Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2022

Απ' την βιβλιο-παρουσίαση στον Πύργο

 


Πώς να χωρέσουν στο μικρό πλαίσιο μιας ανάρτησης όλα όσα ζήσαμε στον Πύργο; Όσο αδύνατον είναι να βάλεις «δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι», άλλο τόσο ανέφικτο είναι να στριμώξεις συναισθήματα σε λέξεις. Για μένα η κυρίαρχη «παρουσίαση» ήταν αυτή στα παιδιά της έκτης τάξης του 2ου δημοτικού σχολείου στον Πύργο. Μοναδική εμπειρία που θα την κουβαλάω ισοβίως κι ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου την εκπαιδευτικό Ζέτα Αδαμοπούλου που έστησε αυτή τη γιορτή, καθώς και τους συναδέρφους της που δούλεψαν με τους μαθητές τους κι έβγαλαν ένα άψογο αποτέλεσμα. Τα παιδιά αποφλοίωσαν τις ιστορίες του βιβλίου κι έφτασαν στον πυρήνα τους. Μπήκαν στα παπούτσια των ηρώων, ενσάρκωσαν κάποιους χαρακτήρες, έθεσαν εύστοχες ερωτήσεις περί ρατσισμού και όχι μόνο, τραγούδησαν, αφηγήθηκαν, ζωγράφισαν, δημιούργησαν υπέροχες και κοπιαστικές χειροτεχνίες και μου φύλαγαν για το τέλος το πιο πολύτιμο δώρο. Μια σφιχτή αγκαλιά.



Μια ζεστή αγκαλιά και στο βιβλιοπωλείο της κας Κορκολή που ήταν σαν να την ήξερα χρόνια κι ας ανταμώσαμε για πρώτη φορά. Όσο για τις κυρίες που είχαν αναλάβει τις ομιλίες και τις αφηγήσεις κάποιων αποσπασμάτων, δεν έχω λόγια… Στο βιβλιοπωλείο, εκείνο το σαββατιάτικο απόγευμα, είχαμε όλο το ρεπερτόριο ψυχαγωγίας. Από τρανταχτά γέλια μέχρι συγκινημένους αναστεναγμούς. Στο τέλος της παρουσίασης, είχαμε και έκτακτο καλλιτεχνικό πρόγραμμα απ’ την Γιούλη Βασιλείου που τραγούδησε α καπέλα την επιτυχία του Απ. Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου «Μ' ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό» (ήταν υπέροχη). Και κάπως έτσι, εν μέσω ρακής και καλής παρέας, αποχαιρετήσαμε τον Πύργο…



Ήταν όνειρο τρελό όντως, αλλά όταν συμβαίνουν τέτοιες ευλογημένες συναστρίες, όλα μπορεί να συμβούν. Θερμά ευχαριστώ τις δύο υπέροχες κυρίες που με τίμησαν με την παρουσία και τα λόγια τους, την Ζέτα Αδαμοπούλου και την Μαρία Μπίρμπα. Τον ιθύνοντα νου αυτής της διοργάνωσης, την Γιούλη Βασιλείου, για την υποδειγματική της δουλειά ώστε να είναι όλα στην εντέλεια. Όλους τους φίλους που μας κράτησαν συντροφιά και περπάτησαν μαζί μας στις ιστορίες του βιβλίου.

Να είμαστε όλοι καλά και να δημιουργούμε τις αφορμές για μικρές εκρήξεις ευτυχίας και ελπίδας.



Το βίντεο της παρουσίασής μας, είναι εδώ. Θα διακρίνετε γνώριμα πρόσωπα ανάμεσά μας (φίλους μπλόγκερς) που μας τίμησαν με την παρουσία τους.



