξέρω πολύ καλά τι κάνεις, Μαρία μου και το σέβομαι απόλυτα. Επίσης το θεωρώ πολύτιμο και σημαντικό. Η "πληγή" πρέπει να ξύνεται για να μην πέσει στην αφάνεια. Να υπάρχει, να θυμίζει σε όλους τι ακριβώς συμβαίνει.
      Δεν θα δώσω συγχωροχάρτι ελαφρά τη καρδία, Μαρία μου. Θα είμαι ναι επεξηγηματικός αλλά όχι άλλα άλλοθι. Καθένας θα κληθεί να πάρει τις αποφάσεις του.
      Κάποτε στην ταινία "Παπαφλέσσας", έπαιξε μια ατάκα του ομώνυμου ήρωα, την οποία εκστόμισε στους "διστακτικούς" και τους έχοντες "σύνεση" δημογέροντες και πρόκριτους, που ήταν απέναντι στον τότε ξεσηκωμό. Είχε πει:
      "Άμα πέσει η πρώτη φωτιά, αλίμονο σε όποιον εύρουν οι Τούρκοι ξαρμάτωτο"
      Ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου. Ας διαλέξουν λοιπόν τη θέση τους όλοι.
      Θα ήθελα να πω πολλά, Μαρία και για την ...κατάθλιψη και την παρακμή. Αλλά θα μακρυγορήσω.
      Αν όμως χρειαστεί, να το κάνω, κορίτσι μου.
      Στέλνω φιλιά και σε χαίρομαι που πάντα προσπαθείς να βαστάξεις τη φλόγα αναμμένη.

      Διαγραφή
    3. Σ' ευχαριστώ για το σχολιασμό σου Γιάννη μου! Τις ίδιες ανησυχίες έχουμε, όπως και πολλοί άλλοι που είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Μόνο που μας λείπει η συνοχή και η συσπείρωση. Αυτή θα ήταν η "πρώτη φωτιά" στο δικό μας προμαχώνα...
      Φιλιά και ευχές για αντοχές ψυχικές και σωματικές!

      Διαγραφή
  7. Μαρία μου, πόσο στενάχωρη η πραγματικότητα μας, που σκιαγραφείς τόσο to the point, μέσα από την ανάρτηση σου! Και πόσο εύστοχη η σύνδεση σου με τη Γάζα. Και αμέσως με έπιασε ένας κόμπος. Γιατί, δυστυχώς, δεν είναι μόνο τα παιδιά της Γάζας. Είναι τα παιδιά σε κάθε μέρος που έγινε πόλεμος και σε κάθε μέρος που θα γίνει. Είναι τα παιδιά της Αφρικής που πεθαίνουν εδώ και χρόνια.
    Είναι τόσα πολλά τα παιδιά που αυτός ο κόσμος δεν τους άξιζε, που στο τέλος της ημέρας, δεν ξέρεις για ποιο να πρωτοπονέσεις.
    Η υγεία στη χώρα μας, από την άλλη, είναι κατάσταση που δε χωράει σε λέξεις, όπως φαίνεται και από την ανάρτηση σου. Πέρασα πριν το Πάσχα ένα θεματάκι υγείας. Οπότε η κατάντια του συστήματος, μου είναι πολύ πρόσφατη.
    Φοβάμαι την ημέρα που η ατομική ευθύνη θα περάσει και εκεί, τύπου: Δε φταίει το σύστημα, να προσέχατε να μην αρρωσταίνατε. Έτσι και αλλιώς, έχουμε ακούσει πολλά τέτοια επικά.
    Αλλά το στενάχωρο ξέρεις ποιο είναι; Ότι με αφορμή του θέματος μου, σε συζητήσεις που έκανα, και με άτομα της ηλικίας μου και με μεγαλύτερα, άκουγα κάτι ανάλογο του "έλα μωρέ, έτσι είναι τι να κάνουμε" και μετά μου έλεγαν που θα πάνε διακοπές...
    Καλό βράδυ Μαρία μου και συγνώμη για το μεγάλο σχόλιο.
    Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μένω σ' αυτό που συζητήθηκε στους συνομήλικους φίλους σου, Μαρίνα μου. Εκεί είναι και όλη η ουσία. Και κάτι ανάλογο συζητιέται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, ανεξαρτήτως ηλικίας. Είναι το δόγμα "όλοι ίδιοι είναι" που εκπορεύεται απ' τα μέσα ενημέρωσης και έχει ισοπεδώσει κάθε μορφή αντίστασης. Έλλειμμα παιδείας, ενσυναίσθησης και πνευματικής καλλιέργειας.
      Πάντα ευπρόσδεκτα τα σχόλιά σου, όσο μεγάλα κι αν είναι, Μαρίνα. Είναι εύστοχα και αντιπροσωπευτικά του τρόπου σκέψης της γενιάς σου.
      Τα φιλιά και την εκτίμησή μου!