ëΣημ. Αναρτήθηκαν φωτογραφίες και υλικό από τοπικά μέσα ενημέρωσης του Πύργου που κάλυψαν τις δύο εκδηλώσεις. Για περισσότερες λεπτομέρειες, οι σχετικοί ιστότοποι είναι εδώ:

https://proini.news/ta-papoutsia-ton-allon-taxidepsan-sto-2o-dimotiko-scholeio-pyrgou/

https://proini.news/parousiastike-sto-vivliopoleio-korkoli-to-vivlio-tis-marias-kanellaki-sta-papoutsia-ton-allon/

https://avgipyrgou.gr/i-paroysiasi-sto-vivliopoleio-korkolis-toy-vivlioy-sta-papoytsia-ton-allon/



ëΕυχαριστώ θερμά τον κ. Ανδρέα Καπογιάννη απ’ την εφημερίδα “ΑΥΓΗ Πύργου” και τους δημοσιογράφους απ’ το τοπικό κανάλι Ολυμπιακή Ραδιοφωνία Τηλεόραση.

ëΓια τη ζεστή υποδοχή και ξενάγηση στη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Πύργου, ολόκαρδα ευχαριστώ την διευθύντρια κα Νίκη Κατσιάπη.

ëΓια το βίντεο, τις φωτογραφίες και όλη την παρασκηνιακή δουλειά που έριξε, ευχαριστώ τον άοκνο εργάτη της τεχνολογίας Χρήστο Λαλόπουλο.

ëΔεν θα μπορούσα ν’ αφήσω εκτός, παρόλο που δεν τα κατάφερε να είναι κοντά μας λόγω απόστασης, τον εγκάρδιο φίλο Θάνο Τσάκαλο για το φωτογραφικό υλικό και όλη τη βοήθεια που μου παρέχει.

ëΚαι φυσικά τον εκδότη μου Γιώργο Δαμιανό και τις εκδόσεις 24γράμματα για την εμπιστοσύνη και την υποστήριξή του σ’ όλες μου τις προσπάθειες.

 


 


Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022

Και η τιβί χτενίζεται…

 


«Bάλ ’τους καμιά ταινία στην τηλεόραση να απασχοληθούν»

Το γνωστό τρικ των γονιών για να κρατούν τα παιδιά φρόνιμα.

Το γνωστό τέχνασμα των πολιτικών για να κρατούν τα μεγάλα παιδιά παραπλανημένα.

Το γνωστό δόλωμα των καναλιών για να ταΐζουν τα ρημαγμένα νοικοκυριά με λούστρο και αυταπάτες.

Το γνωστό κατασταλτικό για τις ανήσυχες φωνές που προτρέπουν τον κόσμο να βγει στους δρόμους.

Το γνωστό υπνωτικό στις βουρδουλιές που πέφτουν ανελέητα στις πλάτες μας…

Σ’ ένα μονόφρυδο η Ελλάδα ξαποσταίνει τις πληγές της. Koρυφαίο «trend” στο τουίτερ και μάλιστα με διαφορά  θυσανωτής τρίχας. Οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί που έσβησαν αβοήθητοι εκτός ΜΕΘ, οι  στρατιές ανέργων, τα κουκουλωμένα σκάνδαλα, η άγρια φτώχεια, η επανεμφάνιση του φασισμού, τα σπίτια χωρίς ρεύμα, τα παιδιά που δουλεύουν ανασφάλιστα για ένα ξεροκόμματο, η ελεεινή κοροϊδία με τους συνταξιούχους, το ξεπούλημα μιας χώρας που ολοένα συρρικνώνεται, δίχως νόμους, δίχως μέλλον, δίχως φρένο στην κατρακύλα… μοιάζουν ασήμαντα και «έχουν κουράσει» όπως λένε οι τηλε-αστέρες δημοσιογραφίσκοι.

Γκώσαμε από κυρπαντελήδες και χατζηπαντελήδες και κάθε λογής υπερεκτιμημένα ψώνια. Κι όσο εσείς ξεχνιέστε με την ακριβοπληρωμένη «εκπληκτική περσόνα» ενός σκουπιδοριάλιτι, κάποιοι άλλοι, μη τηλε-εξαρτημένοι, αναζητούν εναγωνίως τις καβάτζες τους για το χειμώνα. Κόντρα στη μονόφρυδη μοντέλα, θα σταθεί μια άνεργη γυναίκα. Θα σταθεί η αδερφή μου, η φίλη μου, η γειτόνισσά μου, η κόρη μου, το κορίτσι με τα κανονικά φρύδια και τα πριονισμένα φτερά. Η κραυγή της θα σας ξεκουφάνει, γιατί θεριεύει ο άνθρωπος όταν τον πνίγει το άδικο.

«Για περάστε, για περάστε, να θαυμάσετε το κορίτσι λάστιχο, τον θηλυκό Σαμψών που λυγίζει σίδερα και λειώνει ατσάλι! Έχασα δουλειά, σπίτι, φίλους, ενδιαφέροντα, κι η μάνα μου γηροκομεί τη γερασμένη μου ύπαρξη. Οι σπουδές και η εμπειρία μου χωθήκανε  σε μια νάιλον σακούλα και περιφέρονται σαν περιπλανώμενος θίασος, προς άγραν λύπησης και φτηνού μεροκάματου. Ό,τι έχετε ευχαρίστηση, κυρίες και κύριοι...»

 


Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022

Τα παπούτσια μάς πάνε στον Πύργο

 


Ήταν όραμα και γίνεται πράξη. «Τα παπούτσια των άλλων» ταξιδεύουν ως τον Πύργο, σ’ ένα ιστορικό βιβλιοπωλείο της πόλης, με υπέροχη παρέα και ανεβασμένη διάθεση.

Το ραντεβού μας είναι στις 8 Οκτώβρη, στις 19.00 το βραδάκι, στο βιβλιοπωλείο "Κορκολής"  (Ερμού 3). Νιώθω ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση που  ένας χώρος με  120 χρόνια δυναμικής παρουσίας στην καρδιά της πόλης, θα φιλοξενήσει το βιβλίο μου.

Ψυχή της διοργάνωσης δεν είναι άλλη απ’ την Γιούλη Βασιλείου που, λογικά, θα πρέπει να έλιωσε τα παπούτσια της για να στήσει την εκδήλωση, να μοιράσει προσκλήσεις και να κολλάει αφίσες ολούθε στην πόλη. Την παρέα μας θα τιμήσουν δύο ξεχωριστές γυναίκες, πολυτάλαντες και απρόβλεπτα δημιουργικές. Αν και δεν έχουμε συναντηθεί ως τώρα, τις γνώρισα μέσα απ’ το βιβλίο τους «Θεμελιωτές» (εκδ. Διάνοια), ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα που καταγράφει την προετοιμασία της ελληνικής επανάστασης του ’21 και τις συνθήκες σύστασης της Φιλικής Εταιρείας. Θα μιλήσουν λοιπόν για το βιβλίο, θα διαβάσουν αποσπάσματα και θα αποδώσουν με το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο κάποιες απ’ τις ιστορίες που διάλεξαν. Μεταξύ όλων των άλλων δραστηριοτήτων τους, η Μαρία και η Ζέτα κάνουν ραδιοφωνικές εκπομπές με παραμύθια και όχι μόνο, οπότε περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον ν’ ακούσω τους ήρωες του βιβλίου μου, να ενσαρκώνονται μέσα απ’ τις εκφραστικές τους φωνές.

Κρυφή μας επιδίωξη και λαχτάρα, είναι να φτιάξουμε μια “ωραία ατμόσφαιρα” που θα μυρίζει βιβλίο και μελάνι. Να μπούμε στα παπούτσια των ηρώων, ν’ ανακαλέσουμε παιδικές μας μνήμες και ενήλικες διαδρομές, έχοντας πάντα σαν προορισμό την ενσυναίσθηση κι ένα ερώτημα που είναι και το ζητούμενο των ημερών. «Εγώ τι θα έκανα στη θέση του;» Ίσως αυτό θα ήταν και η απαρχή για να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να τον αποδεχτούμε και να τον αγαπήσουμε. Να δοκιμάσουμε τις αντοχές και τις αξίες μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Η συνέχεια στον Πύργο...

 


 

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2022

«Τ’ αμπελοχώραφα των παππούδων μας, έλα να μας δείξεις»

 

-Αχ, Στέλιο, ήρθες; Πώς από ‘δω; Τι κάνεις, στο σπίτι όλοι καλά;

Έλα να σου πω τώρα εγώ, τι σημαίνει προσαρμοστικότητα. Πώς είναι να μαζεύεις σαράντα χρόνων ένσημα και να ‘ναι τα πνευμόνια σου σακατεμένα απ’ τη σκόνη και τα χημικά. Πώς θα ένιωθες κι εσύ αν ανήκες στη γενιά των «περήφανων γηρατειών» κι είχες για αντάλλαγμα μια κατακρεουργημένη σύνταξη, που πιότερο εκδικητική φαντάζει γιατί εξακολουθούμε και ζούμε οι «κωλόγεροι» κι επιβαρύνουμε το κράτος. Πώς γίνεται να κρατάς άθικτη την αξιοπρέπειά σου κι ας σε φλομώνουν διαρκώς με τύψεις κι ενοχές, κι εσύ να πρέπει να προσκυνάς και να φιλάς το χέρι του δυνάστη σου. Να σου πω πώς στήνεται ένα νοικοκυρεμένο σπιτικό και πώς κάνεις οικονομία ακόμα και στον αέρα που αναπνέεις. Πώς είναι να συντρέχεις τ’ άνεργα παιδιά σου και να τους μαθαίνεις αξίες και αγάπη για την πατρίδα, ακόμα κι αν αυτή έχει απωλέσει οριστικά την υπόληψή της.

Να σε μάθω βήμα-βήμα, Στέλιο μου, πώς επιβιώνεις στους άγριους χειμώνες. Χρόνια τώρα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, να κόβουμε και να ράβουμε για να μη λείψει τίποτα στα παιδιά μας. Ξέρεις από φτώχεια, καλέ μου άνθρωπε; Αν ήξερες, θα μέτραγες τα λόγια σου και θ’ αλφάδιαζες τη σκέψη σου. Από ‘σένα περιμέναμε νομίζεις να μας κάνεις σεμινάρια οικονομίας και σωστής διαχείρισης; Βρε, Στέλιο μου, κανείς δεν σου έμαθε πως η αξία του ανθρώπου καταχτιέται μετά από επώδυνη και μακρόχρονη βιοπάλη; Και πως η αριστεία που τόσο σας αρέσει να πιπιλίζετε, αφορά τους ανθρώπους που έχουν για εύσημα στη ζωή τους μια στοίβα καρτέλες ενσήμων. Βαρέα-ανθυγιεινά, Στέλιο μου. Ξέρεις τι χρώμα έχουν;

Κι αν νομίζεις πως θα σε γλύφουμε σα δαρμένα σκυλιά, μακριά νυχτωμένος που είσαι… Τη βαρυχειμωνιά που έρχεται να τη φοβάσαι εσύ κι οι όμοιοί σου. Εμείς θα τη βολέψουμε και φέτος όπως κάνουμε μια ζωή. Ρεφενέ όλοι μια παρέα γύρω απ’ τη ξυλόσομπα, θα ζεσταθούμε με τσίπουρο και ρετσίνα και με όσους αυτοσχέδιους  μεζέδες αντέχει ο προϋπολογισμός μας. Αλίμονο σ’ εσάς που δεν ξέρετε πώς δουλεύεται η γη και πώς ατσαλώνεται η ψυχή στην αδικία.

Όπως σε βλέπω και με βλέπεις, στο λέω και να το θυμάσαι. Να τη φοβάσαι τη ματιά μας, Στέλιο μου.