      Διαγραφή
  8. Το "next" αφορά όλους μας, με μια ευχή να φύγουμε όσο γίνεται πιο ανώδυνα και για μας αλλά και για το γύρω μας...
    Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, το κείμενο τα λέει όλα και όπως πάντα, θυμίζοντας μας τη σκληρή πραγματικότητα που ζούμε στη χώρα μας...
    ΑΦιλάκια Μαρία μου και αυτά με αγάπη και φως για όλους μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' αυτή την αγάπη και το φως προσδοκούμε Στεφανία μου...
      Αμήν και πότε!

      Διαγραφή
  9. Αχ Μαρία μου!
    Πώς καταντήσαμε;
    Αφού έφυγαν μόνοι τόσοι και τόσοι από κοβιτ, ψάχνουν να βρουν κι αλλιώς τρόπους εξαφάνισης των ηλικιωμένων.
    Πάντως πέρσι που νοσηλευτικα 2 εβδομάδες με πέτρα στην ουροδόχο κύστη, έχω να πω τα καλύτερα για το νοσοκομείο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης.
    Οι γιατροί κι όλο το προσωπικό παλεύει με πολύ φιλότιμο.
    Να τα λέμε κι αυτά.
    Αλλά χωρίς φάρμακα κι άλλα αναλώσιμα, τί να κάνουν κι αυτοί;
    Η Παναγία μαζί μας αν χρειαστούμε κάτι.
    Σε φιλώ.

    Ελπίζω να μείνει το σχόλιο μου, γιατί το προηγούμενο δεν το βλέπω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το σχόλιο εμφανίστηκε Ρένα μου και συγγνώμη για την ταλαιπωρία σου. Όσο για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, αδιαμφισβήτητα είναι ήρωες της πρώτης γραμμής. Αλλά έχουν καταρρεύσει πλέον. Μετά το περιβόητο χειροκρότημα στα μπαλκόνια -επί κόβιντ εποχής- ήρθε η απαξίωση και η πλήρης εγκατάλειψη του δημόσιου συστήματος υγείας. Ό,τι γίνεται και με την παιδεία άλλωστε...
      Η Παναγιά και όλοι οι Άγιοι μαζί μας, γιατί εκεί πλέον έχουμε εναποθέσει την επιβίωσή μας. Φιλιά πολλά Ρενάκι μου ♥

      Διαγραφή
  10. Σαν να ήμουν εκείνη η γιαγιά Κανελλακι μου να ξέρεις πόσο φοβόμουν να πάω στο νοσοκομειοαο μετα το ατύχημα μου;
    Όλα όσα γράφεις είναι η πραγματικότητα. Δεν θα μπορούσες να τα πεις πιο ξεκάθαρα.
    Ακόμα δεν είμαι σε θέση να βρω την κανονικότητα μου
    Θέλω χρόνο.
    από το κινητό
    γράφω δυσκολα από το κινητό Κανελλάκι μου φιλώ σε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας.